ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ
8.4K views | +0 today
Follow
ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ
Επίσημο Οργανο των Χρεοκοπημένων Ελλήνων
Your new post is loading...
Your new post is loading...
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΕΝΔΟΡΗΞΗ* ...!

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΕΝΔΟΡΗΞΗ* ...! | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

του Τάσου Τσιπλάκου

 

(4η αναπροσαρμογή από το 2013)


Το 2017 προβλέπεται να είναι άλλο ένα σκαλοπάτι προς την κατηφόρα που έχει εισέλθει η χώρα τα τελευταία 6 έτη. Ίσως ένα από τα πιο κρίσιμα σκαλοπάτια, μιας καθοδικά κυλιόμενης σκάλας, γιατί οι εξελίξεις θα αρχίσουν να τρέχουν με γεωμετρική πρόοδο.

 

Τα βασικά ερωτήματα που έχουν τεθεί και των οποίων η απάντηση γίνεται όλο και πιο δύσκολη, αλλά και επιτακτική, εξακολουθούν να παραμένουν αναπάντητα, με αποτέλεσμα το μέλλον να διαγράφεται όλο και σκοτεινότερο:

 

Ποια η πορεία της χώρας;

Ποια η θέση και ο ρόλος της στην Ευρωζώνη και κατ' επέκταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Πόσο θα την επηρρεάσουν οι διεθνείς εξελίξεις;

Υπάρχει σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση;

Είναι το παρόν πολιτικό σύστημα ικανό να εκπονήσει και να υλοποιήσει ένα τέτοιο σχέδιο;

Πόσο ακόμα θα αντέξει η ελληνική κοινωνία τη ραγδαία και βίαιη φτωχοποίηση και αποσύνθεσή της; 

 

Ο κατάλογος των ερωτημάτων είναι μακρύς και δυσάρεστος.

 

Με βάση τη σχεδόν σουρεαλιστική πραγματικότητα που ζούμε, άλλωστε «Δεύτερη πια Φορά Αριστερά», η χώρα βιώνει πλέον μια οικονομική, κοινωνική και πολιτική ΕΝΔΟΡΗΞΗ, ανεξαρτήτως των προθέσεων των «εταίρων» ή/και δανειστών για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και τη συνέχιση χρηματοδότησης των δανειακών υποχρεώσεών της.

 

Βασικό συστατικό της ΕΝΔΟΡΗΞΗΣ αποτελεί η -για άλλη μια φορά-  αποτυχία διαχείρισης της κρίσης από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Η ανεπιτυχής εφαρμογή από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ του Μνημονίου 3, πολύ πιο επαχθούς από τα προηγούμενα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην υπογραφή ενός Μνημονίου 4, που θα έχει ως αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της υπερφορολόγησης, σε βαθμό πολύ πέρα των ρεαλιστικών φοροδοτικών δυνατοτήτων της πραγματικής οικονομίας, σε συνδυασμό με την περαιτέρω εμβάθυνση της υψηλής ύφεσης, τη γιγάντωση των πραγματικών ποσοστών της ανεργίας και τη βίαιη φτωχοποίηση όλο και περισσότερων κοινωνικών ομάδων, καθώς και την εξάρθρωση της πλειοψηφίας των οικονομικών δομών και της επιχειρηματικότητας.


Φόρος Εισοδήματος, Προκαταβολή Φόρου, ΕΝΦΙΑ, Τέλος Επιτηδεύματος, (Έκτατη Εισφορά), Ασφαλιστικές Εισφορές, προηγούμενες ρυθμίσεις = πάνω από το 100% των εισοδημάτων. Και όλα αυτά για να στηριχθεί ένα αναποτελεσματικό κι ανάλγητο κράτος. Εάν σε όλα τα παραπάνω προστεθεί το αδίεξοδο των κόκκινων δανείων ιδιωτών κι επιχειρήσεων, η ασφυξία της οικονομίας επιβεβαιώνει τη συντελούμενη ΕΝΔΟΡΗΞΗ που συμβαίνει, που σιγά-σιγά αρχίζει να γίνεται αντιληπτή, με τα πρώτα σημάδια την κατάρρευση της πλειοψηφίας των ΔΕΚΟ και την επαππειλούμενη χρεοκοπία των Ασφαλιστικών Ταμείων, αλλά και την ολοένα εντεινόμενη δυσλειτουργία του συνόλου των Δημόσιων Υπηρεσιών. Το δυσλειτουργικό κράτος κείται πια ημιπαράλυτο, έρμαιο των όποιων εξελίξεων.

 

Ταυτόχρονα, η -πολλές φορές- παράλογα ακόμη μεγαλύτερη σκλήρυνση της στάσης των ξένων «εταίρων» μας, αποτέλεσμα της πλήρους ανικανότητας της παρούσας κυβέρνησης για ουσιαστική διαχείριση της χώρας, σε συνδυασμό με τις παράλληλες κρίσεις που βιώνουν οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, με προεξάρχουσα την αξιωματική αντιπολίτευση, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη απαξίωση του εναπομείναντος -από τη Μεταπολίτευση- πολιτικού συστήματος.


Επίσης, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή και η ολοένα εντεινόμενη απειλή του "μεταναστευτικού", καθώς και η μετατροπή της χώρας σε τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε συνδυασμό με τον πολιτικό κατακερματισμό που θα προκύψει, είναι πολύ πιθανό να εξαναγκάσουν τη χώρα σε εθνικές υποχωρήσεις από πάγιες θέσεις της και φοβάμαι σε ήττες –μικρές ή μεγάλες- στα εθνικά της μέτωπα. Σε συνθήκες ΕΝΔΟΡΗΞΗΣ, βαθιάς οικονομικής ασφυξίας και ολοένα εντεινόμενων σημαντικών κοινωνικών αντιδράσεων και αναταραχών, θα ξεκινήσει ένας νέος κύκλος πολιτικών εξελίξεων: Οι εκλογές μέσα στο 2017 δεν είναι μακρυά και θα είναι το "κύκνειο άσμα" του πολιτικού συστήματος, όπως το γνωρίζαμε μέχρι χθες.

 

Σίγουρο είναι ότι οι όποιες μελλοντικές «κυβερνήσεις» προκύψουν θα είναι εύθραυστες, βραχύβιες, δε θα μπορούν να επιλύσουν κανένα από τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και οι εξελίξεις είναι πιθανό να μοιάζουν με ανάλογες παλαιότερων δυσάρεστων ιστορικών περιόδων όπως αυτή του Εθνικού Διχασμού (1915-1917), ή αυτή μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922-1928), ή την περίοδο μετά τη χρεοκοπία του 1932 (1932-1936), ή ακόμη χειρότερα την περίοδο μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς (1944-1949), όπου οι κυβερνήσεις άλλαζαν «σαν τα πουκάμισα» με αστρονομικές ταχύτητες, ενώ η χώρα και ο λαός της βυθίζονταν στο χάος και την καταστροφή.

 

Φαίνεται ότι το «κάρμα» ή η μοίρα -επί το ελληνικότερο- αυτού του τόπου είναι να ζει τις πιο δύσκολες στιγμές του εν τω μέσω σημαντικών διεθνών κρίσεων και ανακατατάξεων, με πολλά εθνικά μέτωπα «ανοικτά» και με ηγεσίες, που τις περισσότερες φορές, είναι κατώτερες των περιστάσεων.

 

Όλα τα παραπάνω και δυστυχώς πολλά περισσότερα, συνθέτουν ένα πλέγμα απειλών και κινδύνων, τόσο εσωτερικών όσο και εξωτερικών, που σε συνθήκες ΕΝΔΟΡΗΞΗΣ προβλέπεται να κλιμακωθούν και δυστυχώς να οδηγήσουν στο χειρότερο δυνατό σενάριο για τη χώρα.

 

Εύχομαι κι ελπίζω πραγματικά, οι παραπάνω προβλέψεις να διαψευσθούν και ο γράφων να καταγραφεί ως άλλος ένας κινδυνολόγος που οι προβλέψεις του αποδείχτηκαν ρηχές, γραφικές και χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο.

 

Παρόλ' αυτά, φοβάμαι ότι οι διαδικασίες της ΕΝΔΟΡΗΞΗΣ, που έχουν ήδη ξεκινήσει, προϊόντος του χρόνου και μέσα στο τρέχον έτος, θα επιταχυνθούν ακόμη περισσότερο και από τη μάλλον διαφαινόμενη πρόθεση των κυβερνόντων να αποδράσουν, μέσω εκλογών έως το τέλος του έτους, αν όχι πολύ νωρίτερα, για να μη σκάσει η βόμβα του "Κόφτη", αλλά και της χώρας γενικότερα, στα χέρια τους.

 

Το παρόν σημείωμα ξεκίνησα να το γράφω στα τέλη του 2013 και κάθε επόμενη χρονιά το εμπλουτίζω με τα νέα δεδομένα. Στο τέλος του 2014 έγραφα ότι «...η Ελλάδα στα τέλη του 2015 θα βρει τη χώρα σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά, απ’ ότι ένα έτος πριν». Στα τέλη του 2017 θα μιλάμε πια για μια εν πολλοίς αγνώριστη Ελλάδα. 

 

* Ο όρος είναι μετάφραση από τον αντίστοιχο αγγλικό «implosion» (λέξη σύνθετη από τις λέξεις internal και explosion) που υποδηλώνει την έκρηξη εκ των ένδων.

 

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

Των οικιών ημών εμπιπραμμένων υμείς άδετε...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Περί της Διαχείρισης των Μύθων και των Λωτοφάγων (αναλύοντας τα όχι και τόσο αυτονόητα)

Η πολιτική διεθνώς, πολύ δε περισσότερο στη χώρα μας, ασκείται με βάση τη διαχείριση των μύθων και τη διαχείριση των λωτοφάγων. Η διαχείριση των μύθων έχει να κάνει με τη δημιουργία διάφορων βαρύγδουπων εκφράσεων κι εννοιών, που σχεδόν κανείς δε γνωρίζει ή/και δε μπορεί να ερμηνεύσει το πραγματικό τους νόημα. Για παράδειγμα, η έκφραση "θα βγούμε στις αγορές" χρησιμοποιείται από όλες τις κυβερνήσεις ως το μαγικό ραβδί που θα μετατρέψει τη χώρα σε παράδεισο και θα εξαλέιψει όλα τα προβλήματα. 

 Αυτή η έκφραση/ευχή παραπέμπει στον "παλιό καλό καιρό" που το κράτος εκδίδοντας ομόλογα κι έντοκα γραμμάτια κατάφερνε να δανειστεί πακτωλούς χρημάτων, για να μπορέσει να καλύψει τις ανάγκες του, κατά το 1/3 για την υλοποίηση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και τα υπόλοιπα 2/3 να τα διαμοιράσει σε ρουσφέτια, αμφίβολες επενδύσεις που μετατρέπονταν σε μίζες από τους μεγαλοεργολάβους και γενικά την τροφοδότηση του φαύλου κύκλου της παραοικονομίας (η οποία λειτούργησε ως μαξιλαράκι ασφαλείας τώρα τις μέρες της κρίσης) βάσει της οποίας η ελληνική κοινωνία ζούσε τη φενάκη της "ευημερίας, της προόδου και της ανάπτυξης" που 'λεγε κι ο αλήστου μνήμης Σημίτης -κι όχι μόνο αυτός. 

 Αυτός ο "χαμένος παράδεισος", λοιπόν, έχει περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά η κοινωνία δεν μπορεί ή/και δεν θέλει να το συνηδειτοποιήσει ακόμα. Έτσι, ο μύθος της "επιστροφής ή της εξόδου στις αγορές" ακούγεται εύηχα στους Έλληνες -δίκην πειράματος του Παβλόφ- χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ακόμη κι αν ισχύσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, σημαίνει επιπλέον δανεισμό του δημοσίου και περαιτέρω επιβάρυνση του ήδη εξωπραγματικού -αναλογικά- Δημοσίου Χρέους, χωρίς αντίστοιχα τη δυνατότητα της πολυτραυματισμένης υφεσιακής οικονομίας να αποπληρώσει με λογικούς όρους, σε εύλογο διάστημα αυτό το δανεισμό. 

 Όταν, λοιπόν, ακούτε τους πολιτικούς να ενοράζονται την "έξοδο στις αγορές" να έχετε στο νου σας πως εννοούν ότι θέλουν να δανειστούν, με αναλογικά πολύ ακριβότερο επιτόκιο σε σχέση με αυτό που μας δανείζει σήμερα ο ESM, δηλαδή οι κακοί δανειστές-εταίροι, με αμφίβολα αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα, η χώρα για να μπορέσει να επιστρέψει στις αγορές, με όρους της δεκαετίας 2000-2009, θα περάσει μια δεκαετία τουλάχιστον. Και αυτή η "έξοδος-επιστροφή" μπορεί να είναι αναγκαία, αλλά όχι και ικανή συνθήκη για την επανεκκίνηση της οικονομίας και την πραγματική ανάπτυξη κι ευημερία της οικονομίας. 

Σύντομα θα σας γράψω για το "Μύθο της Ανάπτυξης"...
more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Αντιμετωπίζοντας το σήμερα με ρεαλισμό...

Αντιμετωπίζοντας το σήμερα με ρεαλισμό... | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it
Αναμφισβήτητα η σφαγή του συνταξιοδοτικού συστήματος είναι άδικη κι ανάλγητη. Και φυσικά φέρουν ευθύνη τουλάχιστον δυο γενιές πολιτικών όλων των αποχρώσεων. Επειδή, όμως, η σφαγή θα συνεχιστεί (λεφτά δεν υπάρχουν) και οι μειώσεις συντάξεων θα συνεχίσουν οριζόντια, θα πρέπει το σύνολο των εμπλεκόμενων με πρώτο το κράτος να αντιμετωπίσουν το αναπόφευκτο ως μια "φυσική καταστροφή". Δηλαδή ως κάτι που δεν μπορείς να το αποφύγεις παρά τις όποιες προφυλάξεις. 

Το θέμα είναι, λοιπόν, τι θα γίνει αύριο και όχι τι έφταιξε για τη σημερινή κατάσταση, ή -ακόμη χειρότερα- πώς θα επιστρέψουμε στο "χαμένο παράδεισο". Δεν ωφελεί, επίσης, η συνέχιση του κλάματος και των κροκοδείλιων δακρύων, ιδιαίτερα από αυτούς που έχουν και τη μεγαλύτερη ευθύνη. 

Επομένως, να θεσπιστεί μια ενιαία εθνική σύνταξη για όλους, με τις ανάλογες εισφορές. Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο πολίτη. Όποιος θέλει κάτι παραπάνω, ας πάρει το ρίσκο να πληρώνει περισσότερες εισφορές, είτε σε ιδιωτική ασφάλιση, ή στο κράτος. Ταυτόχρονα όμως, θα πρέπει να θεσπισθούν κίνητρα για την παραμονή στην εργασία -όσων έχουν καταφέρει ακόμη να διατηρήσουν την εργασία τους, έστω και με πολύ χειρότερες συνθήκες από πριν. Η συνέχιση της εργασίας είναι από τις σημαντικότερες εγγυήσεις για την παραγωγή εισοδήματος. που θα στηρίξει το νέο συνταξιοδοτικό σύστημα. Όχι η μαζική φυγή προς την αμφίβολη πενιχρή συνταξιοδότηση... 

Οι λεπτομέρειες για την υλοποίηση μιας τέτοιας πρότασης είναι πολλές και καθόλου απλές. Αν θέλουμε, όμως, να ξαναδούν τα παιδιά μας την ευμάρεια και την πρόοδο που ζήσαμε εμείς, είναι ο μόνος δρόμος. 
Δουλεύτε γιατί χανόμαστε...
more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Λιγοστεύει η άμμος στην κλεψύδρα...

Λιγοστεύει η άμμος στην κλεψύδρα... | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it
του Αλέξη Παπαχελά

Όταν τελειώσει το καλοκαίρι, αυτή η κυβέρνηση θα έλθει αντιμέτωπη με την πραγματικότητα και την απύθμενη οργή των πολιτών. Τίποτα δεν θα το σταματήσει αυτό, ούτε η μανιώδης προσπάθεια ελέγχου της ενημέρωσης με κάθε μέσο. Μαζί με όποιον άλλο δαίμονα κατασκεύασαν, θα βρεθούν στο στόχαστρο, θα γευθούν το δηλητήριο με το οποίο πότισαν τα μυαλά των πολιτών. Απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας ακούγεται μονότονα η ίδια κουβέντα: «Αυτή η συνταγή με φόρους και εισφορές δεν βγαίνει». 

Τα υπολείμματα της μεσαίας τάξης βλέπουν μπροστά τους το φάσμα της χρεοκοπίας. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες το ίδιο. Κανείς, μα κανείς, δεν σχεδιάζει να επενδύσει με τόσο μεγάλο κόστος και τη διαρκή αβεβαιότητα ενός παράλογου κυνηγητού από το ελληνικό κράτος. Ισως η εξαίρεση να είναι κάποια υπερδύναμη που υπηρετεί στρατηγικούς στόχους και απαιτεί ειδικό καθεστώς για να ρισκάρει τα χρήματά της. Αλλος αποκλείεται. 

 Σε όλη την Ελλάδα βασιλεύει και πάλι το «μαύρο». Και το χειρότερο; Αποενοχοποιήθηκε ένα τμήμα της κοινής γνώμης που ήταν το μόνο που αντιστεκόταν σε αυτήν την παλιά συνήθεια. Τώρα δεν προλαβαίνει να ακούσει την ερώτηση «200 ευρώ ή 154;» και δίνει την απάντηση χωρίς τύψεις. Τον κόσμο εξοργίζει ακόμη ότι οι υπηρεσίες που λαμβάνει ως αντάλλαγμα για τους τρελούς φόρους καταρρέουν με ραγδαίο ρυθμό, λόγω διαχειριστικής ανεπάρκειας. 

Ολα αυτά θα φουντώσουν σε λίγους μήνες. Οι πολίτες που έχουν ακόμη την ψυχραιμία να αναλύουν τα πράγματα θα καταλάβουν ότι αυτό συμβαίνει όταν έχεις μια χώρα με ευρώ να κυβερνάται με δραχμικό τρόπο. Οι υπόλοιποι, και είναι οι περισσότεροι, θα αρχίσουν να σκέπτονται και πάλι τη δραχμή και τη χρεοκοπία ως λύση. Αν κρατήσει πολύ αυτό το επεισόδιο, η Ελλάδα θα λουμπενοποιείται και ουκρανοποιείται ταυτόχρονα. 

Είχαμε μπει σε αυτόν τον δρόμο λόγω της σαπίλας ενός τμήματος του ελληνικού κατεστημένου, τώρα πάμε προς αυτή την κατεύθυνση πιο γρήγορα. Οποιος μπορεί να βρει την τύχη του εκτός συνόρων θα το κάνει. 

Και στο τέλος του επεισοδίου, ο κ. Σόιμπλε θα χαμογελάει με νόημα καθώς θα βλέπει να δικαιώνεται με τον πιο μακιαβελικό τρόπο. Το αίτημα για ένα βελούδινο διαζύγιο Ελλάδας - Ευρωζώνης θα προέρχεται από την Αθήνα, που πήρε την ευθύνη της καταστροφικής συνταγής.

more...
No comment yet.
Rescooped by TASSOS TSIPLAKOS from C4I
Scoop.it!

Αλήθειες και ψέματα για τον «αφελληνισμό» των τραπεζών

Αλήθειες και ψέματα για τον «αφελληνισμό» των τραπεζών | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it
του Τάσου Τσιπλάκου

Ανάμεσα στα πολλά και ωραία επιχειρήματα που έχουν ακουστεί για την περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση, είναι και ο περίφημος «αφελληνισμός» των τραπεζών. Το εύλογο ερώτημα είναι: οι τράπεζες πριν την κρίση ήταν ή δεν ήταν ελληνικές; 

Αναφερόμενοι στο Μετοχικό Κεφάλαιο των περισσοτέρων, μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 2000 η πλειοψηφία ανήκε σε έλληνες ή/και ελληνικών συμφερόντων σχήματα. Έκτοτε, και μέχρι την έλευση της Τρόϊκας η πλειοψηφία είχε περάσει σε διεθνή επενδυτικά σχήματα. Σήμερα που μιλάμε, ύστερα από ένα ορυμαγδό «εξαγορών» - «συγχωνεύσεων» - «εξυγιάνσεων» και λουκέτων, η συντριπτική πλειοψηφία είναι «υποθηκευμένη» στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, δηλαδή κυρίως στις χώρες της Ευρωζώνης. Εξαιρούνται κάποιες μικρές (π.χ. PROBANK) και οι λίγες Συνεταιριστικές, που παρά το γεγονός ότι ίσως δεν αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα, δεν προβλέπεται να γλιτώσουν από την «εξυγιαντική» μανία της Τρόϊκας. 

