Camille Thomas, cellist
2.8K views | +1 today
Follow
Camille Thomas, cellist
Web articles about the cellist Camille Thomas
Curated by Camille Thomas
Your new post is loading...
Your new post is loading...
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Castres. Un trio d'élite pour le dernier concert de la saison

Castres. Un trio d'élite pour le dernier concert de la saison | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Fusion et harmonie totales pour le dernier concert de la saison musicale des «Dimanches Musicaux» de l'association «Forum»,dimanche dernier au théâtre, avec Laurent Wagschal au piano, Camille Thomas au violoncelle (nominée aux Victoires de la Musique 2014) et Philippe Berrod à la clarinette. Ce dernier (clarinette solo de l'Orchestre de Paris) animait le matin même une Master-class à l'attention des élèves du Conservatoire de Musique du Tarn. Ce trio d'élite a touché l'auditoire avec un programme toujours en parfait équilibre entre œuvres ou compositeurs de renom et découvertes mises en lumière, révélées par une palette sonore infiniment nuancée. Un concert dans la même veine que les quatres précédents,de ceux qui préservent toujours de jolies surprises musicales et des émotions à la hauteur de tous ces artistes de trés haute envergure.

MM http://www.dimanchesmusicauxdecastres.com

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Castres. Dimanches musicaux : piano, violoncelle, clarinette

Castres. Dimanches musicaux : piano, violoncelle, clarinette | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Les Dimanches Musicaux clôturent leur 24e saison en beauté en invitant ce dimanche au théâtre de Castres, le Trio Berrod-Thomas-Wagschal. C’est un concert placé sous le signe de la découverte avec cette formation originale qui permet d’entendre un répertoire peu connu. Ces trois artistes sont reconnus comme les meilleurs du moment. Animés par la même passion pour la musique de chambre, ils aiment à se retrouver pour jouer avec bonheur et complicité les plus belles pages de la musique classique. Camille Thomas, violoncelliste, est considérée comme l’une des jeunes musiciennes les plus prometteuses de sa génération. Son parcours est couronné de nombreuses récompenses. Elle a été nominée aux Victoires de la Musique 2014. Laurent Wagschal, lauréat de nombreux prix internationaux, fait partie des plus brillants pianistes actuels. «Un pianiste singulier, empreint d’un étonnant charisme, possède un toucher sensible, coloriste et élégant». Philippe Berrod, premier clarinettiste solo de l’Orchestre de Paris, se produit en tant que soliste dans le monde entier auprès d’orchestres de renom. Grand pédagogue au Conservatoire national supérieur de musique de Paris, il est très demandé pour donner des master class. Et, par ailleurs, il incarne l’éclectisme en multipliant les aventures musicales. Au programme : Trio n° 4 de Beethoven, Sonate pour violoncelle et piano de Poulenc,

Trio pathétique de Glinka, Fantasiestuckee pour clarinette et piano de Schumann.

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Le Réveil du Vivarais - 23/01/14

Le Réveil du Vivarais - 23/01/14 | Camille Thomas, cellist | Scoop.it
Camille Thomas's insight:

Le Réveil du Vivarais - 23/01/14

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Plus de 400 personnes sous le charme à Notre-Dame

Plus de 400 personnes sous le charme à Notre-Dame | Camille Thomas, cellist | Scoop.it
L'Ensemble orchestral de La Baule, dirigé par Jean-Christophe Ferreaux, en formation chambre de 15 cordes pour un concert consacré à Bach et ses amis,
more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Camille Thomas en sélection des "Révélations Soliste instrumental" des Victoires Classiques 2014

Camille Thomas en sélection des "Révélations Soliste instrumental" des Victoires Classiques 2014 | Camille Thomas, cellist | Scoop.it
Camille Thomas, violoncelliste, est nommée dans la catégorie 
"Révélation Soliste instrumental" des
21èmes Victoires de la Musique Classique 
qui auront lieu le 3 février 2014 à Aix-en-Provence .
Diffusion à 20h45 sur France 3, France Inter et France Musique.
Le vote sera ouvert au public du 6 au 26 janvier, avec les vidéos du Concert des Révélations (enregistré le 16 décembre à Radio France).
more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Double coup de coeur à Camille Thomas et Béatrice Berrut de l'émission Plaisirs d'amour - Radio France Musique

Double coup de coeur à Camille Thomas et Béatrice Berrut de l'émission Plaisirs d'amour - Radio France Musique | Camille Thomas, cellist | Scoop.it
Réécoutez Double coup de coeur à Camille Thomas et Béatrice Berrut de l'émission Plaisirs d'amour sur France Musique, radio du groupe Radio France.
more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

The Strad | Reviews "...in these warmly recorded works her technical and musical readings are so impressive"

The Strad | Reviews "...in these warmly recorded works her technical and musical readings are so impressive" | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

As a student of both Philippe Muller and Frans Helmerson it is clear that award-winning French cellist Camille Thomas has benefited from excellent tutoring. It’s no surprise then that in these warmly recorded works her technical and musical readings are so impressive. The Rachmaninoff is a real heart-on-sleeve Sonata, yet these artists control the emotional pacing expertly, with a brisk and exciting Allegro scherzando and an Andante that is expressive yet eschews sentimentality. Beatrice Berrut creates real clarity within the huge piano part, with textures that are rich yet transparent, thereby allowing the cello line full sway.

If Rachmaninoff’s idiom explores Romantic yearning, Kabelevsky’s musical vernacular delves into steelier anguish. His Cello Sonata is sombrely framed by a mournful, slurred quaver theme which returns at the end of the work as crotchets. Both artists are compellingly expressive in the first movement’s plaintive invention and the final Allegro is particularly brilliant, with the cello’s 16ths powerfully descending into quadruple-stops.

