.....Με ρώτησες μια μέρα γιατί δε γελώ.
Είναι πολύ περίπλοκο για να το καταλάβεις.
....
Τώρα τα μάτια μας τα δακρυγόνα
δεν τα αφήνουν να στεγνώσουν.
Κι η σύριγγα της αδικίας που μας τρυπά,
δε σταματά να μας ναρκώνει να ξεχνάμε.
Μα ούτε θεός δε μας λυπάται πια,
Απ’ τα μαλλιά να μας τραβήξει.
Εμάς που τα παιδιά μας κλαίνε πριν να γεννηθούν.
....
Εμάς που ήδη δε ξέρουμε που να κοιτάξουμε,
τώρα που όλα έχουν ρημάξει.
Με ρώτησες μια μέρα γιατί γράφω ποιήματα.
Έξυσα το μολύβι μου κι άνοιξα μια ανεπούλωτη πληγή.
Σου έδειξα το αίμα της, τα ιδρωμένα χέρια μου
και το σεισμό στο μέτωπό μου
και είπες πως κατάλαβες.
ΣΟΦΙΑ ΜΙΜΙΛΙΔΟΥ 16 ΕΤΩΝ 2ο ΓΕΛ ΕΔΕΣΣΑΣ