Αναφερόμενοι στα Διοικητικά Συμβούλια, τα οποία ως γνωστόν διορίζονται από τις Γενικές Συνελεύσεις των μετόχων με εξαίρεση το ιδιότυπο καθεστώς της Εθνικής, ακόμη και σήμερα αποτελούνται στη μεγάλη πλειοψηφία τους από ελληνικά στελέχη, εκ των οποίων ένας αριθμός απολαμβάνει μια αδικαιολόγητη (με βάση τη λογική) μακρόχρονη παραμονή στις θέσεις τους, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Όποια κι αν είναι η εξέλιξη της ανακεφαλαιοποίησης και η διαμόρφωση του Μετοχικού Κεφαλαίου των τραπεζών, ακόμη και να εξαγοραστούν όλες από ξένα κεφάλαια (εδώ γελάνε…) είναι δεδομένο ότι η πλειοψηφία των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων θα παραμείνει ελληνική, γιατί μόνο έλληνες θα μπορούν να γνωρίζουν τις ιδιομορφίες της ελληνικής αγοράς, των δυνατοτήτων και των πρωτοβουλιών που θα πρέπει να ληφθούν –επιτυχημένων ή όχι. 

Επίσης, οι νέοι μέτοχοι, που το συμφέρον τους θα επιβάλλει την κερδοφορία των επενδυμένων κεφαλαίων τους, θα θελήσουν να επανδρώσουν τα Διοικητικά Συμβούλια με άξια ελληνικά στελέχη που θα μεγιστοποιήσουν τα κέρδη των τραπεζών. Εκτός κι αν θέλουμε να δεχθούμε τις θεωρίες συνομωσίας, ότι σκοτεινά κέντρα θέλουν να αποκτήσουν μέσω των τραπεζών την πλειοψηφία των ήδη προβληματικών επιχειρήσεων… (τα περιουσιακά στοιχεία κάποιων από αυτές είναι άλλη υπόθεση).

Γιατί, λοιπόν, όλος αυτό ο «κλαυθμός και οδυρμός» για τον αφελληνισμό του τραπεζικού συστήματος και ιδιαίτερα για τη «ναυαρχίδα» που λέγεται Εθνική Τράπεζα; Τελικά είναι ή δεν είναι κρατική τράπεζα; Διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση η διοίκηση της Εθνικής τράπεζας ή όχι; Η νέα τρικομματική κυβέρνηση ζήτησε την παραίτηση του Δ/ντος Συμβούλου Ταμβακάκη και διόρισε την διοίκηση Τουρκολιά και Χριστοδούλου; Τα ασφαλιστικά Ταμεία νομικά πρόσωπα δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου ελέγχουν το 15,5% του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής και μέσω αυτού το κράτος ελέγχει τη διοίκηση και συνολικά την τράπεζα; Βέβαια, αυτό θα αλλάξει μετά τη νέα Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου, αφού στα Ταμεία «δεν υπάρχει σάλιο» (λόγια μεγάλου πολιτικού ανδρός) μετά την προηγούμενη «εθνική σωτηρία» του PSI+, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να λάβουν μέρος στην αύξηση και να ελαχιστοποιηθεί η συμμετοχή τους στο Μετοχικό Κεφάλαιο, με αποτέλεσμα σημαντικές ζημίες για τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, αλλά και αυτό είναι μια άλλη ιστορία. 

Άρα η μάχη για να αποτραπεί η κρατικοποίηση της ήδη «κρατικής» Εθνικής και της μετέπειτα πιθανότητας «αφελληνισμού» της μήπως είναι παντελώς εικονική; 

Αφελές ερώτημα: Όταν η διοίκηση Τουρκολιά προσπάθησε να πουλήσει όχι μόνο την Εθνική, αλλά το υπό συγχώνευση νέο σχήμα Εθνικής-Eurobank μαζί, στην καναδική Fairfax έναντι 1,5 δις ευρώ για το 10% του Μετοχικού Κεφαλαίου δεν υπήρχε κίνδυνος αφελληνισμού; Η Fairfax θα ήταν ένας παθητικός επενδυτής ή ζήτησε όλο τον έλεγχο της Εθνικής τράπεζας και γι’ αυτό χάλασε το deal; Όμως, αν η Καναδική Fairfax μετρίαζε τις όντως υπερβολικές απαιτήσεις της θα ήταν ο νέος στρατηγικός σύμμαχος της Εθνικής τράπεζας που θα έπαιρνε το πράσινο φως από την Κυβέρνηση ή/και την Τρόϊκα; Δεν άκουσα κανέναν, εκεί γύρω στο τέλος φθινοπώρου του 2012 να εγείρει θέμα «αφελληνισμού» της Εθνικής. 

Μήπως το επιχείρημα αυτό είναι έωλο και πίσω από την προβολή τέτοιων επιχειρημάτων κρύβονται άλλα συμφέροντα; Όπως η προσπάθεια των ελλήνων μετόχων να συνεχίσουν να νέμονται των «φεουδαρχικών» πλεονεκτημάτων τους, μέσω του ελέγχου του τραπεζικού συστήματος, όντας μέτοχοι, διαχειριστές (μέσω των διοικήσεων που επέβαλαν) και δανειζόμενοι υπέρογκα ποσά, αναντίστοιχα του μεγέθους και των οικονομικών αποτελεσμάτων των επιχειρήσεών τους, διαπλεκόμενοι με το πολιτικό σύστημα. Όμως, η «σούπα χάλασε» γιατί τον καιρό των Μνημονίων θα έπρεπε να συμμετέχουν στις αυξήσεις με πραγματικά δικά τους κεφάλαια και όχι μέσω μετοχοδανείων, που λάμβαναν οι offshore τους και στην ουσία αποδεικνύονταν θαλασσοδάνεια με αυτούς πολλαπλά κερδισμένους και μόνους χαμένους τους ισολογισμούς και τους μικρομετόχους των τραπεζών. Η χρεοκοπία της χώρας δεν τους δίδαξε τίποτα. Αντίθετα κάποιους τους έχει αποθρασύνει ακόμη περισσότερο. 

«Πλανώνται, Πλάνην, Οικτράν»! 

 Το νέο τοπίο που διαμορφώνεται, θα σαρώσει όλο το παλαιό σκηνικό. Οι δανειστές μας είναι αποφασισμένοι, μέσω της αναμόρφωσης του τραπεζικού συστήματος, να υποδείξουν (στην ανάγκη να επιβάλλουν) ένα νέο μοντέλο οικονομικής και πολιτικής λειτουργίας (ή και ελέγχου) στην Ελλάδα, σε μια τελευταία προσπάθεια εξυπηρέτησης των σχεδίων τους για την ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προβάλλοντας το «ελληνικό παράδειγμα» όχι ως αποτυχία –όπως έχει αποδειχθεί έως σήμερα- αλλά ως επιτυχημένο μοντέλο αναμόρφωσης όλων των ευρωπαϊκών οικονομιών και κοινωνιών. Αμφιβάλω αν θα το πετύχουν, αλλά αυτό κι αν είναι μια άλλη ιστορία. 

Είναι αλήθεια, ότι αυτή η μετεξέλιξη του τραπεζικού συστήματος, λόγω της παντελούς έλλειψης πρωτοβουλιών και ρεαλιστικού σχεδίου από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης, θα πλήξει και ορισμένες υγιείς μέχρι σήμερα σημαντικές επιχειρήσεις, που παρά τις όποιες αντιξοότητες κι εμπόδια, καταφέρνουν να επιβιώνουν και να συμβάλλουν στο καταβαραθρωμένο Α.Ε.Π. ως μια μορφή αλεξιπτώτου. Όπως, επίσης και κάποιες νεοφυείς επιχειρήσεις καινοτομίας και τεχνολογίας, που προσπαθούν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην κινούμενη άμμο της ελληνικής πραγματικότητας. Αυτές οι επιχειρήσεις θα πρέπει να πάρουν σημαντικές αποφάσεις που θα επηρεάσουν σημαντικά την μέχρι σήμερα ύπαρξή και λειτουργία τους, με κύρια κατεύθυνση την όσο το δυνατόν περισσότερο απεμπλοκή τους από το ελληνικό περιβάλλον και τη σύμπηξη συνεργασιών και συνεργιών με διεθνείς φορείς και συνεργάτες. 

Όσο για την αναπτυξιακή πολιτική, το ελληνικό κράτος θα έπρεπε να ιδρύσει μια νέα επενδυτική τράπεζα με τη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων ή/και άλλων επενδυτικών σχημάτων που θα ενδιαφέρονταν να συμμετέχουν, ίσως και τη συνεργασία των ανακεφαλαιοποιημένων τραπεζών, που θα διαχειρίζεται κεφάλαια του ΕΣΠΑ ή/και πόρων από αποκρατικοποιήσεις, με στόχο τη χρηματοδότηση της επανεκκίνησης της ελληνικής οικονομίας, μέσω της στρατηγικής ανάπτυξης νέων επιχειρηματικών σχεδίων και επενδύσεων. Όνειρο θερινής νυκτός;
more...
TASSOS TSIPLAKOS's curator insight, July 4, 2016 6:40 AM
Άρθρο που γράφτηκε το 2013 πριν τις ανακεφαλαιοποιήσεις, την Πρώτη Φορά Αριστερά και τα Capital Controls...
Suggested by Ioannis Kapodistrias
Scoop.it!

Αντίο οριστικό στην Ελλάδα είπαν και οι θυγατρικές της εταιρείας «Βιοχάλκο»...

Αντίο οριστικό στην Ελλάδα είπαν και οι θυγατρικές της εταιρείας «Βιοχάλκο»... | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it
Αντίο οριστικό στην Ελλάδα είπαν και οι θυγατρικές της εταιρείας «Βιοχάλκο» του αγαπητού κου Νίκου Στασινόπουλου, με .. αλλαγή έδρας, ύστερα από την απόφαση της τελευταίας να τις απορροφήσει, θέτοντας σε εφαρμογή το σχέδιο για τη συγχώνευση μετ' απορροφήσεως της ΕΛΒΑΛ, μαζί με τις Alcomet Α.Ε., Διατούρ και της Λουξεμβουργιανής μη εισηγμένης εταιρείας Eufina SA και ταυτόχρονη ... έξοδό της «Βιοχάλκο» από το Χρηματιστήριο Αθηνών, σε μια εποχή που η χρηματιστηριακή αγορά της χώρας δοκιμάζεται έντονα. Σύμφωνα με τη Βιοχάλκο, η παραπάνω κίνηση αναδιοργάνωσης, όπως και αυτές που προηγήθηκαν το 2013 και το 2015, έχει ως στόχο την εδραίωση ευνοϊκότερων όρων πρόσβασης στις διεθνείς αγορές χρήματος και κεφαλαίου.


http://mononews.gr/h-viohalco-tou-stasinopoulou-procho…/9675

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

Εν τω μεταξύ, περιμένοντας την ανάπτυξη...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ & ΧΡΕΟΚΟΠΙΕΣ (2)

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ & ΧΡΕΟΚΟΠΙΕΣ (2) | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Βίοι Παράλληλοι, το Οθωμανικό Χρέος

του Τάσου Τσιπλάκου

 

Έχοντας αντιμετωπίσει από το 1873 συνεχείς σιτοδείες λόγω ξηρασίας και λιμούς στην Ανατολία, που εξαθλιώνουν σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό,  η κυβέρνηση του Σουλτάνου επιβάλλει νέους δυσβάστακτους φόρους στις κατεχόμενες περιοχές των Βαλκανίων, ελπίζοντας να αντισταθμίσει τα τρομακτικά ελείμματα της αγροτικής παραγωγής, με μεγάλες εισαγωγές, χρηματοδοτούμενες από τους νέους φόρους και το κεντρικό θησαυροφυλάκιο, καθώς οι δυνατότητες δανεισμού είναι πρακτικά ανύπαρκτες. Μία διετία αργότερα η κυβέρνηση αδυνατεί να χρηματοδοτήσει ακόμη και τις ανελαστικές κρατικές δαπάνες, με συνέπεια τον Οκτώβριο του 1875 η χώρα να κηρύξει και επίσημα την πτώχευσή της με άμεση συνέπεια την παύση πληρωμών. Το δημόσιο χρέος ανέρχεται τότε σε £200.000.000, απαιτώντας για την εξυπηρέτησή του £12.000.000 σε ετήσια βάση, ποσό που υπερβαίνει το 50% των συνολικών εσόδων του δημοσίου.

 

Στην Κωνσταντινούπολη, έχει ήδη αναπτυχθεί ένας ισχυρός όμιλος τραπεζών στον Γαλατά, που αξιοποιεί τις ευκαιρίς που προσφέρονται από τις προσπάθειες εξευρωπαϊσμού του οθωμανικού κράτους. Πρόκειται για μία νέα τάξη επιχειρηματιών, τα κεφάλαια των οποίων προέρχονται από το εμπόριο και συγκεντρώνονται για να επενδυθούν στον οθωμανικό δανεισμό με την μορφή βραχυπρόθεσμων δανείων, η οποία αποτελείται κυρίως από ΄Ελληνες. Όπως είναι ευνόητο,η οριστική παύση των πληρωμών του οθωμανικού χρέους δημιουργεί τρομακτικά προβλήματα, αλλά μετά από χρονοβόρες διαπραγματεύσεις, επέρχεται η τελική διευθέτηση με την σύμβαση της 22ας Νοεμβρίου του 1879 με πρωταγωνιστή τον πανίσχυρο επιχειρηματία και τραπεζίτη Γεώργιο Ζαρίφη, που είναι επικεφαλής των τραπεζιτών του Γαλατά. Η διευθέτηση αποφέρει τεράστια κέρδη, καθώς τους εκχωρούνται μεγάλης αξίας ιδιοκτησίες του δημοσίου, σε αντάλλαγμα για την εξώφληση των υποχρεώσεων κράτους. Επίσης τους εκχωρούνται επί μία δεκαετία τα κέρδη από τα μονοπώλια του αλατιού, του καπνού, του οινοπνεύματος, παστών ιχθυηρών, μεταξιού και τα ταχυδρομικά τέλη. Ένα μεγάλο μέρος των κερδών του Ζαρίφη από την υπόθεση αυτή δωρίζεται στις ελληνικές κοινότητες και σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, με σημαντικώτερα έργα την συμμετοχή του κατά 90% στις δαπάνες ίδρυσης και δημιουργίας της Μεγάλης του Γένους Σχολής, την ανέγερση σχολείων στην Φιλιππούπολη και τα Θεραπειά* και την ενίσχυση πολλών κοινωφελών καταστημάτων, όπως η Θεολογική Σχολή, η Ιερατική Σχολή, η Εμπορική Σχολή, τα Εκπαιδευτήρια στο Γαλατά και το Πέρα. Όμως η σχεδόν ληστρική επιδρομή των τραπεζιτών του Γαλατά, στην περιουσία του κράτους θα προκαλέσει και τρομερό μίσος για τους Έλληνες επιχειρηματίες και τραπεζίτες  (1).

 

Στις 20 Δεκεμβρίου του 1881, η Υψηλή Πύλη καταλήγει σε συμφωνία με τους πιστωτές της στην Ευρώπη και το σύνολο του χρέους μειώνεται σε £106.000.000, αλλά η χώρα υποχρεώνεται με ειδικό διάταγμα να αποδεχθεί την λειτουργία ενός Συμβουλίου Διαχείρισης του Οθωμανικού Χρέους (Ottoman Public Debt Administration /OPDA), που αποτελεί την ασφαλιστική δικλείδα για την αποπληρωμή των χρεών. Το Συμβούλιο είναι στην πραγματικότητα ένας οργανισμός που διαχειρίζεται και διευθύνει έναν τεράστιο γραφειοκρατικό μηχανισμό ελεγχόμενο από τους Ευρωπαίους δανειστές  του Σουλτάνου, στα άδυτα της ακόμη αχανέστερης οθωμανικής γραφειοκρατίας. Απασχολεί 5.000 υπαλλήλους που συγκεντρώνουν φόρους και δασμούς, οι οποίοι καταλήγουν απευθείας στα ταμεία των Ευρωπαίων χωρίς την παρεμβολή των οθωμανικών αρχών, ενώ επιπλέον αποτελεί και τον κυρίαρχο διαμεσολαβητή μεταξύ του οθωμανικού κράτους και των ευρωπαϊκών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην χώρα επενδύοντας κεφάλαια ή σχεδιάζουν να κινηθούν επιχειρηματικά σε διάφορους υποσχόμενους τομείς (2).

 

O πρώτος πρόεδρος του Συμβουλίου είναι ο Βρεταννός Hamilton Lang που οργανώνει και το τεράστιο εισπρακτικό δίκτυο του μηχανισμού στην αχανή χώρα, ακολουθούμενος το 1883 από τον sir Vincent Caillard, τον κυριώτερο αργότερα συνεργάτη του sir Basil Zaharoff  στoν όμιλο της VICKERS. Από το 1887 πάντως τα βρεταννικά με τα γερμανικά συμφέροντα στο Συμβούλιο συγκρούονται ανελέητα με επίκεντρο την έγκριση και την αδειοδότηση της Υψηλής Πύλης για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής από την ασιατική πλευρά του Βοσπόρου προς την Άγκυρα, με δικαίωμα εκμετάλλευσης για 99 χρόνια. Ο Caillard ηγείται του μεγάλου επενδυτικού σχήματος Βρεταννών και Αμερικανών που διεκδικεί με απόλυτη μυστικότητα το έργο, αλλά καθυστερεί στην συγκέντρωση των απαιτούμενων κεφαλαίων και αναγκάζεται να κινηθεί με περισσότερη δημοσιότητα για να το επιτύχει. Ο Alfred Von Kaulla, ο Γερμανός τραπεζίτης της Württembergishe Vereinsbank που διαχειρίζεται το 1888 την πώληση όπλων της MAUSER, πληροφορείται τις κινήσεις του Βρεταννού και ενημερώνει αμέσως τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο της Deutsche Bank, George Von Siemens.

 

Οι Γερμανοί κινούνται ταχύτατα και στις 8 Οκτωβρίου του 1888 αποσπούν την έγκριση για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής, αρχικά έως την Άγκυρα και αργότερα, επέκταση της διάρκειας της σύμβασης σε  114 έτη, καθώς η γραμμή προωθείται έως την Βαγδάτη. Το γερμανικό σχήμα εξασφαλίζει εκτός από τα έσοδα λειτουργίας του σιδηροδρόμου και πληρωμή 15.000 γαλλικών φράγκων ανά χιλιόμετρο σε ετήσια βάση από την οθωμανική κυβέρνηση, με πρόφαση την μείωση του κινδύνου της επένδυσης, διασφαλίζοντας μία από τις ληστρικότερες συμβάσεις στην οθωμανική ιστορία (3). Τελικά το συνολικό οθωμανικό χρέος ρυθμίζεται το 1929, με σύμβαση που ορίζει πως το νέο τουρκικό κράτος αποδέχεται την αποπληρωμή του 67% των ακόμη οφειλόμενων υπολοίπων που τότε ανέρχονται σε 107,5 εκατομμύρια χρυσές τουρκικές λίρες.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1) Donald C. Blaisdell: EUROPEAN FINANCIAL CONTROL IN THE OTTOMAN EMPIRE, A STUDY OF THE ESTABLISHMENT, ACTIVITIES AND SIGNIFICANCE OF THE ADMINISTRATION OF THE OTTOMAN PUBLIC DEBT, Columbia University Press, New York, 1929, σελίς 97,

 Χ. Εξερτζόγλου: ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ, ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΖΑΡΙΦΗΣ-ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΣ, 1871-1881, Αθήνα, 1989, σελίδες 14, 59, 97 & Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΖΑΡΙΦΗ,  Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Εύξεινος Πόντος, 2008.

(2) Christopher Clay: GOLD FOR THE SULTAN, WESTERN BANKERS AND OTTOMAN FINANCE, 1856–1881London, 2001.

(3) Ewen Green: IDEALS OF EMPIRE, POLITICAL AND ECONOMIC THOUGHT, 1903-1913, Routledge, 1998 & Donald Quataert: THE OTTOMAN EMPIRE, 1700-1922,  CambridgeUniversity Press,Cambridge, 2000.

 

  

Οι διεθνείς Στάσεις Πληρωμών Εξωτερικού Χρέους και οι Χρεωκοπίες του 19ου αιώνα

 

  Με αφετηρία την είσοδο στον ΧΙΧ αιώνα, ο συνδυασμός της ταχύτατης ανάπτυξης των διεθνών κεφαλαιαγορών με την παράλληλη ανάδυση πολλών νέων ανεξάρτητων, αλλά και ελλειμματικών κρατών, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που καταλήγει σε ένα κύμα ανεξέλεγκτων χρεωκοπιών. Σε Αφρική, Ευρώπη, Βόρειο και Νότιο Αμερική, χρεωκοπούν αντίστοιχα 2, 13 και 17 χώρες, δηλαδή ένα σύνολο 32 ανεξάρτητων καρτών, με χειρότερη την Ισπανία που χρεωκοπεί 8 φορές έως τον ΧΧ αιώνα, ακολουθούμενη από την Πορτογαλία που χρεωκοπεί 6 φορές, την Αυστροουγγαρία 5 και την Ελλάδα 4. Στην Βόρειο και Νότιο Αμερική οι χρεωκοπίες είναι επίσης ενδημικό φαινόμενο κατά τον ΧΙΧ αιώνα, με την Βενεζουέλα να κηρύσσει 6 φορές στάση πληρωμών, ακολουθούμενη από την Κολομβία, Κοσταρίκα, Ονδούρα, και Άγιο Δομίνικο με 4 φορές ανά χώρα. Οι αναδιαρθρώσεις που συμφωνούνται κατά  περίπτωση μετά τις στάσεις πληρωμών, χαρακτηρίζονται όλες από μειώσεις χρεών, επιμηκύνσεις αποπληρωμής και χαμηλότερα επιτόκια, αλλά από την άλλη πλευρά δεσμεύουν τους δανειστές με στοιχεία, δηλαδή τα αναδιαρθρωμένα χρέη,  που παγώνουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα και είναι αδύνατον να ρευστοποιηθούν επί δεκαετίες.

