Mijn 2e reis naar India | India, bezoek aan New Delhi | Scoop.it

Mijn 2e reis naar India, de voorbereidingen.

Murphy’ s law

Sinds mijn vorige reis naar India in maart werk ik met een nieuwe leverancier/fabrikant. Met dit bedrijf ben ik via een collega uit Frankrijk in contact gekomen en werk er, op basis van zijn referenties, mee samen. Ten opzichte van mijn vorige leveranciers zijn levertijden van dit bedrijf goed te noemen, maar belangrijker de kwaliteit van het product ook.

Als deelnemer van Venturelab kom ik in aanmerking voor een subsidie voor een zakenreis. Dus het een met het andere gecombineerd. Mijn leverancier betaald mijn verblijfskosten en de reis wordt ook betaald.

Doel van de reis is om afspraken te maken over verdere samenwerking en onderzoek te doen naar productie, kwaliteitsnormen ed. En dan in het bijzonder voor kampeertenten ‘ de Jungle Safari” tenten.

Gezien een aantal omstandigheden is deze reis in kort tijdsbestek geboekt. En toen ging er van alles mis. Dit verhaal schrijf ik (12 december) in Den Haag bij het India Visum buro, in afwachting van de uitreiking van mijn visum. Murphy had een week vrij en kwam bij mij langs ;-((

De aanvraag voor het visum heb ik 1 ½ week geleden aangetekend per post opgestuurd. Via track en trace kwam ik op 5 december er achter dat PostNL de brief ondanks het correcte adres niet afgeleverd had en dat de zending retour zou komen. Helaas was dit woensdag niet het geval, ondanks beloftes van Post.nl. Donderdag werd deze mededeling telefonisch en schriftelijk herhaald. Vrijdag idem, maar helaas met hetzelfde negatieve resultaat. Vrijdag aan het eind van de dag na heel wat heen en weer getelefoneer kwam de mededeling’ de zending is kwijt’. Op mijn verzoek werd dit schriftelijk bevestigd. Dus lichte paniek en uitgezocht hoe nu verder: procedure noodpaspoort werd gestart en via mijn netwerk de ambassade benaderd voor een noodvisum. Zaterdagmorgen aangifte gedaan bij de politie van vermissing en/of diefstal. Nieuwe pasfoto’s laten maken tot het bericht kwam: de zending is weer bij ons thuis bezorgd. Opluchting dus.

Vanmorgen naar Den Haag getogen met de benodigde formulieren en dat zijn er heel wat. Helaas een van de formulieren was van uit India digitaal ondertekend en dat mocht niet van het visa-bureau. Dus naar de ambassade voor overleg en telefoontjes naar India. Mijn contactpersoon daar was niet op kantoor en kon geen mail openen noch ondertekenen. Vervolgens 1 ½ uur heen een weer bellen mensen inschakelen en eindelijk kwam de oplossing: ik mocht namens mijn leverancier tekenen. Dus zogezegd zo gedaan en weer naar het visumburo. Echter deze gingen niet akkoord, dus werd er weer overlegd met de ambassade en een half uur later groen licht. Maar ik had buiten de waard gerekend: ‘ meneer noodvisa moeten voor 12.00 uur ingediend worden. Ik kom hemel een aarde bewegen maar kwam niet verder. Dus naar de chef en die zei dat dat ze geen toestemming van de ambassade heeft om een uitzondering voor mij te maken. Dus weer bellen en het netwerk inschakelen. Toen een van mijn contactpersonen de chef van het visumburo aan de telefoon kreeg veranderde de toon ineens: ik werd vriendelijk en beleefd behandeld er kwamen excuses en ik zet nu dus te wachten op de uitreiking van mijn visum. Vanmorgen om 10.00 uur begonnen en hopelijk is een en ander om 17.00 afgerond. Benieuwd wat er nog meer op mijn weg komt. Een medewerker op de ambassade waarschuwde mij al ‘ Martin ga niet weg, zoveel tegenspoed is een slecht voorteken.

Het is nu 22.00 uur en ik ben bij Marijn in Utrecht. Het wachten op de uitgifte van het visum duurde 3 ½ uur. Maar het is gelukt Je maintendrai.