Lera Auerbach’s Preludes are stylistically steeped in Russian melancholy, with a fluent and individual style suggesting the influence of Schnittke and Prokofiev. The seven pieces presented here offer the maximum contrast and are vividly depicted from the off-key disturbed waltz of no.16 to the Prokofiev-like folk melody of no.20. The colours might err on the darker side of the spectrum, but the performers imbue these shades with great drama.

 

Joanne Talbot

From the September 2013 issue

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Camille Thomas est l'une des 14 jeunes stars de l'été du magazine ELLE!

Camille Thomas est l'une des 14 jeunes stars de l'été du magazine ELLE! | Camille Thomas, cellist | Scoop.it
more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Five Stars for 'A Century of Russian Colours' in Volkskrant, a leading Dutch newspaper!

Five Stars for 'A Century of Russian Colours' in Volkskrant, a leading Dutch newspaper! | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

IN HANDEN VAN THOMAS EN BERRUT KRIJGEN DE MUZIEKSTUKKEN EEN ORGANISCH ADEMENDE UITVOERING

 

Celliste Camille Thomas (Parijs, 1988) en pianiste Beatrice Berrut (Genève, 1985), twee artiesten met ieder een goed gevulde prijzenkast, hebben elkaar gevonden in hun liefde voor Russische muziek. Met de cd A Century of Russian Colours omspannen ze de 20ste eeuw. Daarin haakte Sergej Rachmaninov naar de Romantiek, verkende Dmitri Kabalevski zijn ruige kant en schreef Lera Auerbach 24 preludes voor cello en piano.

Die laatste componiste, geboren in 1973 in de Oeral, werd opgeleid aan de Juilliard School in New York maar ondanks haar compositielessen van Milton Babbitt klinken haar preludes zo Russisch als die van Sjostakovitsj.

In handen van Thomas en Berrut krijgen de muziekstukken een organisch ademende uitvoering. Als de cello van Camille Thomas ruimte nodig heeft om een toon te laten opbloeien, is het alsof Beatrice Berrut zich even schuil houdt en aandachtig toekijkt. Het lijkt het begin van een gelukkige relatie.

(Recensie door Biëlla Luttmer, gepubliceerd op 10-07-2013)

Camille Thomas's insight:

DANS LES MAINS DE CAMILLE THOMAS ET BEATRICE BERRUT LES MORCEAUX SONT INTERPRETES AVEC UNE RESPIRATION ORGANIQUE 

 La violoncelliste Camille Thomas (Paris, 1988) et la pianiste Béatrice Berrut (Genève, 1985), deux artistes ayant chacune déjà reçu de nombreux prix, se sont trouvées l'une et l'autre dans leur amour de la musique russe. Avec le CD 'Un siècle de couleurs russes' elles couvrent le 20e siècle. Du romantisme de Sergei Rachmaninov à l'exploration du côté sombre de Dmitri Kabalevski, elles terminent avec Lera Auerbach et ses 24 Préludes pour violoncelle et piano.

Cette dernière compositrice, née en 1973 dans l'Oural, a été formée à la Juilliard School de New York mais, en dépit de ses cours de composition avec Milton Babbitt, ses préludes sonnent russes, comme ceux de Chostakovitch.

Dans les mains de Thomas et Berrut les morceaux sont interprétés avec une respiration organique. Comme le violoncelle de Camille Thomas a besoin d'espace pour s'épanouir pleinement, Beatrice Berrut trouve le ton juste pour soutenir avec attention sans couvrir. C'est le début d'une heureuse collaboration.

more...
No comment yet.
Rescooped by Camille Thomas from Concert Talent
Scoop.it!

Interview Camille Thomas Larsen Magazine p.2

Interview Camille Thomas Larsen Magazine p.2 | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Via Concert Talent
Camille Thomas's insight:

http://www.conseildelamusique.be/sites/default/files/folder/larsen-3/larsen3pdflight.pdf

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Klassiek voor de Facebookgeneratie - De Standaard

Klassiek voor de Facebookgeneratie - De Standaard | Camille Thomas, cellist | Scoop.it
Festival Musiq’3, de tegenhanger van het Klarafestival, kiest voor klassiek met een hip tintje. Op de affiche: flashmobs, dansinitiatie, ‘night shifts’, e...
more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

EMISSIONS / #M LE MAG DE LA REDAC 26/06/2013

EMISSIONS / #M LE MAG DE LA REDAC 26/06/2013 | Camille Thomas, cellist | Scoop.it
Télé Bruxelles Online

           

Festival Musiq'3
avec
- Benoît-Jacques de Dixmude, organisateur du festival Musiq'3            
- Camille Thomas, violoncelliste

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

lens,align: Camille Thomas, Beatrice Berrut / "A CENTURY OF RUSSIAN COLOURS" (Rachmaninoff, Kabalevsky & Auerbach)

lens,align: Camille Thomas, Beatrice Berrut / "A CENTURY OF RUSSIAN COLOURS" (Rachmaninoff, Kabalevsky & Auerbach) | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

パリ出身の若き美貌のチェリスト、カミーユ・トーマス(25歳)と、ジュネーヴ出身のピアニスト、ベアトリス・ベルート(28歳)による、近現代ロシアの黎明を灯した色彩豊かな楽曲を、瑞々しく豊穣な音色で奏でたデュオ・アルバム。


カミーユとベアトリスはそれぞれ、数多くのプライズを世界的コンクールで獲得する、将来を嘱望されたソリストであり、お互いに国際色豊かな環境の下、その音楽性においても、ナショナリズム・民族的な題材に積極的に取り組む姿勢が評価されている。

 