 

   Πέραν της μείωσης της ρευστότητας των αγορών, λόγω των δεσμευμένων κεφαλαίων ακόμη και για δεκαετίες, παρατηρείται ότι οι αποδόσεις για τους επενδυτές που κατέχουν τα αναδιαρθρωμένα χρέη για μεγάλα χρονικά διαστήματα, είναι ανάλογες των αποδόσεων σε ασφαλείς τοποθετήσεις της εποχής, όπως τα ομόλογα του βρεταννικού δημοσίου σε στερλίνες ή αργότερα τα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου σε δολλάρια (1). Η διαπίστωση αυτή οδηγεί τελικά στο συμπέρασμα πως οι ωφελημένοι των αναδιαρθρώσεων του ΧΙΧ αιώνα, είναι οι δανειζόμενοι και όχι οι δανειστές. Το ενδιαφέρον στοιχείο προέρχεται από την ανατροπή του κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο οι ασφαλείς επενδύσεις προσφέρουν πάντοτε χαμηλές αποδόσεις, ενώ οι υψηλού κινδύνου δυσανάλογα μεγαλύτερες, ο οποίος όμως δεν ισχύει στους συμβιβασμούς αποπληρωμής και τις συνεπακόλουθες αναδιαρθρώσεις.

  

Μελετώντας τις χρεοκοπίες του 19ου αιώνα (Πινακας Ι) αποκαλύπτονται ενδιαφέροντα στοιχεία όσον αφορά την συγκέντρωση των στάσεων πληρωμών σε συγκεκριμμένες χρονικές περιόδους και γεωγραφικές ζώνες. Από τις 34 ευρωπαϊκές χρεωκοπίες της περιόδου, οι 12 προκαλούνται στην περίοδο των ναπολεοντείων πολέμων, δηλαδή έως το 1815, προδίδοντας την απόλυτη οικονομική εξάντληση που προκαλείται από τις μακροχρόνιες συγκρούσεις. Παράλληλα στην Βόρειο και Νότιο Αμερική, από τις 47 χρεωκοπίες, οι 12 συνδέονται με την περίοδο των επαναστάσεων για την ανεξαρτησία, που προκαλούν οικονομική αιμορραγία στα νεοπαγή κράτη αυτής της γεωγραφικής ζώνης, ενώ ακόμη 16 συνδέονται με τις αλλεπάλληλες χρηματοοικονομικές καταρρεύσεις του άλλοτε μητροπολιτικού τους κέντρου, της Ισπανίας, με την οποία εξακολουθούν να διατηρούν μεγάλες οικονομικές εξαρτήσεις.

  

Οι Συγκεντρώσεις των Χρεωκοπιών

   Η διαπίστωση για την χρονική και γεωγραφική συγκέντρωση των χρεωκοπιών σε ένα κύμα που όπως η παλίρροια, παρασύρει κατά κανόνα ανελέητα τις ασθενέστερες οικονομίες, οδηγεί και σε κάποια άλλα συμπεράσματα. Πιστοποιείται πως από το 1800, όταν εμφανίζονται κύματα χρεωκοπιών, συνδέονται άμεσα με κάποιο κέντρο, του οποίου η κατάρρευση επηρεάζει δραστικά πολλές  οικονομίες που συνδέονται είτε εμπορικά, είτε χρηματοοικονομικά μαζί του. Η κατάρρευση της Γαλλίας το 1812 λόγω των συνεχών πολέμων, προκαλεί ακόμη 7 χρεωκοπίες στην Ευρώπη έως το 1820. Η χρηματοοικονομική κρίση του 1825 στο Λονδίνο, το μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο εκείνης της εποχής, οδηγεί σε εκρηκτικές αυξήσεις τις τιμές των εμπορευμάτων, των αγαθών και σε μία υπερκινητικότητα των κεφαλαίων, που αναζητούν απεγνωσμένα υψηλές βραχυπρόθεσμες αποδόσεις. Η συνεπακόλουθη καθίζηση των τιμών, λόγω της κερδοσκοπίας, έχει άμεση επίπτωση κυρίως στις νέες τότε αναδυόμενες οικονομίες των κρατών της Λατινικής Αμερικής, όπου χρεωκοπούν 12 χώρες έως το 1828.

 

Η καταστροφή των χρηματιστηριακών αγορών της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας το 1873, με αφετηρία μία άλλη τρομακτική κερδοσκοπία που ασκείται στις γαλλικές πολεμικές αποζημειώσεις μετά την ήττα της χώρας το 1871,  περιορίζει ασφυκτικά τις ροές κεφαλαίων  προς τις ΗΠΑ, προκαλώντας βαθύτατη ύφεση στο διεθνές εμπόριο και καθίζηση των τιμών. Με δεδομένη και την προ μηνών κατάρρευση της Ισπανίας  του 1872 τα πρώτα θύματα είναι για μία ακόμη φορά χώρες της Λατινικής  Αμερικής που εξαρτώνται άμεσα από το εξωτερικό τους εμπόριο και τα υψηλά φορολογικά τους έσοδα από τους δασμούς με αποτέλεσμα να χρεωκοπήσουν 10 χώρες έως το 1880, από τις οποίες οι  7 κηρύσσουν στάση πληρωμών, μέσα σε μία τριετία! 

 

Το συμπέρασμα από τις καταστάσεις αυτές είναι ότι ενώ τα οικονομικά ή χρηματοοικονομικά κέντρα, παρά τις αντίξοες συνθήκες που επικρατούν και τα πλήγματα που δέχονται, επιβιώνουν χωρίς να χρεωκοπήσουν, δεν συμβαίνει το ίδιο στην εξαρτώμενη από αυτά οικονομική τους περιφέρεια.


*Η αρχαία Φαρμακέα, γνωστή και ως θερινό Φανάρι λόγω των εξοχικών κατοικιών των Ελλήνων Φαναριωτών, στο βόρειο τμήμα της ευρωπαϊκής ακτής του Βοσπόρου, η σύγχρονη Tarabya.

 

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Στον εισαγγελέα όλοι οι τραπεζίτες για τα δάνεια στα ΜΜΕ

Στον εισαγγελέα όλοι οι τραπεζίτες για τα δάνεια στα ΜΜΕ | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Παρέλαση από το γραφείο του οικονομικού Εισαγγελέα Γαληνού Μπρή, κάνουν οι τραπεζίτες των 4 μεγάλων συστημικών τραπεζών της χώρας ως ύποπτοι για το κακούργημα της απιστίας σχετικά με τις δανειοδοτήσεις άνω των 800 εκατομμυρίων προς 11 μιντιακούς ομίλους της χώρας.

Την ώρα που οι επικεφαλής των τραπεζών Εθνική, Πειραιώς, Αlpha Bank και Eurobank, δίνουν τη μάχη της ανακεφαλαιοποίησης, τα νομικά τους επιτελεία ετοιμάζουν τις γραπτές εξηγήσεις που καλούνται να δώσουν στον οικονομικό εισαγγελέα για τις δανειοδοτήσεις των ΜΜΕ , μια έρευνα που ξεκίνησε με εντολή του οικονομικού εισαγγελέα Παναγιώτη Αθανασίου. Οι κλήσεις τους αφορούν σε όλα τα δάνεια που χορηγήθηκαν σχεδόν στο σύνολο των ΜΜΕ και πολλά από τα οποία, σύμφωνα με την εισαγγελική κλήτευση, χαρακτηρίζονται "επισφαλή".

Επισφαλή δάνεια 800 εκατομμυρίων;

Η νομική έννοια της επισφάλειας έχει να κάνει κυρίως με τις εγγυήσεις που δόθηκαν από τους ομίλους για την χορήγησή των δανείων, αν δηλαδή πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να τα λάβουν, την εξυπηρέτησή τους αλλά και τους όρους αποπληρωμής που τέθηκαν. Ως ύποπτοι καλούνται όλοι όσοι υπέγραψαν για τη χορήγηση των δανείων (από την κορυφή έως χαμηλά στην ιεραρχία π.χ. επιτροπές δανειοδοτήσεων κλπ.).

Βασικό ρόλο θα παίξει βέβαια και κατά όσον αυτά είναι ενήμερα καθώς πληροφορίες αναφέρουν πως από τα περίπου 800 εκατομμύρια των χορηγήσεων, σε καθυστέρηση ή σε ρύθμιση βρίσκονται περίπου 170 εκατομμύρια, ποσό σε κάθε περίπτωση αρκετά υψηλό. Όπως εξηγούσε μάλιστα δικαστική πηγή "η κλήτευσή τους δεν τους καθιστά και κατηγορούμενους.

Αλλά σε αυτό το στάδιο αρκούν απλές ενδείξεις για να προχωρήσει η εισαγγελική αρχή στην άσκηση ποινικών διώξεων, αν δεν κριθούν επαρκείς οι εξηγήσεις τους.  Η παραγγελία ερεύνης είναι σαφής: Να ελεγχθούν οι πάντες και τα πάντα".

Αρχή με τον ΔΟΛ

Η έναρξη της έρευνας είναι από τα ψηλότερα δάνεια προς τα χαμηλότερα γι’ αυτό και πρώτος στη λίστα βρίσκεται ο ΔΟΛ του Σταύρου Ψυχάρη, ο οποίος εμφανίζει δανεισμό περί τα 200 εκατομμύρια ευρώ (περίπου 98  από την Αlpha Bank, 73  από την Εθνική Τράπεζα, 21 από την Τράπεζα Πειραιώς και 5 από την Eurobank).

Ο κ. Ψυχάρης καλείται ως ύποπτος για την τέλεση του κακουργήματος της ηθικής αυτουργίας στην απιστία στις 12 Νοεμβρίου, όπως αποκάλυψε η εφημερίδα «Αυγή».

Ακολουθούν προς έρευνα οι δανειοδοτήσεις των ομίλων Κυριακού, Μπόμπολα, Αλαφούζου κλπ.

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

Θεάματα δίχως άρτο γίνεται;

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Complicit in Corruption: How German Companies Bribed Their Way to Greek Deals - SPIEGEL ONLINE

Complicit in Corruption: How German Companies Bribed Their Way to Greek Deals - SPIEGEL ONLINE | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it
Greece's rampant corruption is one of the reasons why the country's economy is in such a mess. German companies have taken advantage of the system for years in order to secure lucrative deals.
more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Δείπνο πολλών τρισ. με «δεύτερο πιάτο» την ελληνική κρίση

Δείπνο πολλών τρισ. με «δεύτερο πιάτο» την ελληνική κρίση | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Το dinner πραγματοποιήθηκε αρχές της προπερασμένης εβδομάδας, σε ένα κλειστό κλαμπ, στο Σαουθάμπτον της Νέας Υόρκης. Οικοδεσπότης ήταν ο Μπάιρον Γουίνγκ, της BlackStone, και γύρω από τις τέσσερις ροτόντες που είχαν στηθεί για την περίσταση κάθισαν 20 από τους πιο ισχυρούς fund managers παγκοσμίως. Αυτόπτης μάρτυρας μετέφερε στην «Κ» ότι «κοιτάζοντάς τους είχες την αίσθηση ότι κριτήριο για τη συμμετοχή τους στο event ήταν τα υπό αξιολόγηση κεφάλαια του καθενός να αποτιμώνται σε τρισ. δολάρια».


Το άλλο ενδιαφέρον στοιχείο της βραδιάς ήταν το «μενού» της, δηλαδή η ατζέντα των θεμάτων που συζητήθηκαν. Με τη σειρά που τέθηκαν στο τραπέζι, ξεκίνησαν με «Κίνα», συνέχισαν με «Ελλάδα» και έκλεισαν με «αργό πετρέλαιο». Το γεγονός ότι η χώρα μας εξακολουθεί να βρίσκεται στα τρία πιο hot θέματα παγκοσμίως, και μάλιστα πιο ψηλά και από την τιμή του αργού, αποτελεί από μόνο του απόδειξη ότι ο κίνδυνος του Grexit, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δεν έχει περάσει.

 

Επιβεβαιώθηκε κι εκείνη τη βραδιά. Κοινή ήταν η αίσθηση μεταξύ των 20 ότι από τη χώρα μας λείπει:

α. Η πρόθεση για να προχωρήσει σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η οικονομία και να πετύχει τον απαιτούμενο εκσυγχρονισμό.

β. Το απαραίτητο στελεχικό δυναμικό, το οποίο θα αναλάβει να φέρει σε πέρας αυτό το τόσο δύσκολο και σύνθετο έργο, και μάλιστα μέσα σε περιβάλλον έντονα αρνητικό.

 

Αυτό το κλίμα προσπάθησε να αντιστρέψει σε μια 15λεπτη εισήγηση που έκανε για το ελληνικό ζήτημα ο επενδυτής Στέλιος Ζαβός, που είχε προσκληθεί στην εκδήλωση γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Τόνισε ότι δεν υπάρχει θέμα Grexit, υπενθύμισε με νόημα ότι το 95% του δημόσιου χρέους βρίσκεται πλέον στα χέρια της τρόικας και υποστήριξε ότι μια «μεγάλη κυβέρνηση», που θα μπορούσε να προκύψει από τις επόμενες εκλογές, θα μπορούσε να βρει λύσεις και να προωθήσει μέτρα.

 

Το αποτέλεσμα; Στη συζήτηση που ακολούθησε το κλίμα παρέμεινε επιφυλακτικό (στα όρια του αρνητικού) για την Ελλάδα. Μάλιστα, είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι τις περισσότερες αντιρρήσεις για τις προοπτικές της χώρας εξέφρασαν εκείνοι οι fund managers που πίστεψαν στην «άνοιξη του 2014», ήρθαν στην Ελλάδα, επένδυσαν και έχασαν.

 

Η κρίση στην Κίνα

Το κλίμα στη συνάντηση πάντως είχε βαρύνει ήδη από τη συζήτηση του πρώτου θέματος της ατζέντας: του κινεζικού. Εκεί βασικός εισηγητής ήταν ο Στιβ Ροτζ, senior analyst σε θέματα Κίνας της Morgan Stanley. Η βασική του γραμμή ήταν μάλλον μετριοπαθής. Δεν αμφισβήτησε ανοιχτά την πρόβλεψη του Πεκίνου ότι το GDP θα τρέξει φέτος με 7%, γεγονός που προκάλεσε δυσθυμία στην ομήγυρη. Επιχειρηματολόγησε, πάντως, υποστηρίζοντας ότι στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει στην Κίνα είναι η μετάβαση από τη βιομηχανική παραγωγή στις υπηρεσίες. Οπότε είναι λογικό να στέλνονται αντιφατικά μηνύματα από την κινεζική οικονομία.

Στη συζήτηση που ακολούθησε ωστόσο, το 7% αμφισβητήθηκε έντονα, υποστηρίχθηκε ότι θα διαμορφωθεί πολύ χαμηλότερα, ενώ ασκήθηκε έντονη κριτική στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε το Πεκίνο την τελευταία χρηματιστηριακή κρίση. Κάπου εκεί, λογικά, η συζήτηση περιστράφηκε εύλογα στον χρόνο και στον τρόπο που θα κινηθεί η Fed.

Το dinner έκλεισε με τη συζήτηση για την πορεία της τιμής του αργού πετρελαίου. Εκφράσθηκε βεβαίως η άποψη ότι όσο διαρκούν οι χαμηλές πτήσεις του ευνοείται παγκοσμίως η αύξηση του GDP, αλλά τα καλά νέα σταμάτησαν κάπου εκεί. Υποστηρίχθηκε ότι βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον το αργό θα διαμορφωθεί ακόμα και στα 30 με 35 δολάρια το βαρέλι, αλλά μεσοπρόθεσμα -σε βάθος διετίας- θα φτάσει στα 60 με 70 δολάρια. Βεβαίως, το γεγονός ότι αναμένεται πως αργά ή γρήγορα η είσοδος και του Ιράν στην αγορά, μετά την άρση των περιορισμών (από ΗΠΑ και Ευρώπη), θα δημιουργήσει νέα δεδομένα είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα.

Οπως αντικειμενική πραγματικότητα αποτελεί το γεγονός ότι από όλες αυτές τις εξελίξεις -που άπτονται και των τριών παραπάνω θεμάτων- επηρεάζεται άμεσα το παρόν και το μέλλον ενός από τους πιο δυναμικούς κλάδους της ελληνικής επιχειρηματικότητας: της ποντοπόρου ναυτιλίας, και όχι μόνο.

 

Γιώργος Μαντέλας

 

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

Έρχεται η ανάπτυξη...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Ας μιλήσουμε για τις εκλογές...

Ας μιλήσουμε για τις εκλογές... | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Αλέξης Τσίπρας: Εζυγίσθη, εμετρήθη κι ευρέθη ελλιπής…

 

Βαγγέλης Μεϊμαράκης: Μαγκιά, κλανιά, κι απόστημα και κώλος φινιστρίνι. Προφανώς υπάρχούν ακόμη μάγκες που δεν τους πάτησε το τραίνο…

 

Παναγιώτης Λαφαζάνης: Με το όπλο παραπόδα…

 

Σταύρος Θεοδωράκης: Τη μπετονιέρα μην τη βλαστημάς. Αυτή σου δίνει για να φας…

 

Φώφη Γεννηματά: Κόρη πολιτικού, συνταξιούχος με ανήκεστον βλάβην…

 

Δημήτρης Κουτσούμπας: Ογκόλιθος σταθερότητας. Ο μόνος πραγματικός στυλοβάτης του συστήματος…

 

Πάνος Καμμένος: Όνομα και πράμα…

 

Βασίλης Λεβέντης: Ο μόνος που μπορεί επάξια να αντικαταστήσει τις προφητείες του πατρός Παϊσίου. Επίσης, μπορεί να βγάλει τη χώρα από το Μνημόνιο σε 2 μήνες. Έχει γνωριμίες…

 

Νίκος Μιχαλολιάκος: Στο κελί 33…

 

Προβλέψεις: Το διακύβευμα (τι υπέροχη λέξη που παρεμπιπτόντως σημαίνει «παίζω στα ζάρια») των εκλογών είναι με ποιους θα γίνει η επόμενη συγκυβέρνηση –αδιάφορη η πρωτιά- για να υλοποιήσει καλύτερα το Μνημόνιο 3, προετοιμάζοντας το Μνημόνιο 4 σε συνθήκες Ενδόρηξης της χώρας.

 

Όλα τα άλλα είναι «απλές οδοντόκρεμες» και σανός για τους μουζίκους…

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Is it Just a Greek Problem? | Institute for New Economic Thinking

Is it Just a Greek Problem? | Institute for New Economic Thinking | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it
In the last couple of months, Greece has once again become the center of attention of politicians, academics, and the general public. The debate has, for a large part, focused on Greece’s fiscal deficit as if it were just a self-inflicted Greek problem. But is it?
The debt problem is in fact not unique to Greece. Cyprus, Ireland, Portugal, and Spain have also had their own sovereign debt crises and received bailout packages to avert defaults. While Ireland, Portugal, and Spain exited their bailouts and Cyprus announced that it intends to exit its bailout in 2015, their debt problems are still lingering, with debt/GDP ratios at about 100 percent or more. It is not just these bailout countries that are debt-ridden. We could also add Belgium, France, and Italy to the list. What is the scope of this crisis?

We cannot compare the Euro crisis to the crises in the 1990s in Asia, Latin America, Russia, and Turkey. The Euro crisis erupted in the aftermath of the financial panic in the United States in 2008, with international capital markets collapsing and the world economy coming to a standstill. In contrast, the crises of the 1990s erupted in the midst of highly liquid international capital markets with a healthy financial center and a growing world economy, with vulnerabilities only present in the crisis countries. Crises triggered by a meltdown in the financial center are different, but, what are the characteristics of these crises? And how do they differ from crises erupting from just home-grown problems?

Financial center panics are rare disasters, so in order to assess the scope of the current crisis we need to look at a longer historical episode. But not just any episode: since financial center crises come on the heels of international capital flow bonanzas, we should look back to the first episode of financial globalization in the 19th and early 20thcenturies. My recent paper, “Systemic and Idiosyncratic Sovereign Debt Crises,” with Pablo Vega-Garcia, examines sovereign defaults from 1820 to 1931 with a focus on Latin America. We identify these two varieties of crises and study their origins as well as their resolutions.

During this episode of more than one hundred years, there were sixty-seven defaults. Interestingly, 63% of the crises were systemic, with at least one third of the countries defaulting together. These defaults were clustered around a crisis in the financial center, such as the London panic in 1825, the crash of the Vienna Stock Market in 1873, the near-collapse of Baring Brothers (a major underwriter of Latin America and European government debt) in London in 1890, and, of course, the financial panics in 1929 in London and New York. The remaining 37% of the crises are idiosyncratic, isolated events triggered by just adverse shocks to the domestic economy.

