Στρίμωξα σε μια «βαλίτσα» τα λιγοστά μου -πλέον- ψυχικά υπάρχοντα. Το ενδιαφέρον μου για το συνάνθρωπο, το πείσμα, την ελπίδα, όλα τα «δεν το βάζω κάτω» μου, σβέρκωσα και το γιο μου: «δυο μέτρα γομάρι» του είπα, «έλα να προσφέρεις κι εσύ!» και ξεκινήσαμε το εθελοντικό μας ταξίδι στα Special Olympics. Με την ψυχική ανάταση και την πεποίθηση ότι πάμε να … προσφέρουμε.
Your new post is loading...