ラフマニノフ、カバレフスキーといったロシア帝国革命期〜旧ソ連の権勢を誇った作曲家から、アウエルバッハ(アヴェルバフ)のような、旧ソ連から亡命した最後の音楽家を取り上げた系譜は実に興味深く、スラヴの感性が辿った時代背景と作曲技巧の対称性を一つの作品として連綿と紡ぎ、どこか藍色を帯びた採光の変化として魅せるディレクションは特筆に値する。

 

19世紀、ロシアでは自国の音楽を国際的な主流から区別し、独特の音色を確立しようとする動きが勃興した。Mily Balakirevなどが、その第一人者とされる。結果、バラキレフの強い民族主義の下、ドイツの衒学表現の影響を強く受けていると見なされた弦楽やピアノ室内楽は、一連の運動から取り残された形になったという。


バラキレフ一派の中で、室内楽の更新に強い関心を示したのは、当時ハイデルベルグ大学において化学研究に従事するアレクサンドル・ボロディンのみであったが、学生間での草の根運動の甲斐あって、同世代から初めてロシア室内楽の伝統的な形式が定義されるようになる。チャイコフスキーのピアノトリオOp.50や、弦楽六重奏といった仕事は、まさに最初の大成を為したと言える。そしてラフマニノフなどの若い世代が追随し、皮肉にも最終的には、ロシア貴族の伝統的な文化価値の基盤を築くに至った。

 


アルバム序盤を飾るラフマニノフの『チェロソナタ ト短調 (Op.19)』は、牧歌的なモチーフから、生きる苦悩や悦びを切り取ったかのような激情の旋律の振れ幅が大きく、低迷期にあった彼の精神の不安定さと衝動性を反映するものとして有名である。

とりわけ耽美でロマンチックな主題が台頭するアンダンテ楽章は、ベルートの一粒一粒零れるような繊細なタッチにより、このアルバムの最もアトラクティブな一面を彩っている。

 

次いで重厚なチェロの旋律がリードするカバレフスキーの『チェロ・ソナタ 変ロ長調 (Op.71)』は、彼の厳格で正確無比な美学の追求が、恐ろしいほどまでに高純度で、しかし何処か暗澹たる響きを持って奏でられる逸曲である。


ソ連共産党員も務めたカバレフスキーは、愛国主義に根ざした作曲活動を繰り広げ、当時のモダニズムとは一定の距離を保っていたものの、その洗練に研鑽を重ねた技巧の深化・複雑さは正しく目を見張る物であり、特にそのチェロ・ソナタは、一連の時代背景と切り離しても非常に美しい副産物として評価されている。

互いの旋律が丁々発止に入り乱れるAllegretto con motoにおけるカミーユとベアトリスの演奏は超人的で、寸分違わぬ音色と抑揚の的確さは、何よりもアキュレーシーを重用視した作曲家の厳格な意図を存分に反映し、敬意を示したものだろう。

 

最後に登場するレーラ・アウエルバッハは、上の二人の人物像とは好対照と言えるに違いない若手女性作曲家であり、詩人、小説家でもある。

チェリャビンスク生まれの東欧系ユダヤ人である彼女は少女時代、ソ連解体を待たずにアメリカに移住。自由の地でピアノの才能と独創性を育み、自身が演奏家にとって最大の賛辞であるヴィルトゥオーソと評されるまでに成長した。彼女にとってロシアの大地は、故郷というよりも『もはや外国』なのだと自身で語っている。

 

然し乍ら、その精神世界の根流にはロシア伝統文化の魂が引き継がれており、アウエルバッハの作風は、19世紀に端を発するロシア伝統音楽の系譜に名を連ねている。斯様に彼女の作品は、歴史的にロシアでしか生まれ得なかったロシア音楽という系譜へのアンチテーゼを含むのかもしれない。


彼女が26歳、つまり今回の演奏者と同年代の頃に製作した『24の前奏曲』からの七曲は、先人達が確立したロシア音楽の基盤にしっかり立ちながらも、その楽曲構造はアヴァンギャルドの脱構築やサチュレーションに通じる意匠により、大胆な不協和音や飽和によって幻惑的な響きを放っている。

 

シュニトケの影響を強く窺わせるアウエルバッハの『24の前奏曲』への挑戦は、元々はJ.S.バッハの平均律クラヴィーアの思想に基づいており、ショパンを皮切りに歴代の名だたる音楽家が表題の自作曲を披露してきたものだが、彼女の方法論は、それまでの全ての蓄積を覆し、新たに創造するものだ。


アウエルバッハの音楽とは、創り手と聞き手、あるいは寄せては返す生成と予期、その相互作用と干渉・反発のコンポジットが産み出す、破壊的な響きである。それは型枠通りの感情や呪術と対をなすように、音楽という表現手段の根幹に背くものなのかもしれない。

しかし、この退廃的な光芒こそが、何よりも人間的な感情を掻き乱し、ある種の崇高な詩的韻律にまで昇華されている。次世代の演奏界を担うカミーユとベアトリーチェが、『ロシアの色彩の始まり』をテーマにした作品において、この難解な楽曲に挑んだ意味は計り知れないほど大きい。

 
more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Camille Thomas

Camille Thomas | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Als jonge belofte werd ze recent genomineerd in Zuid-Frankrijk voor het prestigieuze Les Victoires de la Musique Classique, in de categorie révélation soliste instrumental. Deze nominatie heeft de Frans-Belgische celliste Camille Thomas (°1988) alvast geen windeieren gelegd. Eind februari werd ze in Ukkel uitgenodigd door het Brussels Philharmonic Orchestra om het vermaarde celloconcerto van Schumann te brengen. De charmante jongedame ziet het als haar missie om met de cello een groter publiek aan te spreken.

Om te beginnen met het laatste nieuws: je was één van de drie solisten genomineerd voor Les Victoires de la Musique Classique 2014, een jaarlijks muziekconcours dat gepaard gaat met veel persaandacht. Wat doet zo’n nominatie met een jonge celliste?

