Κι άνοιξα το γράμμα και διάβασα το ποίημα του Ασίζ Νεσίν. Κι ήρθε κι έδωσε εξηγήσεις στα ανείπωτά μου. Κι ήμουνα δασκάλα και διευθύντρια κι είπα πως κάτι πρέπει να το κάνω τούτο το ποίημα με τους μαθητές και τους δασκάλους. Να το εξηγήσω; Να το συζητήσω; Να το κρύψω; Να το φανερώσω; Να το σωπάσω; Κι είπα πως δε χρειάζονται λόγια και σχολιασμοί. Όποιος το χει το «σώπα» μέσα του, τούτο το ποίημα θα το κατανοήσει δίχως πολλές-πολλές εξηγήσεις. Κι έτσι κατέληξα να το μοιράσω. Κι επειδή είμαι «της τεχνολογίας» να το αναρτήσω. Να το δουν οι δάσκαλοι κι οι γονείς. Που μεγαλώνουν παιδιά και τα μαθαίνουν μέσα από τις πράξεις της σιωπής τους. Κι άλλα τους λένε κι άλλα κάνουν. Κι άλλα τους λέμε κι άλλα κάνουμε. Κι έρχεται η πράξη και διαψεύδει τα λεγόμενά μας. Κι αποθηκεύουμε, μεγαλώνοντας τα παιδιά μας και διδάσκοντας τους μαθητές μας, στα data της ύπαρξής τους «πραξιακή γνώση» και τους νου-θετεί «σιωπή» όλη τους τη ζωή.
Your new post is loading...
