to be a writer
116 views | +0 today
Follow
to be a writer
รวมเรื่องสั้นและงานเขียนอื่น ๆ
Curated by Kan Samutkota
Your new post is loading...
Your new post is loading...
Scooped by Kan Samutkota
Scoop.it!

ถูกชะตา

ถูกชะตา | to be a writer | Scoop.it

“I don’t want to know your background”


เป็นคำพูดของ “แมรี่ แอนน์ พลายพิชิต” อาจารย์ผู้สอนวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารธุรกิจ (๒) ของผมในเทอมนี้


ถ้าให้ผมแปลประโยคข้างต้นแบบตรงตัวก็คงได้ความหมายประมาณว่า “ฉันไม่ต้องการที่จะรู้เบื้องหลังของคุณ” ฟังดูแล้วมันทะแม่ง ๆ ชอบกล งั้นผมขอรวบรวมความรู้จากทุกเซลล์สมองแปลใหม่อีกครั้ง


“ฉันไม่สนหรอก... ว่าเมื่อก่อนคุณเป็นยังไง”

( ไอ้ย่ะ!! ฟังดูมันเข้าท่ากว่าแฮะ ^^ )


อาจารย์ให้เหตุผลกับคำพูดข้างต้นว่า วันนี้เป็นวันแรกที่เราเจอกัน... อาจารย์สนใจวันนี้ ก่อนหน้านี้อาจารย์จะไม่ถามถึง ไม่ถามว่าที่ผ่านมาได้เกรดเท่าไร ไม่ถามว่าก่อนหน้านี้เรียนกับใคร


เหมือนอาจารย์กำลังสอนเป็นนัยว่า ให้เราอยู่กับ “ปัจจุบัน”
“ปัจจุบัน” ที่จะทำให้เรามีความสุข
“ปัจจุบัน” ที่ไม่หยิบเรื่องราวของ “อดีต” หรือ “อนาคต” มาเป็นข้อเปรียบเทียบ ซึ่งจะส่งผลให้เกิดความกดดันในการเรียนรู้


นอกจากเรื่อง “ปัจจุบัน” แล้ว “ครูแอน” ยังสอนเรื่องผลของการกระทำอีกด้วย เธอบอกว่าคะแนนส่วนที่เธอเป็นผู้ให้หรือสามารถช่วยได้มีเพียง ๑๗ เปอร์เซ็น เท่านั้น ส่วนที่เหลืออีก ๘๓ เปอร์เซ็น เป็นคะแนนที่คอมพิวเตอร์เป็นผู้ตรวจตรวจ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่สามารถช่วยเหลือได้


นั่นหมายความว่า ผลที่เราได้รับนั้น ทั้งหมดทั้งมวลล้วนมาจากการกระทำของเรา รวมถึงใน ๑๗ เปอร์เซ็นที่อาจารย์เป็นผู้ให้คะแนน เราก็ถือเป็นส่วนหนึ่งด้วย เพราะอาจาย์จะพิจารณาจากการมีส่วนร่วมในห้องเรียน และการแสดงบทบาทสมมติ


ก่อนหมดคาบเรียน “ครูแอน” ยังบอกอีกว่า


“เธออยากรู้อะไรเธอสามารถถามครูได้ทุกเรื่อง... ถ้าเธอฟังไม่ทัน เธอสามารถยกมือแล้วบอกให้ครูพูดช้าลง ครูยินดีจะอธิบายใหม่หากเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ครูกำลังพูด....” ครูเว้นระยะแล้วพูดต่อ

 

“ไม่ใช่ว่าพอครูถาม ‘เข้าใจไหม?’ พวกเธอก็พยักหน้า
แต่พอออกไปนอกห้องเธอก็ ‘อาจารย์พูดว่าอะไรว้า... ”

ครูแอนยกมือขึ้นเกาหัว


ผมนั่งยิ้มและประทับใจในความเป็นกันเองของอาจารย์ต่างชาติ

 

 

“ความรู้สึกประทับใจเมื่อแรกพบ” (First impression) หรือที่คนโบราณเรียกว่า “ถูกชะตา” นั้น เป็นสิ่งที่เราควรให้ความสนใจหากเราต้องปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมใหม่ ๆ

 

มีผลการวิจัยว่า คนเราตัดสินอีกคนที่เพิ่งเจอกัน ใช้เวลาเพียงไม่ถึง ๕ วินาที และหากใน ๓ – ๔ วินาทีต่อมา เราแสดงกิริยาบางอย่างที่สอดคล้องกับสิ่งภายนอกของเรา ความทรงจำหรือที่เรียกว่า “First impression” นี้จะอยู่ไปยาวนานและมักไม่เปลี่ยน โดยเฉพาะด้านลบ


“ศุ บุญเลี้ยง” เคยพูดเรื่อง “ทฤษฎีสัมพันธภาพ” ไว้ว่า
“อย่าตัดสินคนจากการแต่งตัว... แต่แต่งตัวให้ดีไว้ก่อน เพราะคนอื่นอาจตัดสินเราจากการแต่งตัว”