Het is  sowieso een mooie erkenning binnen het milieu van de klassieke muziek. Bovenal was het een geweldige springplank voor mijn carrière. Les Victoires krijgen veel media-aandacht, het is één van die weinige gelegenheden waarop men klassieke muziek uitzendt op de Franse publieke omroep. Het was uiteraard ook een mooie kans om kennis te maken met verschillende programmatoren en met een groter publiek, zodat ik in de toekomst nog meer kan spelen.

Denk je dat het voor klassieke musici noodzakelijk is zich ook te tonen voor zo’n groter publiek?

Ja, dit is volgens mij ontzettend belangrijk. Mijn doel binnen muziek is niet alleen te spelen voor een vast en trouwer publiek, maar ook om meer jongeren aan te spreken. Een concours is daarvoor een mooi middel, omdat het aanbod van klassieke muziek op televisie niet zo groot is. Ik was zeer aangedaan door de vele positieve reacties door jong en oud, op onze opvoering van het Lied van Schubert. We proberen nu ook  meer handig gebruik te maken van de moderne media, zoals videoclips op Youtube en het kanaal van Arte. Op die manier kan je echt een veel groter publiek bereiken.

 


Foto: Arnaud Roberti

Het feit dat er veel jonge muzikanten deelnamen aanLes Victoires, draagt er ook toe bij dat het imago van de klassieke muziek wat kan verbreden, dat het los kan komen van zijn soms wat rigidere karakter. Het belangrijkste volgens mij, is dat mensen leren luisteren naar klassieke muziek. Een klassiek concert is niet zo goed te vergelijken met een rockconcert, waar men tijdens het luisteren gezellig biertjes drinkt en worsten eet. Luisteren naar klassieke muziek vergt soms een inspanning, net zoals bij de schilderkunst. Om de muziek meer te begrijpen moet je dit in de eerste plaats kunnen aanleren aan de jongeren. Dit verschilt natuurlijk van de opvatting binnen de populaire muziekcultuur die algemeen een wat cooler,meer modieus imago uitstraalt.

 

Samen met Béatrice Berrut (Zwitsers pianiste, tb) heb je op de finale een formidabele transcriptie van ‘Ständchen’ gebracht, een bekend werk uit ‘Schwanengesang’ van Schubert. Hoe viel de keuze op dit nummer? En in welke mate heb je je voor jouw interpretatie laten leiden door de vocale partij van het originele lied?

De keuze voor het stuk werd mij mede aanbevolen door Les Victoires zelf. Ik had het al vele malen opgevoerd. Het is natuurlijk een prachtig werk en het spreekt volgens mij een groot publiek aan. Ik was dan ook zeer verheugd dit stuk te mogen spelen. Bovendien is het belangrijk dat je geen al te complex werk opvoert in zulke setting, het moet toegankelijk blijven.

Het originele Lied, gezongen in het Duits, was zeer belangrijk als leidraad voor onze interpretatie. Via de cello gebruik je natuurlijk een ander middel om de emoties, die Schubert in dit Lied gestoken heeft, over te brengen. De expressie in de Duitse, gezongen versie is misschien wat meer lyrisch en puur, maar het gaat hem uiteraard om de melodie. Ik heb dan ook geprobeerd om trouw te blijven aan de originele versie, in de mate van het mogelijke.

Van Bachs cellosuites, over Schubert, naar de romantiek: je oeuvre  beslaat zeer verschillende tijdperken. Vorig jaar heb je samen met Béatrice Berrut je eerste cd opgenomen (verschenen op  Fuga Libera) met werk van Rachmaninov, Kabalevsky en Auerbach. Is het geen uitdaging om je als muzikant telkens over te geven aan deze specifieke tijdsgeesten?

Wel, in de keuze binnen het repertoire gaat het er bij cellisten in het algemeen anders aan toe dan bijvoorbeeld bij pianisten. Het oeuvre voor cello is groot, maar niet te vergelijken met dat van piano. Pianisten kunnen zich specifiek toeleggen op het classicisme of de romantiek, zich hierin zeer ontwikkelen en vervolgens nog verder specialiseren. Ons oeuvre is beperkter. Een professioneel cellist(e) moet dus in feite veelzijdig zijn, men moet eigenlijk in staat zijn alles te spelen. Het klassieke repertoire reikt meestal van de cellosuites van Bach tot de romantiek en de hedendaagse klassieke muziek. Dat sluit natuurlijk niet uit dat je een grotere affiniteit kan ontwikkelen voor bepaalde periodes of componisten. Naast de werken van Schubert hebben ook de romantici mij altijd enorm kunnen bekoren. Anderzijds hou ik er ook net van nieuwe componisten te ontdekken, zoals voor de opnames van onze cd. Deze draait helemaal rond de Russische romantiek van de 20e eeuw. Het zijn steeds verschillende identiteiten, met hun eigen taal, emoties en een eigen verhaal. Dat maakt het zeer boeiend.

Alfred Brendel, de Oostenrijkse pianist, zei ooit: “Men kan niet zelf gaan bepalen hoe een meesterwerk zou moeten klinken, het werk doet dat al voor jou. De componist is de vader, de uitvoerder zijn kind.” Sommige musici onderscheiden zo’n “passievere” van een actievere, meer persoonlijke aanpak.

 

Ik ga helemaal akkoord met Brendel. Als klassieke muzikant is het je taak het werk van de grote componisten te interpreteren. Het woord interpreterenzegt in feite precies waar het over gaat. Een componist heeft zijn muziek niet alleen uitgeschreven, hij heeft de muziek bovendien ook beleefd en geleefd. De taak bestaat erin zich dit werk eigen te maken met behulp van de partituur, maar dan steeds met de componist in gedachte. Het is net zoals een acteur: om de gevoelens van een personage overtuigend over te brengen, moet je in zijn huid kunnen kruipen. De muziek drukt tenslotte emoties uit die zeer universeel zijn, kijk maar naar Mozart. In feite zijn deze bijna altijd op de één of andere manier in de partituur aangegeven. Het is een taak deze goed te interpreteren.