Figure 1 portrays the evolution of international liquidity relative to its average during the 19th and early 20th centuries, zooming in on the 10 years around the year of the onset of both systemic and idiosyncratic crises. Systemic crises erupt following a massive increase in international liquidity going bust, or more specifically, in the midst of a 14 percentage-point decline of international liquidity. In contrast, idiosyncratic crises occur even when the degree of international liquidity is similar to the average liquidity observed during our more than one hundred year episode.

Importantly, the panics in the financial center and the disruption of capital markets fuel sharp economic contractions in the world economy as well as episodes of deflation, making it more difficult for debtor countries to repay their debt. To capture both sluggish real growth and deflation around the beginning of both types of crises,Figure 2 shows the evolution of the growth rate of nominal world economic activity relative to its average during the first episode of financial globalization in the 19th and early 20th centuries. Systemic crises occur in the midst of a sharp slowdown of 11 percentage-points, but during idiosyncratic crises growth continues at rates similar to the average.

The panics in the financial centers also lead to a more dramatic and persistent slowdown of the defaulting countries in the periphery. As shown in Figure 3, growth declines by up to 5 percentage points around the onset of systemic crises, while the decline does not even reach 3 percentage points during defaults triggered by home-grown problems. Furthermore, the contractions are far more persistent around systemic crises.

The collapse in international liquidity and sharp slowdown following the crises in the financial centers not only trigger defaults in the periphery but also tend to prolong default spells and lead to larger investors’ losses when the debt in default is finally restructured. On average, systemic crises tend to last an extra 3 years, and, when they end, investors’ losses are about 22 percentage points higher than those following idiosyncratic crises. Our results also indicate that a quick resolution of systemic crises requires not just the end of the bust in international liquidity but also economic recoveries.

We should not ignore the lessons from the past. The Euro Debt Crisis is not just any crisis. As in the crises in the 19th and early 20th centuries with the financial center at its epicenter, the extent of the economic malaise in this crisis is global. Policy responses should address these widespread economic woes.

Figure 1: International liquidity is captured with international issuance of countries with high participation in international capital markets, not including Latin American countries. We scale international issuance with a measure of the evolution of the world economy, captured with exports of the United Kingdom

Figure 2: World growth is captured with nominal imports of France, the United Kingdom, and the United States.

Figure 3: Shows the average growth around sovereign crises relative to growth during non-crisis times. We use growth of defaulting countries' nominal exports to capture both the evolution of growth of the real economy and of prices.

Graciela KaminskyProfessor, George Washington University, elliott.gwu.edu...
 
TASSOS TSIPLAKOS's insight:

It's the Eurozone Stupid...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Το τελευταίο σοβιετικό καθεστώς στην Ευρώπη

Το τελευταίο σοβιετικό καθεστώς στην Ευρώπη | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

 Η χρεωκοπία της Ελλάδας και η έλευση του μηχανισμού της Τρόϊκας οδήγησαν αναγκαστικά σε αποκάλυψη πληθώρας στατιστικών στοιχείων σχετικά με το εύρος,την δομή και την ποιότητα του δημόσιου τομέα. Σήμερα διαθέτουμε πληρέστερη εικόνα, και επομένως μπορούμε να εξαγάγουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα.


Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι η δομή της πολιτικής, της οικονομίας, της κοινωνίας και συνολικά του κράτους της Μεταπολίτευσης παρουσιάζει τεράστιες ομοιότητες με το σοβιετικό μοντέλο, και μάλιστα αυτό της ύστερης περιόδου του «υπαρκτού σοσιαλισμού».


Ποιά είναι τα στοιχεία σοβιετικού χαρακτήρα του κράτους της Μεταπολίτευσης;

 

1. Ο πρωτοφανής αριθμός δημοσίων υπαλλήλων του στενού και του ευρύτερου δημοσίου τομέα. Η πρόσφατη απογραφή κατέγραψε 768.000 υπαλλήλους της γενικής διακυβέρνησης και άγνωστον ακόμα αριθμό υπαλλήλων των ΔΕΚΟ (προφανώς η μη καταγραφή τους έχει σημασία). Συνολικά ο αριθμός, σύμφωνα με τις πιο έγκυρες εκτιμήσεις, πρέπει να υπερβαίνει το 1.000.000. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού της χώρας (περίπου 5.ΟΟΟ.ΟΟΟ), αναλογία τεράστια σε σχέση με τις σύγχρονες ευρωπαϊκές οικονομίες. Το εύρος αυτό δεν εξυπηρετεί απολύτως καμμία λειτουργική ανάγκη και στην ουσία αποτελεί έναν σοβιετικού τύπου κρατικό τομέα.


Σ’αυτόν κυριαρχεί ο ανθρωπολογικός τύπος του αυταρχικού έναντι του πολίτη,προστατευόμενου από κάποιον κομματικό μηχανισμό, ανεύθυνου, αντιπαραγωγικού, αναποτελεσματικού και εν πολλοίς διεφθαρμένου, αλλά και μη λογοδοτούντος και μη απολύσιμου δημοσίου υπαλλήλου. Η κυριαρχία της γραφειοκρατίας επισημάνθηκε από όλους τους αναλυτές του σοβιετικού φαινομένου ως κύριο συστατικό του, που τελικώς κατίσχυσε των σοβιέτ,του «κόκκινου στρατού» και των άλλων μηχανισμών της πρωτογενούς σοβιετικής εξουσίας. Στην Ελλάδα, ο τεράστιος κρατικός τομέας ναι μεν προέκυψε από την πελατειακή και λαϊκιστική δομή των κομμάτων της Μεταπολίτευσης, αλλά δεν συνάντησε κάποια σοβαρή πολιτική ή ιδεολογική αντίσταση, κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία. Και πάντως το αποτέλεσμα ήταν μία δομή προσεγγίζουσα το σοβιετικό μοντέλο κράτους.


2. Η ύπαρξη σοβιετικού τύπου νομενκλατούρας, δηλαδή στρατιάς προνομιούχων κομματικών στελεχών (στις ΔΕΚΟ, αλλά και άλλων διεσπαρμένων σε όλον τον δημόσιο τομέα), με μισθούς διπλάσιους ή τριπλάσιους από αυτούς των υπολοίπων δημοσίων υπαλλήλων και πολλαπλάσιων αυτών του ιδιωτικού τομέα (βλ. ακριβή μεγέθη στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10-12-2010). Η μισθολογική συντριβή του ιδιωτικού τομέα μπροστά στις μυθώδεις αμοιβές της νομενκλατούρας αποτελεί στοιχείο σοβιετικής αντίληψης και δομής.


3. Ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός, που δεν αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα την πλειοψηφία των εργαζομένων, και διευθύνεται από κρατικοδίαιτα κομματικά στελέχη, τα οποία ελέγχονται πλήρως από τους κομματικούς μηχανισμούς και μετά από πολυετή πορεία κομματικής αφοσίωσης αμείβονται με βουλευτικά και υπουργικά αξιώματα. Δεν υπάρχει καμμία ουσιώδης διαφορά από το σοβιετικό συνδικαλιστικό σύστημα, ελεγχόμενο από το κράτος και το κόμμα.


4. Η ολιγαρχική δομή διακυβέρνησης και η ύπαρξη στην πραγματικότητα ενός ενιαίου κομματικού οργανισμού, με αυτοαναφορικότητα, ελεγχόμενη κλειστή αναπαραγωγή με νεποτιστικά και ευνοιοκρατικά κριτήρια, υψηλό βαθμό διαφθοράς και ταυτόχρονα διοικητική αναποτελεσματικότητα. Η ύπαρξη διαφορετικών κομμάτων και οι ρητορικού επιπέδου διαφωνίες μεταξύ τους στην Μεταπολίτευση δημιουργούν επίφαση δημοκρατικού ανταγωνισμού και πολιτικού πλουραλισμού, ενώ στην πραγματικότητα τα στελέχη των κομμάτων αυτών συνεργάζονται στενά σε πελατειακό και επαγγελματικό επίπεδο (π.χ. ψηφίζουν πάντοτε από κοινού τις μισθολογικές τους αυξήσεις και όλα τα προνόμιά τους,καθώς και την ποινική τους ασυλία). Επίσης μοιράζονται τις ίδιες ακριβώς πελατειακές και διαχειριστικές πρακτικές, και ακολουθούν κοινά ήθη στην σχέση τους με τα ιδιωτικά συμφέροντα.


Αλλά και τα μικρά κόμματα παίζουν ρόλο απολύτως παραπληρωματικό στον δικομματικό άξονα εξουσίας, συμμετέχουν στα προνόμια και λειτουργούν ως άλλοθι. Υπάρχει δε και «καταμερισμός εργασίας», π.χ. μικρά κόμματα που λειτουργούν ως ψηφοδόχοι των δυσαρεστημένων από τα κόμματα εξουσίας,άλλα που επωμίζονται τον ιδεολογικό έλεγχο των πανεπιστημίων ή των αντιεξουσιαστικών-αναρχικών ομάδων κλπ. Αυτή η δομή δεν διαφέρει παρά μόνον επιφανειακά από το σοβιετικό πολιτικό σύστημα,το οποίο είχε ενσωματώσει σε μία μονολιθική δομή εξουσίας όλες τις τάσεις και τις αντίθετές τους.

Την διαφύλαξη του μονοπωλίου της εκπροσώπησης του εκλογικού σώματος το κράτος της Μεταπολίτευσης εμπιστεύθηκε σε εκλογικούς νόμους και εκλογικούς μηχανισμούς που αλλοιώνουν την λαϊκή προτίμηση και αποκλείουν κάθε περίπτωση ανάδειξης αντισυστημικών πολιτικών κινήσεων και προσωπικοτήτων.


5. Η απουσία διαχωρισμού των εξουσιών, κεντρικό χαρακτηριστικό του σοβιετικού συστήματος και βασική διαφορά του από τα δυτικά κράτη. Το κομματικό σύστημα επηρεάζει όλους τους επίσημους θεσμούς, την δικαιοσύνη μέσω του διορισμού της ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων, την βουλή μέσω της κομματικής πειθαρχίας, αλλά και τους ανεπίσημους,όπως τα ΜΜΕ, , ιδίως τα πιο ευπαθή, τα οποία επηρεάζει με κρατικές διαφημίσεις ή με άλλους αθέμιτους τρόπους.


6. Τα πανεπιστήμια της Μεταπολίτευσης δεν είναι ανεξάρτητοι οργανισμοί, όπως στην Ευρώπη, αλλά προέκταση του πολιτικού συστήματος. Στελεχώνονται με κομματικά στελέχη, αποκλείουν πρόσωπα μη ελεγχόμενα, αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία και αποτελούν φυτώρια κομματικών και συνδικαλιστικών στελεχών και γραφειοκρατών κακής ποιότητας, διαμορφώνοντας το ανάλογο ιδεολογικό και ηθικό κλίμα. Σε όλα αυτά δεν υπάρχει απολύτως καμμία διαφορά με το σοβιετικό μοντέλο ανώτατης εκπαίδευσης. Υπάρχει όμως μία βασική διαφορά: ότι στα κομμουνιστικά πανεπιστήμια το «άσυλο», η βία και οι εμπρησμοί, οι ξυλοδαρμοί καθηγητών, η σταθερά επαναλαμβανόμενη καταστροφή της υποδομής, η πλήρης απουσία ιεραρχίας,ήταν αδιανόητα. Υπήρχε πειθαρχία και σκληρή μελέτη. Η αναπαραγωγή της σοβιετικής κυρίαρχης ιδεολογίας γινόταν στα πλαίσια κάποιας τυπικής τουλάχιστον ευρυθμίας και στοιχειώδους ακαδημαϊκής σοβαρότητας. Αυτή η ουσιώδης διαφορά οφείλεται στον πειθαρχημένο χαρακτήρα του ρωσσικού λαού και στον σεβασμό που επιδεικνύει προς την επιστήμη.


7. Η ποινικοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της επιχειρηματικότητας αποτελεί κοινό σημείο του σοβιετικού με το ελληνικό μεταπολιτευτικό μοντέλο. Με την λεπτή διαφορά ότι στην Ελλάδα η επιχειρηματικότητα δεν αποτελεί απλώς αντικείμενο ιδεολογικής απέχθειας (ενάντια στα αφεντικά, τον ιμπεριαλισμό και τα εγχώρια όργανά του, τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κλπ.). Αλλά συνοδεύεται και από χλεύη έναντι των κορόϊδων που εργάζονται σκληρά και προκόβουν στον ανταγωνιστικό κόσμο της ελεύθερης αγοράς, ενώ θα μπορούσαν να τακτοποιηθούν και να σιτίζονται σε κάποιο κρατικό πρυτανείο καλλιεργώντας τις κατάλληλες διασυνδέσεις (και βεβαίως με τις απαιτούμενες αντιπαροχές και δεσμεύσεις υποτέλειας). Αλλά και ο συρρικνωμένος και προβληματικός ιδιωτικός τομέας της Ελληνικής οικονομίας βρίσκεται σε σχέση εξάρτησης-ομηρείας από το κράτος, μέσω των μηχανισμών της γραφειοκρατίας-διαφθοράς, των κρατικών προμηθειών, της μη πληρωμής των κρατικών προμηθευτών κλπ. Στην ουσία η ιδιωτική οικονομία περνάει από το κράτος-πολιτικό σύστημα-κομματικό σύστημα-κομματικό συνδικαλισμό.


8. Η ιδεολογική κυριαρχία του μαρξισμού-λενινισμού-σταλινισμού, σε διάφορες παραλλαγές, που λειτούργησε σε όλη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης ως πραγματική επίσημη ιδεολογία. Όχι μόνον η πληθώρα μαρξιστικών ή μαρξιστογενών κομμάτων, γκρουπούσκουλων και παρεών αναπαρήγαγε μία μαρξιστική vulgata, αλλά και τα λεγόμενα αστικοφιλελεύθερα κόμματα διακατέχονταν από τον τρόμο των ίδιων τους των θέσεων και λειτουργούσαν σε ιδεολογικό επίπεδο απολογητικά έναντι της μαρξιστικής ρητορικής.


9. Τα γκουλάγκ συνιστούν ασφαλώς μία σοβαρή διαφορά ανάμεσα στο κράτος της Μεταπολίτευσης και την Σοβιετική Ένωση. Χωρίς να υπάρχουν κυριολεκτικά τα γκουλάγκ, οι εξουσιαστές της Μεταπολίτευσης εφηύραν έναν άλλον τρόπο εξουδετέρωσης των αντισυστημικών στοιχείων (διανοουμένων, πολιτικών, επιστημόνων, ηθικών στοιχείων κλπ.): αυτό που ο Χριστιανισμός αποκαλεί, με άλλη έννοια βέβαια, εγκόσμια εξορία. Οι αντιφρονούντες της Μεταπολίτευσης μπορούσαν να εκφράζονται ελεύθερα, να γράφουν ελεύθερα,να οργανώνονται ελεύθερα. Αλλά η δραστηριότητά τους περιβαλλόταν από μία υγιειονομική ζώνη σιωπής, με ολοκληρωτικό αποκλεισμό τους από τα συστημικά (κρατικά και διαπλεκόμενα ιδιωτικά) ΜΜΕ, τα κρατικά πανεπιστήμια, τον δημόσιο βίο γενικώτερα, ώστε η φωνή τους να εκπέμπεται σε κενό. Ταυτόχρονα, οι αντιφρονούντες λοιδωρούνταν ως γραφικοί, αντικοινωνικοί, μη συνεργάσιμοι, ακραίοι, εθνικιστές, ουτοπιστές κλπ. (βλ. το πρόσφατο βιβλίο μου ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ, εκδόσεις Παπαζήση,Αθήνα 2010). Έτσι το κράτος της Μεταπολίτευσης απέφυγε την θυματοποίηση και ηρωοποίηση των θυμάτων των γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς και την μομφή του ολοκληρωτισμού.


10. Υπάρχουν πολλές αιτίες της χρεωκοπίας του κράτους της Μεταπολίτευσης. Η αποτυχία εγκαθίδρυσης σύγχρονου κράτους και κοινωνίας ευρωπαϊκού τύπου έχει σχέση ασφαλώς με τα κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας, που εγκλώβισε τον Ελληνισμό σε μία δομή ασιατικού δεσποτισμού και την απέκοψε από την Αναγέννηση (η οποία είχε ήδη αρχίσει να συντελείται στο Ύστερο Βυζάντιο), τον Διαφωτισμό και την Βιομηχανική Επανάσταση. Επίσης σχετίζεται με το πελατειακό σύστημα, τις δομές υπανάπτυξης και την νοσηρή και εν πολλοίς εκούσια (διότι ήταν πιο εύκολο άλλοι να μας τρέφουν και να μας προστατεύουν από το να αναλάβουμε τις ευθύνες μας….) εξάρτηση του νεοελληνικού κράτους από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Όπως επίσης σχετίζεται με τις αποτυχία των μεταπολεμικών κυβερνήσεων να εκσυγχρονίσουν την χώρα. Υπάρχει όμως και μία πιο πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα ερμηνεία, συμπληρωματική των προηγουμένων: η ιδεολογική επίδραση του μαρξισμού σε μεγάλο μέρος της ιθύνουσας τάξης.


Ήδη από την εποχή του στρατάρχη Παπάγου και της καραμανλικής ΕΡΕ, οι σημαντικώτεροι εκ των ιδεολογικών καθοδηγητών της μεταπολεμικής Δεξιάς προέρχονταν από το ΚΚΕ ή άλλα ακροαριστερά-τροτσκιστικά γκρουπούσκουλα του Μεσοπολέμου (Σάββας Κωνσταντόπουλος, Γεώργιος Γεωργαλάς, Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου κλπ.). Η Δικτατορία των Συνταγματαρχών χρησιμοποίησε επίσης πρώην κομμουνιστές σε υπουργικά αξιώματα.


Κατά την Μεταπολίτευση,όπως έχει αποδείξει ο Χρήστος Πασαλάρης σε σχετική μελέτη του («Oι βαρώνοι των MEDIA- χθεσινοί και σημερινοί», εκδόσεις Λιβάνη), οι σημαντικώτεροι εκδότες είχαν υπάρξει στην νεότητά τους μέλη του ΕΑΜ ή του ΚΚΕ. Η γενιά του Πολυτεχνείου, το ΠΑΣΟΚ, ο Συνασπισμός, ο κόσμος των media, το πανεπιστημιακό κατεστημένο της Μεταπολίτευσης συγκροτήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από πρόσωπα που είχαν υπάρξει μέλη του ΚΚΕ, του ΚΚΕ εσωτερικού ή άλλων αριστερών οργανώσεων. Η κοινωνικοποίησή τους και η πολιτικοποίησή τους εξελίχθηκε στο πλαίσιο της νεανικής τους στράτευσης σε οργανώσεις που υμνούσαν τον Λένιν, τον Στάλιν, την Οκτωβριανή Επανάσταση, τον Φιντέλ Κάστρο κλπ. Ακόμη και αυτοί που εξελίχθηκαν στους πιό διεφθαρμένους και αυταρχικούς εξουσιαστές της Μεταπολίτευσης, που μετεστράφησαν στην πράξη σε ταγούς του ληστρικού, ολιγαρχικού ψευδοκαπιταλισμού τριτοκοσμοικού τύπου, διατηρούσαν την ιδεολογική επίφαση του μαρξισμού, για να εξαπατούν τις μάζες και ίσως και τον εαυτό τους.


Κορυφαίο σημείο αυτής της ιδεολογικής κυριαρχίας του μαρξισμού υπήρξε η δικαίωση της κομμουνιστικής ανταρσίας της περιόδου 1944-1949. Τα ξερονήσια, η εξορία, οι φυλακές, το αντάρτικο κατέστησαν τίτλος τιμής. Η απόπειρα δηλαδή να επιβληθεί στην Ελλάδα διά της βίας, από μία οπλισμένη μειοψηφία ελεγχόμενη από την Σοβιετική Ένωση, κομμουνιστική δικτατορία, υμνήθηκε, οι ηγέτες της ανταρσίας αγιοποιήθηκαν, δημιουργήθηκε μαρτυρολόγιο θυμάτων της αστικής καταστολής, συγγράφηκαν αγιογραφικές βιογραφίες και επιστημονικοφανείς μελέτες, και φυσικά εξοβελίσθηκε κάθε αντίθετη φωνή ως αντιδραστική, φασιστική κλπ. Οι μη μαρξιστές λειτουργούσαν απολογητικά και αμυντικά έναντι του μαρξισμού. Η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς έφθασε στο σημείο ώστε ο Κώστας Καραμανλής να υποχρεωθεί το 2004 να επισκεφθεί και να προσκυνήσει την Μακρόνησο ώστε να κερδίσει τις εκλογές χωρίς ιδεολογικές εντάσεις και επικίνδυνες αντιπαραθέσεις.


Η δικαίωση της ένοπλης κομμουνιστικής ανταρσίας και η εξύμνηση της προσπάθειας να καταλυθεί το αστικό κράτος και να καταστεί η Ελλάδα κομμουνιστική δικτατορία όπως η Βουλγαρία ή η Αλβανία, είναι φυσικό να αντιφάσκει,να υπονομεύει, να ακυρώνει ιδεολογικά και ηθικά, κάθε προσπάθεια συγκρότησης ευρωπαϊκού τύπου κράτους στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Δικαίωση των ηττημένων κομμουνιστών σημαίνει δικαίωση του σοβιετικού μοντέλου το οποίο αυτοί επεδίωκαν να επιβάλουν στην χώρα μας. Ή εν πάση περιπτώσει σημαίνει απέχθεια προς την εξέλιξη της χώρας σε σύγχρονη αστική δημοκρατία δυτικού τύπου.