Dinsdag 13 december vertrek ik om 12.40 uur van Schiphol, vlieg vervolgens naar Amman om daar drie uur te wachten en vandaar naar New Delhi alwaar ik om 00.30 uur aankom. Locale tijd 5.00 uur.

 De vlucht naar New Delhi

Posted on 14 december 2011

Dinsdagmorgen ben ik goede moed in de stromende regen om 9.00 uur uit Utrecht vertrokken richting Schiphol. De treinreis verliep voorspoedig en keurig op tijd kwam ik op Schiphol aan. Bij het inchecken ging Murphy door me heen: mijn visum werd door de scan niet gepakt. Mijn gedachten gingen automatisch uit naar de aangifte van vermissing van mijn paspoort: zou deze aangifte nog in het systeem zitten? Handmatig verliep het gelukkig goed.

En dan beging het wachten op vertrek. Ik sta telkens weer verbaasd bij het boarden: de mensen springen op en rennen naar de gate, ze vergeten volgens mijn dat ze gereserveerde zitplaatsen hebben. Vervolgens heb je een gekrioel in de gangpaden. Een beetje systeem kan dit verhelpen. De vlucht naar Amman verliep goed, is wel een lange zit……

Helaas was de taxfree zone op het vliegveld van Amman gesloten dus weer wachten en weer hetzelfde systeem bij het boarden of beter gezegd geen systeem.

De vlucht van Amman naar Delhi was een heel andere dan die van Amsterdam naar Amman. Ten eerste was er een familie die hun hele huis als boordbagage mee wilde nemen en ook naast elkaar wilden zitten. Dit veroorzaakte de nodige onrust en er waren een stuk of vier huilende baby’s aan boord.

Het feest begon toen de stewardes ijsklontjes over me heen gooide en vervolgens twee keer met het karretje tegen mijn stoel aanreed. Telkens was er een lieftallige aai als excuses maar ik kon Murphy niet uit mijn hoofd zetten. Hoogtepunt was de baby nextdoor die vond het nodig papa’s glas whisky over mijn broek te gooien. En geen stewardess die het droog wenste te maken

Keurig op tijd landde we op Delhi Airport. Dit na wat scenes met de moeder van de eerder genoemde baby’s. Deze wenste tijdens het landen te blijven staan om zo de baby rust te gunnen. De stewardessen waren het hier niet mee eens!

Wondersnel was ik door de visumcontrole en stond idem snel met de koffer in de aankomst hal. Maar daar was geen bordje te zien met mijn naam. Heen en weer lopen lichte paniek en maar weer bellen. En ondertussen als teken van herkennen mijn bedrijfsvlag uit de koffer gehaald en daar mee wapperen. Na een kwartier wachten werd ik opgepikt en door een chauffeur naar mijn hotel gebracht. 75 minuten na het landen was ik het hote en ben gelijk in bed gedoken. Een bed dat 15 cm tekort is.

En nu zit ik te wachten op mijn gastheer ;-((

 

 

Mr Martin

Posted on 14 december 2011

Het is hier nu 18.00 uur en ik ben uitgeteld moe, munt en zit op mijn hotelkamer. Liefst doe ik de ogen dicht, maar ben bang dat ik dan midden in de nacht wakker wordt. Slapen als een baksteen, met airconditioning voor mijn voeten. Mijn bed is zo’n 15 cm te kort, goed dus voor mijn zweetvoeten. Maar Mr Martin werd door de receptie gebeld en mag morgen naar een grote kamer met ligbad en een extra groot bed ‘special for you mr Martin.

Vanmiddag heb ik kennis gemaakt met mijn leverancier en zijn fabriek bezocht. Een collega bedrijf had in zijn richting al gemeld dat hij mij bepaalde tenten niet mag verkopen. Maar goed concurrentie houdt je scherp;-)

Leuk kennismakingsgesprek gehad en onder andere over cultuurverschillen gesproken ‘ de directe Nederlanders en de Indiers die geen nee kunnen/mogen zeggen. Ik had nog een aantal cadeautjes meegenomen en deze gingen ongeopend in de la. Iets wat raar overkomt……….

Hiernaast materialen waarmee gewerkt wordt en onder andere over leveringsvoorwaarden gesproken.

Morgenvroeg ga we verder praten.

Foto’s vliegveld Amman