 

Wie zijn jouw voorbeelden op de cello?

Rostropovich en Jacqueline du Pré… Voilà, dat is duidelijk. (lacht)

Jacqueline du Pré vergeleek de ervaring van het cellospelen met het wandelen in een prachtige omgeving. Het spelen bracht haar in een staat van extase. Kan je je hier in herkennen? Is dergelijk euforisch gevoel eigen aan musiceren op professioneel niveau, denk je?

Ik meen me eigenlijk te herinneren dat dit citaat begint als “When I play the cello, and it goes right …” Een belangrijke nuance! (lacht) Dat is uiteraard de eerste noodzakelijke voorwaarde voor zulke ervaring. En dat is niet altijd het geval!

Er zijn zo veel factoren die bijdragen tot zo’n resultaat. De sfeer moet natuurlijk goed zitten. Dat was gisteren dan ook het geval toen ik het concerto van Schumann speelde met het orkest. In zo’n situatie kan men inderdaad een extatisch gevoel ervaren, een gevoel uit zichzelf te stijgen en compleet meegevoerd te worden door de muziek. Dat is iets wat ik voornamelijk tijdens concerten ervaar. De gedachte dat je voor een publiek speelt, draagt je mee en vormt op zichzelf een belangrijke inspiratiebron tijdens het concert, maar dit vergt eerst en vooral een zeer grondige voorbereiding. Gedurende al het werk dat vooraf gaat, moet je de techniek en het oeuvre beheersen. Dit vraagt een enorme concentratie, tot en met de uiteindelijke opvoering van het werk. Het publiek is hierin essentieel. Zonder publiek is men geen muzikant. De muziek overbrengen aan het publiek is dan ook tegelijk de motivatie en hét doel.

Hoe ben je als kind voor het eerst in aanraking gekomen met de cello?

Ik ben opgegroeid in een muzikaal gezin in Parijs. Mijn zus speelde viool en mijn moeder was pianiste. Op m’n vierde was het dan ook al evident dat ik een instrument zou kiezen. Nadat ik thuis een opname hoorde van de cellosuites van Bach door Pablo Casals , zei ik tegen mijn ouders: “Dat wil ik!” Na de eerste lessen thuis ging ik verder onder de hoede van Claude Burgos, mijn eerste leraar. Je ouders spelen altijd een grote rol in je muzikale ontwikkeling. Op die manier heb ik amper op m’n vierde al het mooiste souvenir van mijn leven gekregen.

Men beweert wel eens dat de klank van de cello zeer dicht die van de menselijke stem benadert. Welke eigenschappen zijn hieraan verbonden denk je?

Volgens mij is voornamelijk het bereik, het register van de cello hiervoor verantwoordelijk, dat globaal gelijk is aan dat van de stem. Ook de klank heeft een ietwat ruw en vrij karakter, iets wat mensen blijkbaar rechtstreeks kan raken. Dat hoor ik althans vaak na een concert. Het instrument bezit een eerder gevoelig timbre, net zoals onze stem. Bovendien wordt ook de ademhaling van de speler wat versterkt door de klankkast. Zo kan het gebeuren dat die zeer goed hoorbaar wordt in de zaal, wat soms een beetje vreemd kan klinken. Dit is eigen aan het instrument, het maakt het organisch.

 


Foto: Arnaud Roberti

Ik zing trouwens ook, puur persoonlijk, om te oefenen. De stem is een zeer handig hulpmiddel om een juiste frasering te vinden, de juiste manier van expressie. Op een instrument ligt zoiets niet altijd voor de hand. Er zijn zo veel elementen die meespelen in het bereiken van een bepaalde expressie: het gebruik van rubato bijvoorbeeld, bepaalde trucs, of andere factoren die een stuk minder evident lijken. Om te achterhalen hoe een bepaalde lijn zou moeten klinken, helpt het me soms deze lijn eerst te zingen.

 

Als reizende muzikante met een dubbele nationaliteit ben je natuurlijk zeer vertrouwd met de klassieke muziekscène in België en Frankrijk. Kan men zeggen dat deze scène (concerten en media-aandacht) in België nog voldoende in beweging is?

Absoluut. Ik heb een tijd hier in Brussel gewoond en was altijd zeer onder de indruk van het culturele aanbod. Met het Paleis voor Schone Kunsten is Brussel een ware Europese hoofdstad, ook op cultureel vlak. Trouwens, ik merkte dat de Koningin Elisabethwedstrijd  een status heeft vergelijkbaar met die van Roland Garros in Parijs. Het is ongelofelijk hoeveel persaandacht deze wedstrijd krijgt in Frankrijk. Iedereen kent de concerto’s voor piano en viool, de finale wordt er op de voet gevolgd. Het is formidabel eigenlijk, hoe de klassieke muziek op deze manier meer gehoor krijgt.

Het valt me ook op dat hier een zeer trouw publiek komt luisteren. Spontane, niet-mondaine mensen die op een authentieke manier van de muziek houden. Ik vind het een zeer tof publiek! (lacht)

Tenslotte, waar mogen we Camille Thomas zien binnen vijf jaar?

Hmm, niet gemakkelijk. Ik hoop mijzelf natuurlijk verder te kunnen ontplooien op de cello. Door veel op te treden wil ik  graag verder de klassieke muziek vertegenwoordigen, ze presenteren aan een groot publiek en de mensen zo rechtstreeks proberen aan te spreken. In feite is dat het meest wezenlijke doel van mijn leven, aan de hand van muziek een bepaald gevoel en ideaal kunnen overdragen aan de mensen.