Αυτή η ιδεολογική υπονόμευση διεπλάκη με οθωμανικές επιβιώσεις, πελατειακές δομές, τριτοκοσμικές κληρονομικές ολιγαρχίες και βαθύτατη ιδιοτέλεια και διαφθορά και παρήγαγε το χρεωκοπημένο κρατικιστικό μοντέλο της Μεταπολίτευσης, όπου στόχος όλων ήταν ο διορισμός στο πρυτανείο του Δημοσίου ή ακόμα χειρότερα η διαπλοκή με το δημόσιο, στην τελευταία του εκδοχή μέσω κοινοτικών προγραμμάτων και επιδοτήσεων, με εξαπάτηση της «αφελούς» Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Έτσι η Ελλάδα παρήγαγε τα αρνητικά του καπιταλισμού ληστρικού τύπου(διαπλοκή, διαφθορά, υπερκαταναλωτισμός, χρηματιστηριακός τζόγος κλπ.), χωρίς τα θετικά του καπιταλισμού δυτικού τύπου (υψηλό βιοτικό επίπεδο υποστηριζόμενο από αντίστοιχα υψηλή παραγωγικότητα, λειτουργικό κράτος,υγιής υπέρ του καταναλωτή ανταγωνισμός, καινοτομία, έρευνα).


Επίσης παρήγαγε τα αρνητικά του σοβιετικού μοντέλου, όπως τα προαναφέραμε, χωρίς όμως και τα όποια θετικά (ανώτατη εκπαίδευση υψηλού επιπέδου, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, αποτελεσματική διπλωματία).


Το σοβιετικό μοντέλο αποδείχθηκε ότι όχι μόνον είχε ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά αλλά και δεν ήταν οικονομικά βιώσιμο, διότι η κρατικοποιημένη οικονομία ήταν ανίκανη να καλύψει τις ανάγκες του σοβιετικού πληθυσμού (αυτό ίσχυσε σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες όπου επεβλήθη ο κομμουνισμός). Απουσίαζε η επιχειρηματικότητα, η καινοτομία, το ρίσκο, η φαντασία, οι ανοιχτοί ορίζοντες, καθώς και το κίνητρο του κέρδους. Την χρεωκοπία του σοβιετικού μοντέλου το 1989 ακολούθησε η ραγδαία και συνολική κατάρρευση όλων των κομμουνιστικών καθεστώτων, πλην της Βόρειας Κορέας, ενώ η Κούβα και η Κίνα ακολούθησαν έναν ομαλότερο δρόμο προς τον καπιταλισμό, διότι οι ισχυρές ηγεσίες τους απέτρεψαν το χάος.


Το Ελληνικό μοντέλο, ένα υβρίδιο σοβιετικών αντιλήψεων, μεσαιωνικών επιβιώσεων και ληστρικού ψευδοκαπιταλισμού, χρεωκόπησε είκοσι χρόνια αργότερα, απλώς και μόνον διότι είχε την βαλκανική ευφυία να ενταχθεί οικονομικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς όμως ποτέ να προσαρμοστεί στον ευρωπαϊκό τρόπο του σκέπτεσθαι και του οικονομείν. Η αυταπάτη του, προϊόν αλαζονείας, ήταν ότι το παιχνίδι αυτό θα διαρκούσε εσαεί. Αλλά τέτοιου είδους φαυλοκρατικές ισορροπίες δεν διαρκούν αιωνίως, όπως γνωρίζει και ένας πρωτοετής φοιτητής Ιστορίας ευρωπαϊκού πανεπιστημίου.


Και, οπωσδήποτε, μία ιθύνουσα τάξη που διαμόρφωσε την ιδεολογική της συνείδηση με άξονα την απόρριψη της αστικής κοινωνίας και την καταγγελία του καπιταλισμού, είναι εντελώς – μα εντελώς – αδύνατον να συγκροτήσει σύγχρονο κράτος, στην θέση των ερειπίων της Μεταπολίτευσης.

 

 

κείμενο: ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος*

 

*Διδάκτωρ Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών Πανεμιστημίου Γενέυης

 

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

Η εκδίκηση της ιστορίας...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Περί της Διαχείρισης των Μύθων και των Λωτοφάγων ΙΙ
(αναλύοντας τα όχι και τόσο αυτονόητα)

Σήμερα θα σας μιλήσω για το Μύθο της "Ανάπτυξης". Οι πολιτικοί μας, τα τελευταία 7 χρόνια ιδιαίτερα, πιπιλάνε συνεχώς την καραμέλα της "Ανάπτυξης". Ας δούμε, λοιπόν, τι σημαίνει ανάπτυξη.  
Η ανάπτυξη βασίζεται στη δημιουργία μιας αποτελεσματικής, σε στέρεες βάσεις οικονομίας, που θα συμβάλει -πέραν των άλλων- στην πρόοδο και την ευημερία της κοινωνίας. Η ανάπτυξη μιας χώρας βασίζεται σε δύο πυλώνες. Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων ενός κράτους και τα κίνητρα που παρέχονται -μέσω των περιβόητων Αναπτυξιακών Νόμων- στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στους διεθνούς επενδυτές για να δημιουργήσουν νέες δουλειές, νέες θέσεις εργασίας, παραγώμενα προϊόντα κι υπηρεσίες, ώστε να λαδωθεί και να κινηθεί η μηχανή της οικονομίας. 

 Όσο ένα κράτος έχει ισχυρή οικονομία και κυρίως βασισμένη στην εγχώρια παραγωγή και τα κεφάλαιά του, τόσο καλύτερα και αποτελεσματικά μπορεί να θέτει τους όρους του "παιχνιδιού" για την προσέλκυση επενδυτών και την ενίσχυση της αναπτυξιακής διαδικασίας. 

 Στις συνθήκες της ραγδαίας ύφεσης, ενδόρηξης και ουσιαστικής χρεοκοπίας, που βρίσκεται η χώρα, το ελληνικό κράτος -που χαρακτηρίζεται ως το πλέον αναξιόπιστο κι αναποτελεσματικό της ευρωζώνης, αν όχι του δυτικού κόσμου συνολικά- θα πρέπει να προσφέρει πολύ περισσότερα κίνητρα για να προσελκύσει επενδυτές και δη ξένους, γιατί οι εγχώριοι κατά το 95% έχουν φτάσει πια στα όρια της επιβίωσής τους κι αποτελούν είδος προς εξαφάνιση. Για να αναλάβει, δηλαδή, το ρίσκο ο ξένος επενδυτής να φέρει τα χρήματά του και να δημιουργήσει νέες δουλειές, σε ένα περιβάλλον Capital Controls, υψηλής έως παράλογης φορολόγησης, υψηλής πολιτικής αβεβαιότητας, με εμφανή τα σημάδια ραγδαίας ενδόρηξης και την αβεβαιότητα της επικείμενης και τυπικής χρεοκοπίας. 

Για να μπορέσει, λοιπόν, το κράτος να προσφέρει ελκυστικά κίνητρα θα πρέπει κατά πρώτον να υλοποιήσει τις περιβόητες μεταρρυθμίσεις, δηλαδή το άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων, την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την παροχή υψηλών φοροαπαλλαγών και πολλά άλλα, που στο τέλος της ημέρας -μεσοπρόθεσμα τουλάχιστον- μόνο θετικά αποτελέσματα δε θα έχουν για την κοινωνία. 

Είναι δυστυχώς, όμως, ο μόνος δρόμος για να μπορέσει μακροπρόθεσμα, δηλαδή σε μια-δυο δεκαετίες ελπίζω- η πραγματική οικονομία να καταφέρει να επανεκκινήσει΄και να επιστρέψει η ευημερία και η πρόοδος στην κοινωνία. Κι αυτό υπό "κανονικάς συνθήκας" χωρίς δηλαδή γεωπολιτικές αναταράξεις στην περιοχή ή/και διεθνώς και με τη δομή της ευρωζώνης και της διεθνούς οικονομίας με την παρούσα -περίπου- μορφή. Διαφορετικά "κλάφτα Χαράλαμπε"! Όταν, λοιπόν, ακούτε τους πολιτικούς να ευαγγελίζονται την "Ανάπτυξη", να ερμηνεύετε τα λόγια τους ως προάγγελο δύσκολων μέτρων, που θα οδηγήσουν την κοινωνία δια πυρός και σιδήρου, πριν επιστρέψει στη χαμένη "Εδέμ" της κανονικότητας. Κι εάν... 

Θα κάνω μια μικρή ιστορική αναφορά, που μπορεί φαινομενικά να φαίνεται ότι είναι άσχετη, αλλά πιστέψτε με έχει τη σημασία της: Μετά τη χρεοκοπία του 1893 επί Χαρ. Τρικούπη (ιστορικός δρόμος :D ) τον "ατυχή πόλεμο" του 1897, που οι Τούρκοι μας πήραν παραμάζωμα κι έφτασαν μέχρι λίγο πριν τα προάστια των Αθηνών και ικετεύαμε τις μεγάλες δυνάμεις να μεσολαβήσουν (κάτι σαν το Σημίτη στα Ίμια), το 1898 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (Δ.Ο.Ε.) από τους πιστωτές της χώρας. Αφού ανέλαβε όλα τα έσοδα από τα κρατικά μονοπώλια και πολλά άλλα (κάτι σαν το υπερταμείο του "αριστερού" ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή) μετά από 14 έτη και πολλά πολιτικοοικονομικά σκαμπανεβάσματα και διεθνείς ανακατατάξεις, επέτρεψε στο ελληνικο κράτος να δημιουργήσει αμυντικό προϋπολογισμό, να οργανώσει τις ένοπλες δυνάμεις του και να διεξάγει τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, που διπλασίασαν την Ελλάδα. Και πολλά άλλα μετά, αλλά αυτά είναι άλλη ιστορία. Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, λοιπόν, έφυγε οριστικά απο τη χώρα το 1978... 

Σύντομα, θα σας γράψω για τη διαχείριση των "Λωτοφάγων".
more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Η αχίλλειος πτέρνα των "ισχυρών" τραπεζών

Τα ίδια κεφάλαια των ελληνικών τραπεζών μετά την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση ανέρχονται σε περίπου 33 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 19 δισ. ευρώ αντιστοιχούν σε αναβαλλόμενο φόρο. Τι σημαίνει επί της ουσίας αυτό;

Σε …αέρα αντιστοιχεί πάνω από το μισό ποσό του συνόλου των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών και για τα οποία μπορεί να κληθούν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αντικαταστήσουν με νέα κεφάλαια.

Ειδικότερα, τα ίδια κεφάλαια των ελληνικών τραπεζών μετά την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση ανέρχονται σε περίπου 33 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 19 δισ. ευρώ αντιστοιχούν σε αναβαλλόμενο φόρο. Μάλιστα, κάθε μία τράπεζα έχει από 4 έως 5 δις. ευρώ αναβαλλόμενο φόρο ο οποίος προσμετράται ως εποπτικό κεφάλαιο, τουλάχιστον προς το παρόν. 

Τι είναι η αναβαλλόμενη φορολογία; 

Τα ποσά που προκύπτουν από τον «αναβαλλόμενου φόρο» και που προσμετρώνται στα ίδια κεφάλαια των τραπεζών προκύπτουν από την υπερφορολόγηση τόκων στο παρελθόν, ορισμένων στοιχείων του ενεργητικού. Είναι στην ουσία ένα λογιστικό ποσό, μία πίστωση φόρου που ισοδυναμεί με δυνητική επιστροφή φόρων σε βάθος χρόνου έναντι του οποίου μπορούν να συμψηφιστούν μελλοντικοί φόροι εισοδήματος, εφόσον υπάρχουν κέρδη στην επιχείρηση/τράπεζα. Υπό την έννοια αυτή, ο «αναβαλλόμενος φόρος» δεν αντιστοιχεί σε κεφάλαια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να απορροφηθούν λειτουργικές ζημιές της τράπεζας. Δεν είναι δηλαδή πραγματικά κεφάλαια. Όμως οι Ευρωπαϊκές τραπεζικές εποπτικές αρχές, δεδομένης της τραπεζικής κρίσης, αποφάσισαν να συνυπολογίσει προς το παρόν τον «αναβαλλόμενο φόρο» στα ίδια εποπτικά κεφάλαια των τραπεζών για να ενισχυθεί η κεφαλαιακή τους επάρκεια. 

Ο Μελλοντικός Κίνδυνος 

Είναι προφανές ότι ο «αναβαλλόμενος φόρος» είναι περιορισμένης εμβέλειας κεφάλαια που έχουν αξία μόνο αν υπάρχει φορολογητέα κερδοφορία στην τράπεζα. Το ποσοστό του αναβαλλόμενου φόρου που προσμετράται στα ίδια κεφάλαια των ελληνικών τραπεζών είναι στο 57% του συνόλου των ιδίων κεφαλαίων, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές τράπεζες που το ποσοστό τους δεν υπερβαίνει το 20% στις πιο ακραίες περιπτώσεις. Είναι εκπεφρασμένη η πρόθεση των ευρωπαϊκών τραπεζικών εποπτικών αρχών σταδιακά να μειώσουν τα ποσά της «αναβαλλόμενης φορολογίας» που συνυπολογίζονται στα εποπτικά κεφάλαια. Αυτό σημαίνει ότι οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει και να εισέλθουν γρήγορα σε κερδοφορία για να χρησιμοποιήσουν τον «αναβαλλόμενο φόρο» που τους αντιστοιχεί εκπίπτοντας τον από τη φορολογία, αυξάνοντας έτσι τα κεφάλαια και τα αποθεματικά τους η να κάνουν νέες αυξήσεις κεφαλαίου για να συμπληρώσουν τα απαραίτητα ποσά κεφαλαιακής επάρκειας.

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Περί GRexit και άλλων ευτράπελων...

Περί GRexit και άλλων ευτράπελων... | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it
Επειδή τώρα τελευταία βλέπω να αναζωπυρώνεται η κουβέντα για την επιστροφή στη Δραχμή, θα ήθελα να μοιραστώ μερικές σκέψεις. Η επιλογή της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα δεν είναι μόνο οικονομικό θέμα. Είναι πρωτίστως πολιτικό και εθνικά γεωστρατηγικό. 

Πολιτικό γιατί για να αντέξει η χώρα το ισχυρότατο σοκ της επιστροφής στη δραχμή θα πρέπει να διαθέτει ισχυρή κυβέρνηση που θα καταφέρει να επιτύχει πολιτική και κοινωνική συνέναιση, καθώς επίσης κι ένα καλά μελετημένο σχέδιο για τη μετάβαση, την απορρόφηση του σοκ και σε δεύτερο χρόνο την αξιοποίηση του πλεονεκτήματος της υποτίμησης. Σχέδιο το οποίο θα έπρεπε να λάβει υπόψιν του δύο πολύ σημαντικούς παράγοντες: 
Πρώτον, ότι η οργάνωση κι η δομή της ελληνικής οικονομίας είναι τέτοια που παράγει συνεχώς ελλείμματα και χρέη, οδηγώντας νομοτελειακά σε συνθήκες ραγδαίας ενδόρηξης. Επομένως, χρειάζεται ολοκληρωτική αναδόμηση με το αντίστοιχο κόστος. Δεύτερον, μια ενδεχόμενη έξοδος από το Ευρώ θα καταστρέψει και το τελευταίο πλεονέκτημα της χώρας για επενδύσεις, οδηγώντας σε μαζική έξοδο βιβλικών διαστάσεων, των όποιων πολυεθνικών έχουν παραμείνει στη χώρα με πρώτους τους Κινέζους. 

Εθνικά γεωστρατηγικό διότι η συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη, εκτός από οικονομικούς δεσμούς, έχει δημιουργήσει πολύ ισχυρότερους πολιτικούς δεσμούς που παρέχουν και τις ανάλογες εγγυήσεις, οι οποίες όσο κι αν φαίνονται αμφίβολες έχουν τη σημασία και την αξία τους, τουλάχιστον απέναντι στη Νο.1 εθνική απειλή την Τουρκία. Αναλογιστείτε πόσο πιο επιθετική κι απειλητική θα ήταν, εάν η Ελλάδα δε συμμετείχε στα ευρωπϊκά όργανα και η μόνη διεθνής συμμαχία που είχε ήταν το ΝΑΤΟ. Θυμόμαστε, οι παλαιότεροι τουλάχιστον, πώς αντέδρασε η "συμμαχία" το 1974. Κι όλ' αυτά, χωρίς να συνυπολογίσουμε τις όποιες γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή. 

Η τραγική ειρωνεία είναι, ότι εάν συνεχιστεί η ενδόρηξη της χώρας, είναι πολύ πιθανό η μόνη λύση-σωσίβιο, απελπισίας, να είναι τελικά η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα... 
#ενδορηξη
more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Μετά την ανακεφαλαιοποίηση τι;

Μετά την ανακεφαλαιοποίηση τι; | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it
του Τάσου Τσιπλάκου

Οποιαδήποτε κι αν είναι η τελική μορφή του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της λειτουργίας του, τόσο σε Κεντρικό Ευρωπαϊκό επίπεδο, όσο και στην Ελλάδα, ένα είναι το βέβαιον. Οι Τράπεζες πλέον στην Ελλάδα, δεν θα έχουν την ίδια μορφή και πολύ περισσότερο δεν θα λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο όπως μερικά μόλις χρόνια πριν. 

Το βασικό χαρακτηριστικό του νέου τρόπου λειτουργίας των Τραπεζών στην Ελλάδα (ανεξάρτητα αν κάποιες από αυτές θα περάσουν τελικά στο Τ.Χ.Σ. με απώτερο σκοπό την πώλησή τους), θα είναι ο ασφυκτικός έλεγχος της λειτουργίας τους, που θα γίνεται τόσο από «Επιτρόπους» που θα εγκατασταθούν στην Ελλάδα, όσο φυσικά και από τον εκ Φραγκφούρτης εκκολαπτόμενο νέο Φορέα, πέραν φυσικά των παραδοσιακών ελέγχων από την Τράπεζα της Ελλάδος και την Ε.Κ.Τ. 

Ένα βασικό φυσικό επακόλουθο της κατάστασης αυτής θα είναι ο αυστηρότατος έλεγχος των χορηγήσεων, τόσο για τα επιχειρηματικά δάνεια, όσο φυσικά και για τα Στεγαστικά και Καταναλωτικά. Τα πολύ αυστηρά κριτήρια χορήγησης μοιραία θα αποκλείσουν από το χρηματοπιστωτικό σύστημα εκατοντάδες επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Δυστυχώς μια από τις πολλές παθογένειες της ελληνικής αγοράς, ήταν (και μοιραία παραμένει), η πλήρης εξάρτηση ενός τεράστιου αριθμού επιχειρήσεων από την τραπεζική χρηματοδότηση για τη λειτουργία τους. 

Ο γόρδιος δεσμός του ξεπερασμένου οικονομικού μοντέλου 

Η ανάκαμψη της οικονομίας τις δεκαετίες 1960 -70 οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην προθυμία του τραπεζικού συστήματος, με επικεφαλής την Εθνική Τράπεζα, να αναλάβει επιχειρηματικούς κινδύνους ιδρύοντας τη θυγατρική Ε.Τ.Ε.Β.Α., κίνηση που μιμήθηκαν κι άλλες τράπεζες, προσελκύοντας ξένα και εγχώρια κεφάλαια και τεχνογνωσία. Την εποχή εκείνη μπήκαν οι βάσεις της παραγωγής και ιδρύθηκαν οι όμιλοι που δεσπόζουν ακόμη και σήμερα (βοήθησε βέβαια και η χρηματιστηριακή έκρηξη της δεκαετίας του ’90, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Εδώ βρίσκεται μια σημαντική πτυχή του προβλήματος της ελληνικής οικονομίας, για τη λύση του οποίου έχει αναπόφευκτα σημαντικό ρόλο και το τραπεζικό σύστημα. 

Μετά σχεδόν μισό αιώνα, η δομή και οργάνωση του παραγωγικού δυναμικού της οικονομίας μας είναι ξεπερασμένη. Αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από μονάδες, τα μεγέθη και η οργάνωση των οποίων δεν τους επιτρέπουν να είναι ανταγωνιστικές στο διεθνές παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Η χωρίς ουσιαστικό σχέδιο στρεβλή ανάπτυξη που επικράτησε από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, η ολοκλήρωση της πολιτικοοικονομικής διαπλοκής, η ελευθερία των εισαγωγών και κυρίως η διεθνής κρίση που ξεκίνησε το 2008, απλώς έφεραν νωρίτερα το πρόβλημα. Για να επιβιώσει η ελληνική παραγωγική βάση και όχι μόνον, μέσω ενός ρεαλιστικού σχεδίου, χρειάζονται επειγόντως συγχωνεύσεις ώστε να προκύψουν συνέργιες και να μειωθεί το κόστος. Τέτοιο εγχείρημα μπορούν να αναλάβουν και να φέρουν εις πέρας μόνον οι μεγάλες τράπεζες, είτε είναι ελληνικές ή ξένες. 

