Τα τελευταία χρόνια τα φαινόμενα της σχολικής βίας κι επιθετικής συμπεριφοράς έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις και στην Ελλάδα. Καθοριστικό ρόλο σε τέτοιες εκδηλώσεις ασκούν η οικογένεια, οι σχολικές συνθήκες αλλά και τα χαρακτηριστικά των μαθητών και μαθητριών. Συχνά στους χώρους του σχολείου κι όχι μόνο, οι πράξεις πολλών παιδιών κι εφήβων έρχονται σε αντίθεση με τους θεσμούς και τους κανόνες, προκαλούν τη δυσπιστία και την οργή της σχολικής κοινότητας και αντιμετωπίζονται με τιμωρία και σπανιότερα με τεχνικές πρόληψης και διαχείρισης. Σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά γενικεύουν μια επιθετική συμπεριφορά που “έμαθαν” στο σπίτι τους και τη μεταφέρουν στο σχολικό τους περιβάλλον. Αυτά συνήθως θεωρούνται “περιθωριακά” από τους/τις εκπαιδευτικούς του σχολείου, οι οποίοι ίσως να παρασύρονται από μια γενική προκατάληψη που υπάρχει για τον “κακό” μαθητή/μαθήτρια, τον “αποδιοπομπαίο” τράγο ” της τάξης. Όμως, ο θύτης και το θύμα είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: παιδιά τα οποία ασκούν βία εναντίον άλλων υπήρξαν πολλές φορές τα ίδια θύματα βίαιης συμπεριφοράς στο σπίτι ή το σχολείο. Ωστόσο, αν τα παιδιά μάθουν έγκαιρα να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, μπορούν να ελέγχουν το θυμό τους και την πιθανή εκδήλωση βίαιης , επιθετικής συμπεριφοράς.

Χρήσιμες συμβουλές:

Όταν υπάρχει πρόβλημα συμπεριφοράς, χαρακτηρίζουμε την πράξη κι όχι το ίδιο το παιδί.

Καμιά πράξη τον παιδιού δεν έχει οριστικό χαρακτήρα: όλα μπορούν να αλλάξουν με προσπάθεια, εκτίμηση και συμπαράσταση.

Οι τιμωρίες και οι απειλές δε φέρνουν σχεδόν ποτέ καλό αποτέλεσμα: τα παι­διά χρειάζονται πληροφόρηση, συζήτηση κι επιχειρήματα για να πειστούν.

Τα παιδιά αναζητούν στους γονείς τους σταθερά πρότυπα ζωντάνιας, μαχη­τικότητας, εφευρετικότητας και αγάπης.

Παπαδόπουλος Πάρης