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

A Sengallia la musica è donna - La Scansione.net

A Sengallia la musica è donna - La Scansione.net | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

La musica è donna. Domenica mattina, alle ore 11, la Rotonda a Mare di Senigallia ospita il concerto Violoncello e pianoforte che vede protagoniste la violoncellista Camille Thomas e la pianista Beatrice Berrut, impegnate a eseguire musiche di Beethoven, Schumann, Piazzolla.

Romanticismo e modernità, comunicativa e interiorità, sonorità piene e robuste e tecnica impeccabile contraddistinguono il secondo appuntamento col violoncello e pianoforte, affidato a questo ensemble che, nonostante la giovane età delle protagoniste, sta riscuotendo un successo planetario. Dai ‘classici’ del repertorio alle sonorità del mondo di oggi ci mostreranno la versatile duttilità di questo duo così antico e così moderno.

Grande esclusiva nel pomeriggio (ore 17) alla Fenice con L’impresario delle Smirne di Carlo Goldoni, con Valentina Sperlì, Roberto Valerio, Antonino Iuorio, Nicola Rignanese. Lo spettacolo, adattato e diretto da  Roberto Valerio e prodotto dell’Associazione Teatrale Pistoiese, porta in scena l’ambiente degli artisti di teatro e racconta le peripezie di un gruppo di attori, facili vittime dell’illusione della ricchezza e della celebrità.

In questo grande affresco ogni personaggio è incisivo e necessario al “divertissement d’ensemble” che restituisce magistralmente il clima dell’epoca (1759) e al tempo stesso offre spunti di riflessione su problematiche estremamente attuali.

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

e_tribune - Une Ardéchoise nominée aux Victoires de la musique classique

e_tribune - Une Ardéchoise nominée aux Victoires de la musique classique | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Camille Thomas aux victoires de la musique classique - interview dans la Tribune de Montélimar 

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

L'Ensemble orchestral, samedi à Notre-Dame

L'Ensemble orchestral, samedi à Notre-Dame | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

L'Ensemble orchestral de La Baule, dirigé par Jean-Christophe Ferreaux, donnera un concert organisé par l'association Culture et foi, samedi 7 décembre à 20. 

Camille Thomas vient d'être nominée pour les 21e Victoires de la musique classique, dans la catégorie Révélation soliste instrumental qui se dérouleront à Aix en Provence le 3 février 2014.

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Portrait dans Le Soir du 14.11.13

Portrait dans Le Soir du 14.11.13 | Camille Thomas, cellist | Scoop.it
more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Disque "Coup de coeur" de Sylviane Falcinelli

Disque "Coup de coeur" de Sylviane Falcinelli | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Ne vous fiez pas à la grâce éthérée de la photo de couverture : ces deux jeunes filles regorgent de puissance, dans la conception musicale de leur programme et de leur interprétation comme dans les sonorités déployées sur leur instrument respectif. Elles ont compris qu'interpréter ces compositeurs russes implique de ne point se refuser la sentimentalité, mais que l'oser n'est guère synonyme de mauvais goût, bien au contraire puisqu'il ne s'agit rien de moins que de retrouver l'essence de l'expansif tempérament slave. Du coup, elles font ressortir une notable continuité d'esprit entre les auteurs réunis, cette forme d'expressionnisme (au sens le plus littéral du terme) submergeant les différences d'époque au fil d'un programme qui couvre exactement le XXème siècle : la Sonate de Rachmaninov fut composée en 1901, les Préludes de Lera Auerbach datent de 1999, Kabalevsky intervenant en 1962 dans ce parcours.

Écoutez l'entrée en matière plaintive de la Sonate de Rachmaninov, ou le portamento dont use Camille Thomas pour le premier thème du mouvement initial : le ton de vibrante sensibilité qui ne se relâchera plus est donné. Le deuxième mouvement devient plus que jamais une course à l'abîme chargée d'angoisse, une chevauchée nocturne qui ne laisse de répits propices à l'épanchement que dans quelques clairières élégiaques. Beatrice Berrut module le balancement harmonique du troisième mouvement par un rubato chaloupé qui en fait judicieusement ressortir l'éclairage irisé, tandis que le dynamisme du finale réinjecte une sève vigoureuse dans cette libération de lyrisme. En même temps, les deux artistes donnent une vision très personnelle de cette Sonate tant enregistrée, guidées par un soin tout particulier de l'équilibre des timbres entre leurs deux instruments, préoccupation qui s'avère tout aussi capitale pour les œuvres suivantes, plus récentes. Dmitri Kabalevsky, au contraire des compositeurs qui l'entourent ici et qui choisirent l'une comme l'autre l'exil américain, demeura un musicien « officiel » de l'ère soviétique, ce qui n'en fait évidemment pas un parangon d'avant-gardisme. Pourtant, les deux interprètes s'emploient à nous démontrer que la Sonate de 1962 (donc écrite durant le mandat moins étouffant de Nikita Khrouchtchev) est une grande œuvre... et leur puissant engagement expressif y parvient ! La musique semble de prime abord sourdre des ténèbres ; quelle profondeur Camille Thomas et Beatrice Berrut ne donnent-elles pas à l'exacerbation de la désolation ! Celle-ci, alliée à des flambées de pulsations violentes dans la lignée de Chostakovitch, nous disent bien que l'on n'était guère très heureux dans le vert paradis bolchevique, même quand on y gagnait une position favorisée... Le kaléidoscope d'états d'âme s'enchaînant avec vivacité dans le deuxième mouvement (Allegretto con moto) ne laisse pas d'être ambigu, à ce propos. Et que dire de l'ouragan final, mouvement perpétuel endiablé à peine interrompu par des bouffées de confidences dramatiques ! Un traitement très intense des graves du piano concourt à l'originalité de l'écriture et des rapports de timbres : Beatrice Berrut en domine les couleurs avec une autorité imposante. Pourtant, ces orages – et ce n'est pas la moindre beauté de la partition – se dissoudront dans le mystère d'une fin pianissimo.