Οι περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις, ακόμα και οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο, ελέγχονται από τις οικογένειες που τις ίδρυσαν. Οι διοικήσεις των επιχειρήσεων που ανήκουν στον ίδιο κλάδο γνωρίζουν πολύ καλά το πρόβλημα, αλλά έχοντας ανατραφεί σε κλίμα σκληρού ανταγωνισμού μεταξύ τους και χωρίς εμπειρίες άλλων πιο αποτελεσματικών οικονομικών μοντέλων, αδυνατούν σήμερα να κάνουν την υπέρβαση που είναι αναγκαία, για να εξετάσουν όλοι μαζί με ψυχραιμία τα προβλήματα του κλάδου. Φοβούνται, ίσως δικαιολογημένα, ότι μια πρόταση συνεργασίας προς κάποιον ανταγωνιστή θα ερμηνευθεί ως αδυναμία. Έτσι, παρ’ όλες τις αυξανόμενες ζημίες, εξακολουθούν τον πόλεμο τιμών, ελπίζοντας ότι ο ανταγωνισμός θα χρεοκοπήσει πρώτος κι έτσι θα πάρουν εκείνοι το μερίδιο της αγοράς του. Το αποτέλεσμα είναι να βυθίζονται όλοι μαζί! 

Οι τράπεζες γνωρίζουν και εκείνες πολύ καλά την κατάσταση, αν δεν συνέβαλλαν κιόλας στη δημιουργία της, αλλά αδρανούν γιατί οι κύριοι μέτοχοί τους είναι οι επιχειρήσεις που έχουν το πρόβλημα και οι περισσότερες από αυτές χρηματοδοτούνταν από το τραπεζικό σύστημα χωρίς να ικανοποιούν ακόμη και τα βασικά και στοιχειώδη εγκριτικά κριτήρια. Έτσι, όλοι σχεδόν οι κλάδοι της οικονομίας έχουν μεγάλες οφειλές που εξυπηρετούνται μετά βίας ή ανακυκλώνονται για να μη χαρακτηριστούν επισφάλειες και όλοι μαζί στρουθοκαμηλίζουν, πιστεύοντας ότι αν δεν αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, αυτό θα λυθεί από μόνο του. Και μετά ήρθε η κρίση, η χρεοκοπία, η Τρόϊκα και η ανακεφαλαιοποίηση. 

Αντί όλο το πολιτικοοικονομικό σύστημα να ομφαλοσκοπεί, θα πρέπει η κυβέρνηση κυρίως να συνεργαστεί –αν όχι να απαιτήσει- με τις νέες διοικήσεις των τραπεζών, ώστε μετά την ανακεφαλαιοποίηση, η κάθε μία χωριστά ή μαζί με άλλες να αναλάβουν το έργο της εξυγίανσης της οικονομίας. Μόνο αυτές μπορούν να το κάνουν γιατί η θέση τους θα είναι πια περισσότερο ισχυρή (οικονομικά και πολιτικά) και γιατί, ούτω ή άλλως, θα τους επιβληθεί «άνωθεν» αυτή η αποστολή, για το συμφέρον των νέων μετόχων τους (εγχώριων ή/και ξένων). Η διαδικασία δεν θα είναι εύκολη. Σε τέτοιες περιπτώσεις απαιτείται κάποιος βαθμός εξαναγκασμού (sic) και δεν μπορεί να είναι όλοι κερδισμένοι. Το ζητούμενο, όμως, είναι η δημιουργία μονάδων ικανών να αντέξουν στον ανταγωνισμό και σημασία έχει το αποτέλεσμα. Θα πρέπει, βεβαία, σε αυτή την προσπάθεια να βοηθήσει και η φορολογική πολιτική, αντί να βάζει όλο και μεγαλύτερα εμπόδια. Η εναλλακτική λύση θα είναι να καταλήξουν οι τράπεζες με τα κλειδιά βιομηχανιών, ξενοδοχείων και πολλών μικρομεσαίων επιχειρήσεων και να οδηγηθούν σε διαγραφές χρεών, πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που τυχόν θα απαιτούσαν οι συγχωνεύσεις, με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα να χρειαστούν νέα ανακεφαλαιοποίηση. Ποιος θα τη χρηματοδοτήσει και για ποιο λόγο; 

Στο νέο τοπίο οι επιχειρήσεις πλέον θα έχουν δύο μόνον εναλλακτικές λύσεις. Ή να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, ή η έλλειψη χρηματοδότησης θα τις οδηγήσει μοιραία και αναπόφευκτα στη διακοπή της λειτουργίας τους. 

Τι σημαίνει όμως προσαρμογή και πόσο εφικτή είναι; 

Εδώ που φτάσαμε προσαρμογή σημαίνει αλλαγή. Αλλαγή και μάλιστα ριζική. Στη Φιλοσοφία, τη Στρατηγική, τις Δομές, τον Προσανατολισμό, τον τρόπο Λειτουργίας και τη Νοοτροπία, δηλαδή ένα νέο μοντέλο για τις περισσότερες επιχειρήσεις της αγοράς. Απαιτείται εξωστρέφεια που μεταφράζεται σε εξαγωγικό προσανατολισμό που θα είναι σχεδόν προαπαιτούμενος για να τύχει θετικής αντιμετώπισης η όποια επιχειρηματική χρηματοδότηση από τις τράπεζες, ελάχιστο ή μηδενικό ποσοστό του Κύκλου Εργασιών που έχει άμεση διασύνδεση με τον Δημόσιο Τομέα (πλην ελαχίστων περιπτώσεων π.χ κατασκευή δημοσίων έργων, κ.λπ.), ελαχιστοποίηση των Ζημιών στους ισολογισμούς, πρακτικά και εφικτά-ρεαλιστικά επιχειρηματικά σχέδια που θα ακολουθούνται πιστά με ελάχιστες αποκλείσεις (και όχι ωραιοποιημένες Οικονομικές Καταστάσεις συνοδευόμενες από όμορφες διαγραμματικές καμπύλες και ευχολόγια, που τελικά χρησίμευαν μόνο ως «βιτρίνα» χρηματοδότησης και για να καταλαμβάνουν χώρο στα συρτάρια των Τμημάτων Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων των Τραπεζών). Η κάθε επιχείρηση πλέον θα οδηγηθεί να έχει μια πιο «υγιή» Τραπεζική εξάρτηση (όσο αυτό είναι εφικτό) και αυτόνομο τρόπο λειτουργίας. 

Το μεγάλο ερώτημα, των 10 εκ. δολαρίων είναι: Πόσο χρόνο έχουν οι επιχειρήσεις αυτές (που είναι η συντριπτική πλειοψηφία), να επιτύχουν τα παραπάνω ώστε να διασφαλίσουν την βιωσιμότητα τους και την μελλοντική ανάπτυξή τους; 

Δυστυχώς κατά την άποψή μου δεν θα έχουν πολύ χρόνο, ενώ ήδη είναι «εξασθενημένες» από την συνεχιζόμενη υφεσιακή κατάσταση που επικρατεί εδώ και τρία περίπου χρόνια και με την κρατική «ληστρική» φορολογική επιδρομή σε πλήρη έξαρση. Ο ελάχιστος διαθέσιμος χρόνος , σε συνδυασμό με την αποδεδειγμένη χαμηλή ταχύτητα προσαρμογής που επιδεικνύουν οι περισσότερες επιχειρήσεις της χώρας, φοβάμαι πως θα έχουν ως αποτέλεσμα τη διακοπή λειτουργίας των περισσοτέρων εξ αυτών. 

Μήπως τελικά είμαστε μπροστά σε μια νέα τραγωδία για την ελληνική οικονομία και την κοινωνία; Μήπως είμαστε μπροστά σε ένα νέο τσουνάμι ανεργίας και μια εκτίναξη των ποσοστών σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα; Μήπως όλοι οι παραπάνω «εμπλεκόμενοι» φορείς θα πρέπει να μεριμνήσουν άμεσα και να στηρίξουν με δράσεις και έργα τις επιχειρήσεις αυτές δίνοντας τους τον απαραίτητο χρόνο προσαρμογής; 

Διαφορετικά η πτώση όλων μαζί, επιχειρήσεων, οικονομίας, κοινωνίας και πολιτικού συστήματος θα γίνει με εκκωφαντικό θόρυβο, ασύμμετρες συνέπειες και τραγικά αποτελέσματα για τη χώρα.
TASSOS TSIPLAKOS's insight:
Άρθρο που γράφτηκε το 2013 πριν τις ανακεφαλαιοποιήσεις, την Πρώτη Φορά Αριστερά και τα Capital Controls...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Handelsblatt: Σε φαύλο κύκλο οι ελληνικές τράπεζες

Handelsblatt: Σε φαύλο κύκλο οι ελληνικές τράπεζες | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

«Παρά τον έλεγχο διακίνησης κεφαλαίων τους τελευταίους έξι μήνες, συνεχίζεται η διαρροή καταθέσεων, σε περίπτωση χαλάρωσης των ελέγχων θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερες απώλειες καταθέσεων» επισημαίνει ο γερμανός ανταποκριτής. «Όσο διάστημα συνεχίζουν να ισχύουν οι περιορισμοί, θα είναι αδύνατο για τις τράπεζες να αυξήσουν τις καταθέσεις. Το κλειδί βρίσκεται στην επιτάχυνση της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων, όπως τόνισε χθες ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας».

Ο γερμανός δημοσιογράφος αναφέρει και συγκεκριμένα στοιχεία. Ότι το Νοέμβριο του 2015 τα αποθέματα των τραπεζών άγγιξαν μόλις τα 120,9 δις ευρώ, που αντιπροσωπεύει το κατώτερο επίπεδο των τελευταίων 12 χρόνων. Μόνο από τότε που τη διακυβέρνηση της χώρας ανέλαβε ο Αλέξης Τσίπρας, τον Ιανουαρίου του 2015, καταγράφηκε απώλεια ύψους 22 %.

«Οι τράπεζες χρωστούν την ύπαρξή τους στους ελέγχους διακίνησης κεφαλαίων, αλλά στο μεταξύ, αυτό το εργαλείο διάσωσης έχει μετατραπεί σε κατάρα» διαπιστώνει ο αρθρογράφος. «Όσο συνεχίζουν να ισχύουν οι έλεγχοι διακίνησης κεφαλαίων, μειώνεται η ετοιμότητα των Ελλήνων να εμπιστευτούν τα χρήματά τους στις τράπεζες (…) Ένα νέο ‘bank run’ θα ήταν το τελευταίο που θα χρειαζόταν η Ελλάδα».

 

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

To μέλλον της χώρας είναι περισσότερο ευδιάκριτο από το εξωτερικό...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Για να αντιληφθούμε λίγο τα αίτια...

Για να αντιληφθούμε λίγο τα αίτια... | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Μόνο για όσους αντέχουν την αλήθεια και δεν τρώνε κομματικό σανό...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ & ΧΡΕΟΚΟΠΙΕΣ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ & ΧΡΕΟΚΟΠΙΕΣ | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ

 

του Τάσου Τσιπλάκου

 

Από το 1826 έως το 2008, η Ελλάδα έχει χρεωκοπήσει 6 φορές, δηλαδή λιγότερες από τις 7 φορές της Γερμανίας (χρεωκοπίες κρατιδίων του 1807, 1812, 1813, 1814, 1850, χρεωκοπίες ομοσπονδιακού κράτους του 1932 και του 1939 με στάση πληρωμών λόγω πολέμου), με συνέπεια η νέα της χρεωκοπία το 2010 να μην αποτελεί παράδοξο φαινόμενο για τους ανθρώπους που μελετούν προσεκτικά την οικονομική εξέλιξη των διαφόρων χωρών. Κατά την διάρκεια αυτών των 185 ετών η Ελλάδα έχει αφιερώσει συνολικά ένα διάστημα 95 ετών, δηλαδή σχεδόν έναν αιώνα, αναδιαρθρώνοντας και αποπληρώνοντας τα εξωτερικά της χρέη, εφαρμόζοντας οικονομικές πολιτικές ανασυγκρότησης και αναδιοργάνωσης (1).

 

Η Χρεωκοπία του 1826             

Η μεγάλη επανάσταση του 1821 χρηματοδοτείται από τους τραπεζίτες του Λονδίνου, χάρη στις πιέσεις που ασκούν ο Λόρδος Βύρων και το Φιλελληνικό Κομιτάτο, σε συνδυασμό με τις παρασκηνιακές ενέργειες του τότε φιλελεύθερου Υπουργού Εξωτερικών George Canning. Το 1823 οι επαναστάτες δέχονται το πρώτο δάνειο των 800.000 λιρών από το οποίο παρακρατείται το 59%, λόγω υψηλού κινδύνου ως προεξόφληση τόκων και το 1824 το δεύτερο ύψους 2.000.000  λιρών από το οποίο παρακρατείται το 55,5% για τους ίδιους λόγους  (2). Όμως μόλις μία διετία αργότερα, το 1826, η επαναστατική κυβέρνηση δηλώνει αδυναμία αποπληρωμής, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων έχει δαπανηθεί στις εμφύλιες συγκρούσεις, αλλά και σε ναυπηγήσεις πολεμικών σκαφών.  Οι ανησυχίες των τραπεζιτών που εντείνονται από τους φόβους της πτώσης της Ελλάδας στα αιγυπτιακά στρατεύματα του Ιμπραήμ και την συνεπακόλουθη απώλεια των δανείων, καλλιεργούνται έντεχνα και από τους φιλέλληνες, με συνέπεια στις 20 Οκτωβρίου του 1827, οι Προστάτιδες και αργότερα Μεγάλες Δυνάμεις  (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσσία) να καταστρέψουν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο, διασφαλίζοντας για την Ελλάδα την ανεξαρτησία της και διασώζοντας τα δάνεια του Λονδίνου. Το εξωτερικό χρέος αναδιαρθρώνεται με απαγόρευση δανεισμού της Ελλάδας από το εξωτερικό για 53 χρόνια και με το πρωτόκολλο της 7ης Μαΐου του 1832 μεταξύ της Βαυαρίας και των τριών Προστάτιδων Δυνάμεων, χορηγούνται στον νεοπαγή ελληνικό θρόνο 60 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα, με παράλληλη περικοπή του εξωτερικού χρέους της χώρας σε 2,4 εκατομμύρια λίρες (3). Το δάνειο συνομολογείται μεταξύ των Προστάτιδων Δυνάμεων και της Βαυαρίας ερήμην της Ελλάδας, την οποία όμως δεσμεύει. Σε δραχμές ανέρχεται σε 64 εκατομμύρια  και εκδίδεται προς 94%, αποδίδοντας 57 εκατομμύρια, από τα οποία 47,7  καταβάλλονται για τόκους, χρεωλύσια, χρέη, έξοδα και την εξαγορά μέρους της Φθιώτιδας, ενώ το υπόλοιπο  των 9,3 εκατομμυρίων  διατίθεται για τις ένοπλες δυνάμεις (4).


Πάντως είναι η πρώτη φορά στην νεώτερη ιστορία που οι Έλληνες κερδίζουν ένα πολύ σημαντικότερο αγαθό από το χρήμα, δηλαδή την ανεξαρτησία τους, καθώς η παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, οφείλεται και σε ένα μεγάλο βαθμό στην αγωνία των τραπεζιτών του Λονδίνου.

 

Η Χρεωκοπία του 1843           

Κατά την θερινή περίοδο του 1843 η Ελλάδα οφείλει να καταβάλει στις ευρωπαϊκές τράπεζες τα τοκοχρεωλύσια των παλαιότερων δανείων, πλην όμως ο εξωτερικός δανεισμός δεν έχει αξιοποιηθεί σε υποδομές για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, αλλά σε εμφύλιες συγκρούσεις και χρηματοδοτήσεις κομματικών παραγόντων και προστατευόμενων των ανακτόρων. Οι ετήσιοι τόκοι φθάνουν τότε τα 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούν με το 50% των συνολικών τακτικών εσόδων του ελληνικού κράτους που μόλις πλησιάζουν σε ετήσια βάση τα 14 εκατομμύρια, εκμηδενίζοντας κάθε περιθώριο για χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας. Μετά το πρώτο δίμηνο του 1843,  η οθωνική κυβέρνηση προχωρεί σε μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως δεν αποδίδουν τα ποσά που απαιτούνται για την αποπληρωμή των ετήσιων δόσεων των δανείων, με αποτέλεσμα τον Ιούνιο του 1843, η κυβέρνηση να ενημερώσει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό των οφειλών της και προσπαθεί να διαπραγματευθεί νέο δάνειο από τις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), ώστε να αποπληρώσει μέρος των παλαιότερων, συναντώντας όμως κατηγορηματικές αρνήσεις.


Οι εκπρόσωποι των Μεγάλων Δυνάμεων  προχωρούν αμέσως μετά σε διάσκεψη στο Λονδίνο με θέμα  το ελληνικό χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο, το οποίο  επιδίδουν οι πρέσβεις τους στην ελληνική κυβέρνηση, απαιτώντας την ικανοποίηση του. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών, δηλαδή των δανειστών και των ελληνικών παραγόντων, καταλήγουν μετά από περίπου ένα  μήνα, στις 2 Σεπτεμβρίου, στην υπογραφή μνημονίου, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει σε άμεσα μέτρα ώστε να εξοικονομήσει στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, για να αποδοθεί στους δανειστές της. Για να είναι βέβαιοι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοσθεί κατά γράμμα, οι πρέσβεις απαιτούν να παρακολουθούν τις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να ενημερώνονται σε μηνιαία βάση με λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται.

Την επομένη ξεσπά η γνωστή επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου που καταλήγει αναίμακτα στην κατάργηση της απολυταρχικής μοναρχίας και την δημιουργία νέου συντάγματος που κατοχυρώνει την βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η πρώτη κοινοβουλευτική κυβέρνηση του Ανδρέα Μεταξά που αναλαμβάνει στις 15 Σεπτεμβρίου, καλείται να εφαρμόσει τους όρους του μνημονίου, που είναι οι ακόλουθοι:

 

1. Απόλυση του ενός τρίτου των υπαλλήλων του Δημοσίου και μείωση κατά 20% των μισθών όσων παραμένουν.

2. Διακοπή της χορήγησης συντάξεων, που εκείνη την εποχή δίδονται μόνον σε ειδικές κατηγορίες, όπως οι αγωνιστές του 1821.

3. Μείωση κατά 60% των αμυντικών δαπανών, όπως και του αριθμού των ένστολων που αντί για μισθό τους χορηγούνται  στο εξής γαίες υπό μορφήν αποζημείωσης.

4. Επιβολή προκαταβολής στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της Δεκάτης, δηλαδή του 10% του φόρου για την αγροτική παραγωγή.

5. Αύξηση των δασμών και των τελών χαρτοσήμου.

6. Απόλυση όλων των μηχανικών του Δημοσίου και διακοπή όλων των προγραμμάτων δημοσίων έργων.

7. Πλήρης κατάργηση όλών των υγειονομικών υπηρεσιών του κράτους.

8. Απόλυση όλων των υπαλλήλων του εθνικού τυπογραφείου, όλων των δασονόμων, των δασικών υπαλλήλων και του 50% των καθηγητών πανεπιστημίου.

9. Κατάργηση όλων των διπλωματικών αποστολών στο εξωτερικό.

10. Νομιμοποίηση όλων των αυθαίρετων κτισμάτων και των καταπατημένων εθνικών γαιών με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.

11. Περαίωση με συνοπτικές διαδικασίες όλων των εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

 

Όμως και στην περίπτωση αυτή, οι Έλληνες, παρά τα δεινά και την οικονομική δυσπραγία, που προκαλούν τα μέτρα,  αποκτούν καθεστώς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στοιχείο που δημιουργεί τότε πολλές ελπίδες για τον εκσυγχρονισμό και την ανάκαμψη της χώρας. Μάλιστα μία επταετία αργότερα, το 1850, το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα (με την έννοια της αγοραστικής δύναμης),  αυξάνεται στο 65% του αντίστοιχου της Γαλλίας (5). 

Από την δεύτερη πτώχευση μέχρι τον συμβιβασμό του 1878, οι κεφαλαιαγορές του εξωτερικού παραμένουν κλειστές για την Ελλάδα. Η χώρα, που αντιμετωπίζει στο διάστημα αυτό και αρκετές έκτακτες δαπάνες, αναγκάζεται να περιορισθεί στην μικρή εσωτερική κεφαλαιαγορά της και για να αποκτήσει επειγόντως ορισμένα κεφάλαια σε ορισμένες περιπτώσεις,  προσφεύγει σε κάθε είδους δημοσιονομικές επινοήσεις και τεχνάσματα, με επαχθείς όρους παρά τις μεγάλες εγγυήσεις που παρέχονται από το δημόσιο.