 

“พงษ์” นักศึกษาหนุ่มไฟแรงแห่งภาควิชาการตลาดแต่งกายมามหาวิทยาลัยในมาดใหม่ คล้ายกองโจรในละครเรื่อง "เสือสั่งฟ้า"

 

“เห้ย... ใส่ชุดอะไรมาวะเนี่ย!” เฟรินถามด้วยความสงสัย
“ชุดน้ำท่วมไง.. ถามได้” พงษ์ตอบหน้าตาเฉย


ด้วยจิตวิญญาณของความเป็นนักทฤษฎี “เฟริน” จึงยกทฤษฎี “First impression” ขึ้นมาอ้าง


“เขาบอกว่า... วันแรกวันต้องสร้าง ‘เฟริส อิมเพชชั่น’ เว้ย! เอ็งนี่ไม่ได้รู้เรื่องเลย” เฟรินพูดข่ม และภูมิใจในความรู้ของตนเอง


“ก็เพราะงี้ไง... ข้าถึงได้ใส่มา เอ็งก็รู้นี่ว่าบ้าน ‘ครูแอน’ เขาน้ำท่วม” พงษ์ตอบเสียงซื่อ ๆ


“ ชุดนี้ล่ะ... หัวอกเดียวกัน”

more...
No comment yet.
Scooped by Kan Samutkota
Scoop.it!

ลมหวน

ลมหวน | to be a writer | Scoop.it

ทุกครั้งที่ฤดูหนาวมาเยือน ผมก็อดที่จะนึกถึงเรื่องราวสมัยเด็กของตัวเองไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสื้อกันหนาวสีเขียวที่แม่ถักทอมันขึ้นด้วยสายใยแห่งความรัก เสื้อกันหนาวที่แม่นั่งหลังขดหลังแข็งทำให้ผมก่อนลมหนาวจะมาเยือน เสื้อที่ผมรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ใส่ไปโรงเรียน แม้สีสันของมันจะไม่สดใสเหมือนกับเสื้อเพื่อนคนอื่น แต่มันก็ทำให้ร่างกายของผมอบอุ่นได้ไม่ต่างกัน


ผมยังไม่ลืมชัยชนะจากการต่อสู้ในตอนเช้าอันหนาวเหน็บ ไม่ลืมความอดทนชนิดที่ว่า “สุดแรงเกิด” ที่ผมใช้มันในการดีดตัวเองขึ้นมาจากที่นอนเพื่ออาบน้ำไปโรงเรียน

 

การอาบน้ำในตอนนั้นเป็นยาแก้ง่วงนอนชั้นเลิศ เนื่องจากขณะนั้นฐานะทางบ้านยังไม่สู้ดีนัก บ้านเราจึงไม่มีเงินพอที่จะซื้อเครื่องทำน้ำอุ่นเหมือนอย่างที่บ้านอื่นในซอยเขาซื้อกัน อย่างไรก็ดี น้ำที่แม่นำไปต้มบนเตาแก๊สก่อนจะผสมกับน้ำอุณหภูมิปกติในถังขนาดย่อม ก็พอทุเลาความเย็นของน้ำในอ่างปูนซึ่งถูกขังข้ามคืนลงได้บ้าง แต่ถึงกระนั้น ผิวหนังของผมก็ไม่ได้สัมผัสกับน้ำอุ่นนั่นบ่อยนัก

 

อาหารกลางวันที่ไม่เหมาะกับการห่อปิ่นโตในฤดูหนาวเอาเสียเลย สำหรับผมดูจะเป็นพะโล้น่องไก่ ความชื้นของอากาศที่แผ่ซ่านแทรกซึมไปทั่วเนื้อสแตนเลสสูงพอที่จะทำให้อะตอมของน้ำพะโล้หนาวจนต้องเกาะกลุ่มกันเป็นวุ้น ผมยังจำภาพน่องไก่ซึ่งถูกสตาฟอยู่ใต้น้ำพะโล้ประหนึ่งซากฟอสซิลที่กำลังรอนักธรณีวิทยาอย่างผมขุดขึ้นมาเป็นอาหารตอนกลางวันได้เป็นอย่างดี

 

ลมหนาวพัดมาอีกครั้ง...


ผมอยู่ในเสื้อกันหนาว “แบรนด์เนม” รุ่นใหม่ เสื้อกันหนาวที่ถูกถักทอขึ้นมาจากเครื่องจักรและกลไกของการตลาด เสื้อกันหนาวที่ผมหลังขดหลังแข็งทำงานเพื่อซื้อมาก่อนลมหนาวจะมาเยือน เสื้อที่ใครหลายคนอยากใส่ มันอาจดูสะดุดตาคนทั่วไป แต่มันไม่ได้ทำให้ผมที่สวมใส่รู้สึกอบอุ่นขึ้นเลย


“ผมหนาวครับแม่”

more...
No comment yet.