L'enchaînement avec le Prélude n°19 (Allegro appassionato) de Lera Auerbach s'avère particulièrement éloquent pour nous convaincre que rien ne change dans le bouillant tempérament russe. En effet, les 24 Préludes de la jeune compositrice se présentent sous forme d'une succession de miniatures dont l'ordre peut être librement déterminé par les interprètes. Celui adopté par Camille Thomas et Beatrice Berrut pour les sept retenus fonctionne à merveille. Une fougue intense, une violence obsédante qui nous est familière depuis Chostakovitch, des allusions désenchantées aux sons de la vie urbaine, alternent avec une tristesse déchirante. Lera Auerbach a beau se dire américanisée (elle a quitté l'URSS à 18 ans), elle n'en est pas moins restée russe à 300 % dans sa manière d'exhaler ses blessures. En ce sens, la boucle est bouclée sur ce disque, depuis l'inconsolable exilé Rachmaninov, même si la jeune femme donne un tour personnel à l'héritage des Prokofiev, Kabalevsky, Chostakovitch (pour ne point parler des volées de cloches dans le grave du piano, évocatrices d'une Russie éternelle!). La notice rapproche Lera Auerbach du polystylisme d'Alfred Schnittke : non, l'inspiration de la cadette est bien plus puissante et homogène que celle du disparu, un temps érigé en pape du post-modernisme. Les deux

interprètes se jettent avec une passion dévorante dans cette très belle musique qui ne se préoccupe guère de se « situer » dans quelque évolution esthétique, mais où les émotions fusent à l'état brut. Aline Blondiau a réussi une prise de son opulente, somptueuse, dans le fameux Studio 4 de Flagey, couronnant ainsi notre bonheur à l'écoute d'un disque enthousiasmant.

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

"Musicalité, perfection technique, générosité, liberté, les musiciennes ont tout pour elles"

"Musicalité, perfection technique, générosité, liberté, les musiciennes ont tout pour elles" | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

"Impressionnant duo que celui formé par la violoncelliste Camille Thomas et la pianiste Béatrice Berrut, la première, franco-belge, la seconde, suisse, ici réunies autour de trois compositeurs russes emblématiques des XXe et XXIe siècles. Rachmaninov, tout d’abord, avec sa poignante sonate op. 19, dont elles donnent une version idéalement balancée entre expressivité et intériorité, Kabalevsky, et son op. 71, plus "émotionnel" encore, lyrique et engagé mais toujours avec la juste distance. Et enfin sept des 24 préludes pour violoncelle et piano de Lera Auerbach (née en 1973), organisés selon une dramaturgie forte et agissante.

Musicalité, perfection technique, générosité, liberté, les musiciennes ont tout pour elles. Ce premier CD est une heureuse découverte."

 

MDM

Fuga Libera 1 CD 79 min 47 sec

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Cd-Tipp der Woche: Russische Seele für Violoncello und Klavier

Cd-Tipp der Woche: Russische Seele für Violoncello und Klavier | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

In jüngster Zeit ist unter den russischen Komponisten vor allen Dingen Sergej Rachmaninow aufgewertet, ja rehabilitiert worden. Früher galt er als Lieferant von hochvirtuos gefertigtem Plüsch, jetzt sieht man in ihm einen aufregenden Brückenkopf zwischen romantischer Tradition und der Klangsprache der Moderne. Unter diesem erfreulichen Vorzeichen kann man auch die Sonate in g-moll für Violoncello und Klavier beispielhaft hören. Ihr expressiver Gestus zeigt eben nicht nur rückwärtsgewandte Aspekte, man erlebt bei aller Zartheit auch die Gravur einer fernen Zukunft.

Dieses herrliche Werk spielen nun auf der beispielhaften CD "A Century of Russian Colours" Camille Thomas (Cello) und Beatrice Berrut (Klavier). Große Musikerinnen, die am Pathos nicht zwingend interessiert sind. Vervollständigt wird diese eindrucksvolle und mehr als nur touristische Exkursion nach Russland durch die selten gespielte Sonate von Dimitri Kabalewsky sowie die sieben Präludien von Lera Auerbach. WOLFRAM GOERTZ

Cd-Tipp: Russische Seele für Violoncello und Klavier - Lesen Sie mehr auf:
http://nachrichten.rp-online.de/wissen/russische-seele-fuer-violoncello-und-klavier-1.3534589#523580884

Camille Thomas's insight:

L'AME RUSSE POUR VIOLONCELLE ET PIANO

Récemment Sergei Rachmaninoff, qui n'était pas considéré comme le plus grand des compositeurs russes, a été réhabilité. Auparavant, il apparaissait surtout comme un grand virtuose et musicien mais aujourd'hui, on le voit comme le symbole d'un pont passionnant entre la tradition romantique et le langage musical moderne. Afin d'illustrer cette agréable et juste nouvelle vision, voici par exemple la Sonate en sol mineur pour violoncelle et piano. L'expressivité de cette oeuvre ne montre pas seulement les côtés nostalgique et introvertis du passé mais fait entrevoir la gravure d'un avenir lointain plein de douceur.

 

Cette oeuvre magnifique est jouée sur le CD exemplaire "A Century of Russian Colours" de Camille Thomas (violoncelle) et Beatrice Berrut (piano). De grandes musiciennes qui ne tombent pas dans le pathos. Cette impressionnante et plus que simple excursion touristique en Russie est complétée par la sonate rarement jouée de Dimitri Kabalewsky ainsi que sept préludes de Lera Auerbach.

more...
No comment yet.
Rescooped by Camille Thomas from Concert Talent
Scoop.it!