 

Η Χρεωκοπία του 1863

Τα μεγαλεπήβολα σχέδια για την νέα ελληνική πρωτεύουσα, την πόλη των Αθηνών, που αρχικά έχει έναν πληθυσμό μόλις 5.000 κατοίκων (1839), με έργα όπως η λεπτομερέστατη τοπογραφική και αρχαιολογική χαρτογράφηση, το Πολυτεχνείο, η Εθνική Βιβλιοθήκη, η Ακαδημία, το Χημείο, το Παλαιό Κοινοβούλιο, τα Ανάκτορα, ο Εθνικός Κήπος και δεκάδες άλλα δημόσια κτίρια, έργα μεγάλων αρχιτεκτόνων, όπως οι   Theophilus Hansen, Ernst Moritz Theodor Ziller και Σταμάτιος Κλεάνθης, αλλά και πολλά άλλα κτίρια στην πόλη των Πατρών, του Πύργου, της Ερμουπόλεως, απομυζούν το δημόσιο ταμείο, χωρίς άμεση ανταπόδοση. Επιπλέον η άτυχη εμπλοκή της Ελλάδας στον Κριμαϊκό Πόλεμο του 1854, στο πλευρό της Ρωσσίας κατά της  Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με στόχο την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την οικονομική κατάσταση.


Στις αρχές Ιουνίου του 1862 ο Όθων αναθέτει στον γηραλέο πρώην ναύαρχο Κωνσταντίνο Κανάρη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, αλλά δεν αποδέχεται το προτεινόμενο υπουργικό συμβούλιο, που αρνείται να προχωρήσει σε νέα έκτακτα μέτρα και σχηματίζεται η βραχύβια κυβέρνηση υπό τον  Ιωάννη (Γενναίο) Κολοκοτρώνη έως τις 10 Οκτωβρίου, οπότε και υποχρεώνεται ο Όθων σε παραίτηση. Η επαναστατική εθνοσυνέλευση της τριανδρίας Κωνσταντίνου Κανάρη, Δημητρίου Βούλγαρη και Μπενιζέλου Ρούφου (με πρωθυπουργό τον Βούλγαρη) επιχειρεί χωρίς επιτυχία να φέρει ως νέο μονάρχη τον υιό της βασίλισσας Βικτωρίας της Μεγάλης Βρεταννίας Αλφρέδο,  σε μία προσπάθεια να αποσπάσει και την εύνοια των τραπεζιτών του Λονδίνου, αλλά συναντά την σθεναρή αντίσταση του συντηρητικού Βρεταννού πρωθυπουργού Disraeli. Τον Φεβρουάριο του 1863 η διορισμένη από την εθνοσυνέλευση κυβέρνηση  υπό τον Αριστείδη Μωραϊτίνη, δηλώνει αδυναμία πληρωμών και σχηματίζεται νέα υπό τον ανώτατο δικαστικό Ζηνόβιο Βάλβη. Ένα μήνα αργότερα, στις 18 Μαρτίου καταφθάνει ως νέος μονάρχης, ο Δανός πρίγκηπας  Γουλιέλμος (Γεώργιος Ι) του Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, με την έγκριση των Μεγάλων Δυνάμεων. Οι τότε πολιτικοί, για να απεμπλακούν από την ευθύνη μίας νέας σειράς δυσβάκτακτων μέτρων, εκχωρούν άτυπα την εξουσία στον επίσης ανώτατο δικαστικό και πρόεδρο της εθνοσυνέλευσης Διομήδη Κυριακό, που σχηματίζει κυβέρνηση στις  27 Μαρτίου, υπογράφοντας τα διατάγματα των περιοριστικών μέτρων σε αναλογία με τα προηγούμενα του 1843. Στις 29 Απριλίου η  εθνοσυνέλευση ορίζει νέο πρωθυπουργό, τον Μπενιζέλο Ρούφο, για την αναδιαπραγμάτευση του εξωτερικού χρέους, που ολοκληρώνεται τελικά από την επόμενη κυβέρνηση του Δημητρίου Βούλγαρη (25 Οκτωβρίου 1863 - 5 Μαρτίου 1864) (6).

 

Η Χρεωκοπία του 1893

Στην περίοδο του ρωσσοτουρκικού πολέμου του 1877-878,  η Ελλάδα αποδύεται μετά τον συμβιβασμό του 1878 σε ένα φρενήρη αγώνα εξοπλισμών, αυξάνοντας τις ένοπλες δυνάμεις της αρχικά από 25.000 άνδρες σε 44.000, με έκτακτο διάταγμα που υπογράφεται από τον  Υπουργό Στρατιωτικών της κυβέρνησης Κουμουνδούρου Βλάσιο Βαλτινό τον Νοέμβριο του 1878.  Το πρώτο νέο δάνειο του 1879, ονομαστικού κεφαλαίου 60 εκατομμυρίων χρυσών γαλλικών φράγκων, εκδίδεται πολύ χαμηλότερα  από το άρτιο, στο 73,33%  με εκταμίευση ποσού 44 εκατομμυρίων και πραγματικό επιτόκιο 8,18%. Στα τέλη  Οκτωβρίου του 1880 ο Βαλτινός που έχει για μία ακόμη φορά το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Στρατιωτικών στην νέα κυβέρνηση Κουμουνδούρου αυξάνει εκ νέου το σύνολο των ενόπλων δυνάμεων σε 100.000 άνδρες και στα τέλη του 1880 αναθέτει στην γερμανική KRUPP, ένα συμβόλαιο για την προμήθεια 84 πυροβόλων νέας τεχνολογίας, συνολικής αξίας 2.000.000 χρυσών γαλλικών φράγκων.

 

Ανήσυχος για τις ελληνικές προετοιμασίες που είναι δυνατόν να οδηγήσουν σε νέα βαλκανική ανάφλεξη με θρυαλλίδα το ζήτημα της Θεσσαλίας, ο φιλελεύθερος Βρεταννός πρωθυπουργός Gladstone προσπαθεί απεγνωσμένα να συντονίσει τις κυβερνήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων για να την αποσοβήσει, με πιέσεις προς την Υψηλή Πύλη να συναινέσει ειρηνικά στην παραχώρηση της Θεσσαλίας και της Ηπείρου στην Ελλάδα. Όταν τελικά διαπιστώνει ότι είναι πρακτικά αδύνατον να το επιτύχει με την σύμπραξη των Γάλλων, προχωρεί σε ωμό εκβιασμό, απειλώντας τον Σουλτάνο με κατοχή της Σμύρνης εάν δεν υπαναχωρήσει. Στις 12 Μαΐου του 1881 η οθωμανική αδιαλλαξία κάμπτεται και με την σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, προκύπτει μία συμβιβαστική λύση, με την Ελλάδα να προσαρτά την Θεσσαλία έως την Ελασσόνα, μαζί με την περιφέρεια της Άρτας. Το ελληνικό κράτος αποκτά τον μεγαλύτερο σιτοβολώνα στον νότο της βαλκανικής χερσονήσου προσθέτοντας ακόμη 300.000 κατοίκους στον μικρό πληθυσμό του.

 

 Όμως οι αμυντικές δαπάνες εξελίσσονται ανεξέλεγκτα και από το 1882 τα ετήσια έξοδα του ελληνικού δημοσίου είναι σταθερά  κατά 17,5% μεγαλύτερα από τα έσοδά του, γεγονός που επιδεινώνει συνεχώς το μέγεθος του δανεισμού του, εγκλωβίζοντας την χώρα σε μία θανάσιμη δίνη αυξανόμενων  χρεών.  Η Ελλάδα εκείνης της εποχής είναι μία χώρα 1.500.000 κατοίκων, με προϋπολογισμό 20.000.000 χρυσών γαλλικών φράγκων από τα οποία τα 16.000.000, δηλαδή το 80%, διοχετεύονται σε αμυντικές δαπάνες και εξοπλισμούς, ενώ τον  Μάϊο 1885 η κυβέρνηση Δεληγιάννη συνάπτει νέο δάνειο ύψους 100 εκατομμυρίων χρυσών γαλλικών  φράγκων για την άμυνα της χώρας λόγω των ελληνοβουλγαρικών προβλημάτων. Ταυτόχρονα μεταξύ των άλλων αγοράζει έναντι  £9,000 το  NORDENFELT Ι που μετονομάζεται σε ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, το πρώτο επιχειρησιακό υποβρύχιο στον κόσμο, με διαμεσολαβητή τον περιβόητο sir Basil Zaharoff  (7).

 

Παράλληλα οι κυβερνήσεις Τρικούπη προωθούν και ένα εξοντωτικό πρόγραμμα δημοσίων έργων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το 1882 λειτουργούν μόνον 9 περίπου χιλιόμετρα σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέουν το Θησείο με το επίνειό των Αθηνών, τον Πειραιά, το 1893 λειτουργούν 914 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών και άλλα 490 είναι υπό κατασκευή.  Αυτά τα έργα χρηματοδοτούνται με δύο μεγάλα δάνεια, που εξυπηρετούνται με υψηλή έκτακτη φορολογία στον καπνό και στο κρασί, ενώ ένα ακόμη εξυπηρετεί την διάνοιξη της Διώρυγας της Κορίνθου με απόφαση του Τρικούπη, που την εγκαινιάζει το 1893. Παράλληλα άλλα δύο μεγάλα δάνεια αξιοποιούνται στο νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα του 1886 με κορωνίδα την ναυπήγηση στην Χάβρη των τριών νέου τύπου ελαφρών θωρηκτών  ΥΔΡΑ, ΣΠΕΤΣΑΙ και ΨΑΡΑ, εκτοπίσματος 4.900 τόννων, των οποίων η περίεργη σχεδίαση δεν επαναλαμβάνεται σε κανένα άλλο πολεμικό πλοίο στον κόσμο.

 

Ο Τρικούπης συνάπτει τελικά επτά δάνεια με επαχθείς όρους, αλλά από το συνολικό ονομαστικό ποσό των 643 εκατομμυρίων χρυσών γαλλικών φράγκων από την εποχή του συμβιβασμού του 1878, εισπράττονται μετά την αφαίρεση των προεξοφλήσεων μόνον 463 εκατομμύρια, με πραγματικά επιτόκια που κυμαίνονται από 5,5% έως 8,18%. Για τα νέα και τα παλαιά δάνεια καταβάλλονται, στην δεκαετία 1880-1890, τοκοχρεωλύσια ύψους 455 εκατομμυρίων, απομυζώντας εισοδηματικά τον μικρό πληθυσμό της χώρας, γεγονός που πιστοποιείται και από το ότι το 1890, το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα (με την έννοια της αγοραστικής δύναμης), υποχωρεί στο 56% του αντίστοιχου της Γαλλίας, ανακλώντας την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης (8).

 

Όλα αυτά τα δανειακά κεφάλαια δημιούργησαν ένα τεράστιο για την χώρα χρέος, που το 1893 φθάνει σε χρυσά γαλλικά φράγκα τα 585,4 εκατομμύρια, ενώ ο μέσος όρος του ελλείμματος την τελευταία πριν από την πτώχευση δεκαετία υπερβαίνει τα 30 εκατομμύρια δραχμές σε ετήσια βάση, ποσόν που αναλογεί στο 33,5% των τακτικών εσόδων του κράτους. Η συνέπεια αυτής της δίνης χρεών είναι τα συνεχή ελείμματα, με την εξυπηρέτηση του χρέους να υπερβαίνει το 40% των ετησίων εσόδων. Η μόνη λύση, δηλαδή η νέα προσφυγή της χώρας στις κεφαλαιαγορές του εξωτερικού, συνιστά πλέον την μόνη διέξοδο, αλλά για να πραγματοποιηθεί η Ελλάδα οφείλει να τακτοποιήσει τις προηγούμενες  υποχρεώσεις της, όρος απαράβατος για τους ξένους εγγυητές. Η κυβέρνηση, για να καλύψει τις υψηλές δαπάνες, αυξάνει υπερβολικά κυρίως τους έμμεσους φόρους, που φθάνουν να καλύπτουν το 50% των εσόδων, με συνέπεια να στραγγαλίσει την εσωτερική αγορά.

 

Στην περίοδο 1890-1893 αλλάζουν πέντε κυβερνήσεις που προσπαθούν με διάφορους οικονομικούς αυτοσχεδιασμούς να συνεχίσουν την  δανειοδοτήση της καταρρέουσας οικονομίας, που κατά κανόνα επινοούνται ή ενθαρρύνονται από τους ξένους, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνονται μέτρα για αυστηρές περικοπές στις κρατικές δαπάνες, δηλαδή στις αμυντικές δαπάνες, στα δημόσια έργα και σε όλες τις υπόλοιπες κρατικές δραστηριότητες. Παράλληλα ψηφίζονται νέοι φόροι και τέλη, καθώς και εκπαιδευτικά τέλη που προκαλούν μεγάλες αντιδράσεις.

Ένας ακόμη  νόμος που ψηφίζεται στις 10 Δεκεμβρίου του 1893, κηρύσσει ουσιαστικά την Ελλάδα σε πτώχευση, με την περίφημη φράση του Τρικούπη στην Βουλή να επισφραγίζει το μοιραίο τέλος. Με τον νόμο αυτό καθορίζεται ότι μέχρι τον οριστικό διακανονισμό του χρέους ο τόκος των εν λόγω δανείων περιορίζεται στο 30%,  αναστέλλεται η πληρωμή των χρεολυσίων και εισάγονται πλέον στο Δημόσιο Ταμείο οι εισπράξεις των υπεγγείων προσόδων, ενώ τα εσωτερικά δάνεια σε δραχμές δεν θίγονται. Ο τελικός συμβιβασμός του 1897, θίγει τα είδη του κρατικού ελληνικού μονοπωλίου, δηλαδή τα σπίρτα, το αλάτι, την ζάχαρη, το οινόπνευμα και το ελαιόλαδο,  των οποίων τα κέρδη διοχετεύονται στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους όπως επιβάλλεται από την Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο, όπως και οι τελωνειακοί δασμοί του Πειραιά που καταβάλλονται  στους πιστωτές (9). Η χώρα θα βιώσει τις συνέπειες αυτής της πτώχευσης και την σκληρότητα του χρέους έως το 1978.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1) Carmen Reinhart University of Maryland and NBER & Kenneth Rogoff Harvard University and NBER: THIS TIME IS DIFFERENT, A PANORAMIC VIEW OF EIGHT CENTURIES OF FINANCIAL CRISIS, Journal of Economic Literature, E6 F3, 16 April 2008.

 (2) Richard Clogg: A SHORT HISTORY OF MODERN GREECE,  Cambridge University Press, 1939, σελίδες 68–69.

 (3) Dodsley: ANNUAL REGISTER, Baldwin and Co., London, 1832, σελίς 388.

 (4) Γιώργος Μίρκος: Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΟΥ 1893 (Ι), Η ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΧΙΧ ΑΙΩΝΑ,  Eπίκαιρα, 23/02/2011.

 (5) Τάκης Κατσιμάρδος: ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΟΥ 1843, Ημερησία, 18, 23 Σεπτεμβρίου & 2 Οκτωβρίου 2010, Paul Bairoch:EUROPE’S GNP, 1800–1975, Journal of European Economic History, 5, 1976, σελίδες 273–340 1976 & Angus Maddison:  MONITORING THE WORLD ECONOMY, 1820–1992, OECD 1995. 

 

 (6)  Douglas Dakin: Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, 1770-1923, ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1984, Β' Έκδοση.

 (7) Dr. Richard Lewinsohn: THE MYSTERY MAN OF EUROPE, SIR BASIL ZAHAROFF, J. P. Lippincott,London, 1929, σελίς 71.

 (8) Γιώργος Μίρκος: Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΟΥ 1893 (Ι), Η ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΧΙΧ ΑΙΩΝΑ,  Eπίκαιρα, 23/02/2011, Paul Bairoch:EUROPE’S GNP, 1800–1975, Journal of European Economic History, 5, 1976, σελίδες 273–340 1976 & Angus Maddison:  MONITORING THE WORLD ECONOMY, 1820–1992, OECD 1995.

 

 (9) Θάνος Κονδύλης: Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ, 1928-1932, Ίαμβος, 2009.

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Μια διδακτική ιστορία για τα ακίνητα της κατοχής που χάθηκαν για έναν τενεκέ λάδι.

Μια διδακτική ιστορία για τα ακίνητα της κατοχής που χάθηκαν για έναν τενεκέ λάδι. | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it
TASSOS TSIPLAKOS's insight:

Back to the Future...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Φθινοπωρινή Ισημερία: Μια σύντομη αποτίμηση των εκλογών (εκτενείς αναλύσεις από άλλους καλύτερους)

Ο αναμφισβήτητος νικητής των εκλογών ο Αλέξης Τσίπρας (σαν να μην πέρασε μια μέρα).Πολλοί αναρωτιούνται γιατί;

1. Γιατί πρέπει πάντα να έχουμε στο νου μας ότι ο κόσμος ψηφίζει με το θυμικό και ανάλογα με ποιον και τι ταυτίζεται και όχι με τη λογική.
2. Η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία «δημοσίων υπαλλήλων» μεταφορικώς και κυριολεκτικώς. Όταν βεβαιώθηκε ότι δεν έχει να χάσει τίποτα από τα προνόμιά της, ψήφισε αυτόν που σήμερα τους υποσχέθηκε ότι θα τα διατηρήσει –έστω και με κάποιες θυσίες- κι επιπλέον είναι νέος, όμορφος, καλό και φιλότιμο παιδί που προσπαθεί και «άφθαρτος» ακόμη…

Θα διακινδυνεύσω μια πρόβλεψη: Παρόλο που ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει όλο το «πακέτο», οι πρωτόγνωρες συνθήκες που θα βιώσει ο τόπος, δε θα του δώσουν το χρόνο να μεταλλαχθεί πλήρως σε ένα νέο ΠΑΣΟΚ…

Έτερος αναμφισβήτητος νικητής των εκλογών η Αποχή. Περίπου 45% του εκλογικού σώματος. Το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα. Αν είχαμε στοιχεία, νομίζω ότι αυτό το ποσοστό αποτελείται κυρίως από εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, ανέργους, πολλούς που δεν είχαν τα απαραίτητα έξοδα για να ταξιδέψουν στα χωριά τους και αρκετούς νέους που δεν ελπίζουν σε τίποτα και πήγαν για μπάνιο. 
Άσχετη ερώτηση: Τα διόδια γιατί δεν έμειναν ανοιχτά; 
Α, να μην ξεχάσω, και κάποιους ευκολόπιστους που έφαγαν το παραμύθι για το «πολιτικό μήνυμα» της αποχής. 
Αναρωτιέμαι πού να είναι αυτοί που ευαγγελίζονταν ότι εάν η αποχή έφθανε το 50% συν 1 ψήφο οι εκλογές ακυρώνονταν. Άξιος ο μισθός τους…
Τρίτος νικητής το «νέο» ΠΑΣΟΚ. Αύξησε τα ποσοστά του και απέδειξε για άλλη μια φορά τις βαθιές του ρίζες στην ελληνική κοινωνία.

Τέταρτος νικητής οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Εντυπωσιακός αγώνας επιβίωσης κι επιβεβαίωση των υπόγειων ρευμάτων που ρέουν στην ελληνική πολιτική σκηνή και κοινωνία…

Πέμπτος νικητής η Ένωση Κεντρώων. Με μοναδικό επιχείρημα τη δικαίωση των πολυετών προσπαθειών, έδωσε διέξοδο σε όσους αντιμετώπισαν τις εκλογές με σκωπτική διάθεση.

Η ΝΔ, παρόλο που διατήρησε τα ποσοστά της και ο νέος της πρόεδρος είχε λίγο χρόνο, έκανε στρατηγικά και επικοινωνιακά λάθη που τελικά την οδήγησαν σε μεγάλη ήττα και πάλι. Όχι τόσο για τη μεγάλη διαφορά, αλλά γιατί είχε πραγματικά πιστέψει ότι μπορούσε ακόμη και να κερδίσει τις εκλογές. Απόδειξη του ότι δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα και κυρίως ότι δεν έχει καμία απήχηση πια. 
Μόνη λύση η εκ βάθρων αλλαγή, πολιτικών θέσεων, στρατηγικής, επικοινωνίας, προσώπων. Κι επειδή αυτά δε γίνονται στη ΝΔ, είναι νομοτελειακή η φθορά της και η εκ νέου Πασοκοποίησή της. Η δεξιά παράταξη έχει να ελπίζει μόνο στη δημιουργία νέων σχηματισμών με ρεαλιστικές και σύγχρονες πολιτικές θέσεις και ανθρώπους. Ίδωμεν…

Οι μεγάλοι χαμένοι των εκλογών:

1. Οι γραφικοί δραχμολάγνοι. Δε θα καταλάβουν τίποτα από τον πολιτικό τους εξανδραποδισμό και θα επιχειρήσουν να αντεπιτεθούν…
2. Οι «μεταρυθμιστές» του Ποταμιού. Δεν κάνει το παιδί. Δυστυχώς υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι στις τάξεις του, που είναι καιρός να «ξυπνήσουν».

Ο αδιαμφισβήτητος μεγάλος χαμένος των εκλογών οι Δημοσκοπήσεις. Το «εργαλείο» για άλλη μια φορά, όχι μόνο δεν δούλεψε, αλλά «τίναξε τα πέταλα». Να το δείτε αυτό σύντροφοι δημοσκόποι…
Η «άχρηστη» πληροφορία της ημέρας: Μαθαίνω, ότι οι δημοσκοπήσεις που έκαναν διάφορες ξένες πρεσβείες και όχι μόνο, έπεσαν μέσα με αποκλίσεις χιλιοστού. «Άλλες» εταιρίες έκαναν αυτές τις δημοσκοπήσεις;

Για το ΚΚΕ δεν υπάρχουν πολλά να πει κανείς. Ογκόλιθος συστηματικότητας. Μόνο στην Ελλάδα…

Το φαινόμενο Χρυσή Αυγή χρήζει ιδιαίτερης πολιτικής και ψυχοπαθολογικής ανάλυσης. Εξακολουθεί να αποτελεί δοχείο διαμαρτυρίας του σοφού λαού. Όσο το σύστημα νομίζει ότι αποκλείοντάς την από τη δημοσιότητα θα επιτύχει τον αφανισμό της, τόσο θα τροφοδοτεί το «μύθο» του «απαγορευμένου καρπού» και θα επιτυγχάνει ακριβώς το αντίθετο. Μόνη ρεαλιστική λύση η άπλετη δημοσιότητα. Είναι ο μοναδικός ρεαλιστικός εχθρός του φαινομένου. Όσο πιο πολύ εμφανίζονται, τόσο περισσότερο θα «εκτίθενται» εμφανίζοντας το πραγματικό τους πρόσωπο. Και θα χάνουν…

Πολλοί χαίρονται, γιατί τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι φιλοευρωπαϊκής κατεύθυνσης. Καταρχάς θετικό. Να δούμε πώς θα χειριστούν τα πολιτικά διλήμματα που θα αντιμετωπίσουν, αναγκαζόμενα να ψηφίζουν όλα τα μέτρα του Μνημονίου 3 που θα φέρνει η κυβέρνηση δικαιώνοντας τις επιλογές της κι ενισχύοντας την πολιτική της ηγεμονία.

Τέλος μια παραίνεση προς όλους μας:
Ο λαός ψηφίζει (ή όχι) ανάλογα με τις επιλογές που του παρέχονται. Δεν έχει καμία άμεση ευθύνη για τα αποτελέσματα των εκλογών. Ό,τι καταλαβαίνει πράττει...

 

Οι πολιτικοί ταγοί όμως;

 

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Από τον Εδουάρδο Λω στον… Μάαρτεν Φερβέι

Από τον Εδουάρδο Λω στον… Μάαρτεν Φερβέι | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Μετά τον «ατυχή» πόλεμο του 1897, προκειμένου η ήδη χρεοκοπημένη από το 1893 και ηττημένη Ελλάδα να πληρώσει τα υπέρογκα δάνεια στους δανειστές, της επεβλήθη ο εξαμελής Διεθνής Οικονομικός ή Διεθνής Οικονομική Επιτροπή (Δ.Ο.Ε.) με πρώτο πρόεδρο της τον Βρετανό Εδουάρδο Λω και με μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα από το 1897 μέχρι το 1978, για 81 χρόνια!

 

Για να επιτευχθεί η εξυπηρέτηση του χρέους ο ΔΟΕ απέκτησε τακτικές πηγές εσόδων και αξιολογούσε τις κρατικές υπηρεσίες για την αποδοτικότητα και την φοροεισπρακτική τους ικανότητα. Έτσι στο ΔΟΕ αποδίδονταν τα έσοδα των μονοπωλίων αλατιού, πετρελαίου, σπίρτων, τραπουλόχαρτων, τσιγαροχάρτων και σμυρίδας Νάξου, ο φόρος καπνού, τα τέλη χαρτοσήμου και οι δασμοί του τελωνείου Πειραιά.

 

Το Σωτήριο Έτος 2015 μια νέα εικοσαμελής (περισσότερα τα χρωστούμενα γαρ) Δ.Ο.Ε με ονομασίες όπως Task Force, ή Θεσμοί ή κουαρτέτο – κουιντέτο (λες και είναι εγκληματική οργάνωση) εγκαθίσταται με επικεφαλή τον Ολλανδό Μάαρτεν Φερβέι με αποστολή να συγγράφει ουσιαστικά τα νομοσχέδια για σχεδόν όλους τους τομείς δράσης: Από τη φορολογία εισοδήματος και την αγορά εργασίας έως την ιατροφαρμακευτική πολιτική και το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας.

 

Η “ομάδα ΦερβέΙ" θα έχει στενή συνεργασία και με την τρόικα και θα ετοιμάζει ενδιάμεσες εκθέσεις στο πλαίσιο της αξιολόγησης της οικονομίας. Παράλληλα, θα μπορεί να αναθέτει μελέτες και στο ΔΝΤ , ικανοποιώντας τη θέληση της γερμανικής πλευράς για την εμπλοκή του Ταμείου στο τρίτο μνημόνιο.

 

Χαρακτηριστικό της δύναμης που θα έχει η νέα Task Force είναι ότι θα συνομιλεί απευθείας με το Μέγαρο Mαξίμου, σύμφωνα με την επιθυμία του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

 

Τουλάχιστον ο Εδουάρδος Λω ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε την ελληνίδα Αικατερίνη Χατζοπούλου και ήταν αρκετά επιεικής στις οικονομικές αναφορές του για την πορεία της χώρας. Γι’ αυτό και τιμήθηκε και με κεντρική οδό.

 

Μήπως πρέπει να αναζητήσουμε αντίστοιχες στρατηγικές και για τον ολλανδό; Πεδίον δόξης λαμπρό για ελληνίδες ηρωίδες. 

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως τραγωδία...

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Σκέψεις του 2012 σήμερα...

Σκέψεις του 2012 σήμερα... | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Οι παρακάτω διαπιστώσεις είχαν γραφτεί το Δεκέμβριο του 2012 σε ένα γενικότερο άρθρο μου με τίτλο «2013: ΕΝΔΟΡΗΞΗ». Τις παραθέτω σε μια προσπάθεια αξιολόγησής τους σε σχέση με τα γεγονότα σήμερα:

 

«[…]Τα πιθανά σενάρια εξελίξεων που θα διαμορφωθούν έως την κορύφωση της ενδόρυξης ή θα την ακολουθήσουν είναι:

 

1.       Προσπάθεια μετεξέλιξης της σημερινής κυβερνητικής τρόικας σε μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων «εθνικής σωτηρίας». Τα ερωτήματα που προκύπτουν πολλά: Ποια πρόσωπα, ποιες συμμαχίες, ποιες πρωτοβουλίες, ποιο σχέδιο και ποιες πολιτικές; Όλα αυτά σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, εξωτερικών πιέσεων και απειλών και κοινωνικών αναταραχών. Το μέλλον μιας τέτοιας προσπάθειας, ανάλογα και των συνθηκών, είναι αβέβαιο, μεσοπρόθεσμο και με πολλές αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητά του.

 

2.       Προκήρυξη εκλογών, με τους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς της κυβερνητικής τρόικας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) αντιμέτωπης με ένα διευρυμένο ΣΥΡΙΖΑ και τα μικρότερα κόμματα (Χρυσή Αυγή, Ανεξάρτητους Έλληνες και ΚΚΕ) σε μια ανεξάρτητη πορεία με κυρίαρχη στρατηγική «καταγγέλλουμε και θα δούμε τι θα επιτύχουμε». Είναι πιθανή η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ και η προσπάθεια δημιουργίας κυβέρνησης μέσω «ανίερων» συμμαχιών με τους Ανεξάρτητους Έλληνες ή τη δημιουργία μιας κυβέρνησης μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Ένα ακόμη πιο απίθανο σενάριο (προς το παρόν) είναι η «μεγάλη συμμαχία» μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ τύπου «εθνικής σωτηρίας». Το μέλλον όλων των παραπάνω υποθετικών κυβερνήσεων θα είναι ακόμη πιο αβέβαιο και βραχυπρόθεσμο, με σίγουρη την αναποτελεσματικότητά τους.

 

3.       Λόγω της αυξανόμενης οικονομικής και κοινωνικής πίεσης, πιθανή αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από το κυβερνητικό σχήμα, γεγονός που θα πυροδοτήσει άμεσα τις πολιτικές εξελίξεις και συμπαράταξή της με ένα μετεξελιγμένο ΣΥΡΙΖΑ, που θα έχει προλάβει να υλοποιήσει την εσωτερική «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», (με πρόσχημα την τελμάτωση των δημοσκοπικών ποσοστών και την αδυναμία διεύρυνσής τους λόγω της «πολυφωνίας») αυτοδιασπώμενος σε ένα «φιλοευρωπαϊκό» κομμάτι με κεντροαριστερά-σοσιαλδημοκρατικά χαρακτηριστικά, που θα δώσει τη μάχη εντός του ευρώ και με την υποστήριξη των ευρωπαίων και των υπερατλαντικών συμμάχων (ως η τελευταία εφεδρεία του συστήματος).

 

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι είναι πια εμφανής η προσπάθεια του Τσίπρα και μιας κλειστής περί αυτόν ομάδας να χαράξουν προσωπικές πολιτικές στρατηγικές και πορείες, ανεξάρτητες από τον υπόλοιπο ΣΥΡΙΖΑ. Φαίνεται ότι για τους ξένους «εταίρους» και «συμμάχους» ο Αλέξης Τσίπρας, ως νέο ηλικιακά και άφθαρτο πολιτικά πρόσωπο, είναι η μόνη προφανής εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας, με στόχο την αδρανοποίηση της οργής της κοινωνίας, την άμβλυνση των όποιων κοινωνικών αναταραχών και τη συνέχιση των οικονομικών προγραμμάτων της χώρας εντός της ευρωζώνης χωρίς μεγάλες αναταράξεις, άγνωστο βέβαια για πόσο χρονικό διάστημα. Εφόσον ισχύουν τα παραπάνω, ο Σαμαράς και η κυβερνητική τρόικα θα πρέπει να προβληματίζονται και να αναρωτιούνται πόσο πολιτικό χρόνο διαθέτουν ακόμη….

 

Το άλλο κομμάτι που θα προκύψει από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ (λέγε με Λαφαζάνη  κ.λπ.) θα έχει χαρακτηριστικά ενός πιο ριζοσπαστικού και περισσότερο αριστερόστροφου σχηματισμού, που ενδεχομένως σε συνδυασμό με εξελίξεις (αλλαγή ηγετικής ομάδας) στο ΚΚΕ, να επιχειρήσει να συμπήξει ένα ενιαίο αριστερό μέτωπο κατά των «μνημονιακών δυνάμεων».

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

Οι παρακάτω διαπιστώσεις είχαν γραφτεί το Δεκέμβριο του 2012 σε ένα γενικότερο άρθρο μου με τίτλο «2013: ΕΝΔΟΡΗΞΗ». Τις παραθέτω σε μια προσπάθεια αξιολόγησής τους σε σχέση με τα γεγονότα σήμερα:

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

Mόνο ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψήφιζε το τρίτο μνημόνιο!

Mόνο ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψήφιζε το τρίτο μνημόνιο! | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Υπάρχει μια βασική επαναλαμβανόμενη αξία στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας: Όσο περισσότερο πληθαίνουν οι όρκοι για την άρνηση μιας προοπτικής, τόσο ενισχύεται η βεβαιότητα της! 

Το τρίτο μνημόνιο ήταν έτοιμο από το Φθινόπωρο του 2014. Και βέβαια, ήταν αδύνατον να το περάσει η κυβέρνηση Σαμαρά με αντιπολίτευση την αριστερά του Τσίπρα. Μια λαϊκιστική τυχοδιωκτική συνισταμένη από απίθανες συνιστώσες που έταζαν τον "Παράδεισο" στο εκλογικό σώμα. Με λίγα λόγια, η μόνη περίπτωση για να συνεχίσει ο έλεγχος της ελληνικής οικονομίας ήταν η μετάβαση του συστήματος σε μία νέα διοίκηση με ταυτόχρονη εκτόνωση της αντισυστημικής διάθεσης των Ελλήνων. 

Ήδη από τη συνάντηση του  Σαμαρά με τη Μέρκελ, τον περασμένο Σεπτέμβριο, είχε συμφωνηθεί το νέο προσχέδιο. Αλλά και η περίπου ταυτόχρονη επαφή Άσμουσεν με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαίωνε τότε τις εξελίξεις. Από τη μία, είχε διευθετηθεί η δρομολόγηση της διαδικασίας και από την άλλη, η μακροπρόθεσμη αποδοχή από μια νέα κυβέρνηση με "αντισυστημικό" πλέον σχήμα. 

Θα ήταν τελείως ανόητο να δεχτούμε ότι η οποιαδήποτε ελληνική διοίκηση θα μπορούσε να ανταποκριθεί στην οικονομική διαχείριση της χώρας. Από τη μία ο Σαμαράς δεν ήταν σε θέση να ασκήσει ανεξάρτητη οικονομική πολιτική με τόσες τρύπες ανοιχτές στο κόμμα του. Πολύ περισσότερο βέβαια, με συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ που ποτέ δεν εγκατέλειψε τη μοιραία σχέση με τα συνδικάτα και τις συντεχνίες των συμφερόντων. Από την άλλη, στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες άκουγαν ως ανέκδοτο την αφήγηση μιας κυβέρνησης που σκίζει μνημόνια και μοιράζει τζάμπα "πιτόγυρα" στις μάζες των βουλιμικών Ελλήνων...

Θα ήταν σουρεαλιστικό να επιτρέψουν οι δανειστές την δημοσιονομική πολιτική της χώρας σε καρικατούρες πολιτικών, χωρίς την υπογραφή ενός νέου διεθνούς οικονομικού ελέγχου. Πρώτον, γιατί, χωρίς επιτήρηση, δεν μπορεί να εξασφαλιστεί η εξυπηρέτηση του χρέους και δεύτερον, η αμοιβαιότητα στην κεφαλαιακή επάρκεια των οικονομικών συστημάτων της Ένωσης, περιλαμβάνει όλα τα μέλη και φυσικά την Ελλάδα. 

Όλα έγιναν όπως έπρεπε. Κανείς από τους εταίρους μας δεν ανησύχησε για την έκβαση της υπόθεσης. Μόνο ο Σόιμπλε θεώρησε ότι θα ενίσχυε την πολιτική των επικείμενων αλλαγών στην Ευρώπη ένα Grexit ελεγχόμενο πάντα από τις Βρυξέλλες και την ΕΚΤ. Για πολιτικούς όμως λόγους που μόνο η Μέρκελ, ο Τσίπρας και ο Ομπάμα γνωρίζουν καλά, αφέθηκε η εξέλιξη τριών σεναρίων με πρωταγωνιστή τον "διασκεδαστή" Βαρουφάκη, έως ότου φτάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο. Η ελληνική οικονομία βυθίστηκε βέβαια, ακόμα πιο βαθιά, αλλά ποιος νοιάζεται για αριθμούς  σε μια ευρωπαϊκή "μπανανία" που κανείς δεν παλεύει παρά μόνο για το τομάρι του και την εξουσία; 

Ο Τσίπρας ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να υπογράψει και φυσικά να εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο. Και όπως σε κάθε πολιτική "σαπουνόπερα", ο πιο εριστικός ρόλος είναι ο καταλληλότερος για να εξελιχθεί στον πιο συνεργάσιμο συνεταίρο στο μέλλον. Αρκεί να μπορεί να επωμιστεί την ευθύνη της μετάλλαξης και της απαλλαγής από τα βαρίδια της δραματουργίας. Μόνο το κόμμα του ήταν σε θέση να μπει στο προσκήνιο και να ηγηθεί ενός νέου μνημονιακού μετώπου με "προοδευτικούς" πλέον όρους και σχεδιασμούς.

Κι όσο για τη συμμαχία των αντισυστημικών, επαναστατικών, αντιμημονιακών και άλλων δυνάμεων θα πρέπει να ξέρουν ότι τα μνημόνια θα είναι μόνιμα και η εξάρτηση από τους ξένους απόλυτη. Όπως αξίζει σε κάθε πονηρό που δεν κατανοεί τους διεθνείς συσχετισμούς και την έννοια της ευθύνης στην ανεξαρτησία. 

Μόνο η δράση και η δημιουργία μπορούν να δώσουν νόημα στην ελληνική αφήγηση από δω και πέρα. Μέχρι να το αποφασίσουμε, αφήνοντας στην άκρη την νοσηρότητα της αντιστασιακής φαντασίωσης, θα υπογράφουμε μνημόνια. Και κυρίως οι "αριστερές κυβερνήσεις μας! Γιατί πλέον, μόνο αυτές  μπορούν να διαχειριστούν τον επαναστατικό οίστρο της νεοελληνικής κοινωνίας, που οι ίδιες καλλιέργησαν με το "ηθικό πλεονέκτημα" της δικιάς τους κουλτούρας. 

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

"[...]

Κι όσο για τη συμμαχία των αντισυστημικών, επαναστατικών, αντιμημονιακών και άλλων δυνάμεων θα πρέπει να ξέρουν ότι τα μνημόνια θα είναι μόνιμα και η εξάρτηση από τους ξένους απόλυτη. Όπως αξίζει σε κάθε πονηρό που δεν κατανοεί τους διεθνείς συσχετισμούς και την έννοια της ευθύνης στην ανεξαρτησία. 

 

Μόνο η δράση και η δημιουργία μπορούν να δώσουν νόημα στην ελληνική αφήγηση από δω και πέρα. Μέχρι να το αποφασίσουμε, αφήνοντας στην άκρη την νοσηρότητα της αντιστασιακής φαντασίωσης, θα υπογράφουμε μνημόνια. Και κυρίως οι "αριστερές κυβερνήσεις μας! Γιατί πλέον, μόνο αυτές  μπορούν να διαχειριστούν τον επαναστατικό οίστρο της νεοελληνικής κοινωνίας, που οι ίδιες καλλιέργησαν με το "ηθικό πλεονέκτημα" της δικιάς τους κουλτούρας."

more...
No comment yet.
Scooped by TASSOS TSIPLAKOS
Scoop.it!

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φέσωσαν την Αγροτική

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φέσωσαν την Αγροτική | ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ - ΕΝΔΟΡΗΞΗ | Scoop.it

Γενικευμένο πανικό προκαλεί η παραπομπή στη δικαιοσύνη της υπόθεσης με τις παράνομες χορηγήσεις δανείων από την Αγροτική Τράπεζα την περίοδο 2000-2012.


Πρόκειται για 1.300 περιπτώσεις όπου σύμφωνα με τον έλεγχο που διενήργησαν οι αρμόδιες υπηρεσίες της Τράπεζας της Ελλάδος οι δανειολήπτες ουδέποτε αποπλήρωσαν τις οφειλές τους, με αποτέλεσμα το ύψος της ζημίας για την τράπεζα να υπολογίζεται στα 5 δισ. Σύμφωνα με τον αρμόδιο υπουργό για την καταπολέμηση της διαφθοράς Π. Νικολούδη, η συγκεκριμένη υπόθεση αποτελεί μόνο την «κορυφή του παγόβουνου» καθώς η έρευνα που έγινε αφορούσε δείγμα μόνο του συνολικού αριθμού των χορηγηθέντων και ουδέποτε επιστραφέντων δανείων. Η εξέλιξη αυτή έχει προκαλέσει αναστάτωση σε Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ καθώς μέχρι το τέλος του 2011 τα δάνειά τους από την Αγροτική Τράπεζα ανέρχονταν σε 200 εκατ. ευρώ. Δάνεια που δεν αποπληρώθηκαν ποτέ. Στα ηγετικά κλιμάκια και των δύο κομμάτων κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα. 

Παραπέμπονται

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η έρευνα που διεξάγει Εισαγγελέας σχετικά με τα δάνεια που έχει πάρει το ΠΑΣΟΚ από την Αγροτική Τράπεζα, τα οποία ξεπερνούν συνολικά τα 150.000.000 ευρώ, ως προς τον τρόπο με τον οποίο τα πήρε, αν κάλυπτε τις ισχύουσες προϋποθέσεις, καθώς και αν τα δάνεια αυτά εξυπηρετούνται, βρίσκεται στο τελικό στάδιο και όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στην άσκηση ποινικής δίωξης κατά των υπευθύνων του ΠΑΣΟΚ. 

Ανάλογες ανακρίσεις γίνονται και για τα δάνεια που έχει πάρει η ΝΔ, το σύνολο των οποίων πλησιάζει τα 120.000.000 ευρώ. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε συσκέψεις υπό τον κ. Σαμαρά, που είχαν γίνει στη Λ. Συγγρού λίγο μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, είχαν εκφραστεί φόβοι για το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να χρησιμοποιήσει το ζήτημα των δανείων προκειμένου να τους πλήξει πολιτικά. Τώρα ο κίνδυνος είναι εκτός από πολιτικά να πληγούν και ποινικά. Στα δάνεια Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ αλλά και στον τρόπο που χρησιμοποίησαν την Αγροτική Τράπεζα προκειμένου να προωθήσουν τα κομματικά τους σχέδια αναφερόταν προφανώς ο κ. Νικολούδης, μιλώντας για ένα διαρκές, διαχρονικό και καλοσχεδιασμένο πολιτικό σκάνδαλο, που βαρύνει όλους σχεδόν εκείνους που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης την επίμαχη περίοδο (2000-2012). «Η Αγροτική Τράπεζα δεν είναι απλά μια τράπεζα που χρεοκόπησε», υπογράμμισε, «αλλά χρησιμοποιήθηκε επί σειρά ετών ως η δεξαμενή από την οποία οι κατά καιρούς κρατούντες άντλησαν τα μέσα για την εξυπηρέτηση πολιτικών επιδιώξεων». ere to edit the content

TASSOS TSIPLAKOS's insight:

Αναρωτιέστε ακόμη πώς φτάσαμε στη χρεοκοπία;

more...
No comment yet.