Interview Camille Thomas Larsen Magazine p.1

Interview Camille Thomas Larsen Magazine p.1 | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Via Concert Talent
Camille Thomas's insight:

http://www.conseildelamusique.be/sites/default/files/folder/larsen-3/larsen3pdflight.pdf

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Festival Musiq’3 met Camille Thomas: nieuwe ster aan het cellofirment

Festival Musiq’3 met Camille Thomas: nieuwe ster aan het cellofirment | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Liefde is een eersteklas kapstok, want alle vormen van de liefde – van de schuchtere coup de foudre, over de allesoverheersende, waanzinnige hartstocht en knagend liefdesverdriet – zijn door componisten bezongen. De Frans-Belgische celliste Camille Thomas (°1988) heeft net haar debuutcd uit, met pianiste Béatrice Berrut. Samen met Lorenzo Gatto en Béatrice Berrut vormt ze het Trio Saint-Exupéry, dat twee keer te zien is op het festival én ook een uitstekende ambassadeur is voor de kamermuziek.

“Mijn liefde voor muziek heb ik met de paplepel meegekregen, letterlijk,” vertelt Camille Thomas. “Dat ging als vanzelf, gezien ik heel wat familieleden heb die musiceren. Toen ik voor het eerst een instrument vasthield was ik vier. Ik wou als vierjarige ook heel graag iets kunnen bespelen en muziek maken. Maar welk instrument zou ik kiezen? Mijn moeder besloot om me naar opnames met verschillende muziekinstrumenten te laten luisteren en zo de keuze te vergemakkelijken. En dat is meteen ook een van mijn vroegste herinneringen: we bevinden ons thuis, in het salon, en ik raak in vervoering door het geluid van een cello. Het was een opname van de cellosuites van Bach, door Pablo Casals” (een van de beroemdste 20ste-eeuwse cellisten, red.).

Ondanks je carrière als soliste en kamermusicus ben je nog steeds aan het studeren.
Thomas: “Inderdaad. Omdat ik denk dat het leren voor een muzikant nooit ophoudt. Mijn professor, Frans Helmerson, is een uitstekend klankbord. Bovendien een student van Mstislav Rostropovich en William Pleeth, de leermeester van Jacqueline du Pré. Zij en Rostropovich zijn mijn grote voorbeelden. Ik denk dat ik wel heel mijn leven iemand wil voor wie ik geregeld iets kan spelen, iemand die met een ander oor luistert. Iemand die kan helpen om richting te geven, naast raad over het puur technische dat zo’n instrument van de uitvoerder vraagt.

Een solist of een kamermusicus leidt doorgaans een heel solitair bestaan, goed vergelijkbaar met schrijvers of schilders, die ook steeds in hun eentje thuis of in een atelier zitten te werken. Dus, bij wie kan je terecht? Het is gewoon niet gemakkelijk om als jonge musicus je weg te vinden. Essentiële elementen zijn een eigen persoonlijkheid, maar ook het charisma dat er mee voor zorgt dat het publiek je komt beluisteren. En geluk, heel veel geluk! Zoals ik zelf heb ondervonden met mijn cd: iemand van Fuga Libera (de platenfirma waarop Thomas’ debuut is uitgegeven, RD) kwam naar een concert, en bood vervolgens aan om een cd op te nemen.”

Op het Festival Musiq’3 speel je met het Trio Saint-Exupéry. Vanwaar die naam?
Thomas: “Antoine de Saint-Exupéry was een belangrijke Franse schrijver, die voornamelijk herinnerd wordt om ‘De kleine prins’ en zijn tragische verdwijning als piloot tijdens de Tweede Wereldoorlog. De twee andere leden van het trio, violist Lorenzo Gatto en pianiste Béatrice Berrut zijn beiden gepassioneerd door vliegen, net als De Saint-Exupéry. Lorenzo heeft zijn brevet en Beatrice is er nog dapper voor aan het studeren. Het vliegtuig is ook een metafoor: het voert je naar verre plekken. En precies dat beogen we met onze uitvoeringen: we gaan op zoek naar horizonten, en daarbij is De Saint-Exupéry’s literaire werk met zijn uitgesproken humanistische inslag een belangrijke inspiratiebron voor ieder van ons.” (glimlacht)

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

Camille Thomas : la Petite Princesse du Festival Musiq'3 | AGENDA magazine

Camille Thomas : la Petite Princesse du Festival Musiq'3 | AGENDA magazine | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Avec ses 50 concerts dans tous les studios de Flagey, sur la place Sainte-Croix et au Théâtre Marni, le festival Musiq’3 offre un programme surprenant et varié, consacré à l’amour sous toutes ses formes, et mêlant musique classique avec, entre autres, de l’impro, du jazz, de la musique de film et des ateliers. Il est aussi l’occasion de découvrir la violoncelliste Camille Thomas, membre du Trio Saint-Exupéry.

La violoncelliste franco-belge Camille Thomas (1988) vient de sortir son premier cd avec la pianiste Béatrice Berrut. Avec cette dernière et Lorenzo Gatto, elle est membre du Trio Saint-Exupéry, qu'on peut écouter à deux reprises au cours du festival et qui est aussi un exceptionnel ambassadeur (de l’amour) de la musique de chambre.

« J’ai reçu mon amour pour la musique avec mes premiers biberons, à la lettre », raconte Camille Thomas. « Cela allait de soi, vu que plusieurs membres de ma famille sont musiciens. J’avais quatre ans quand j’ai eu en main mon premier instrument. Déjà alors, je voulais vraiment faire de la musique, mais je ne savais pas quel instrument choisir. Ma mère a décidé de me faire écouter plusieurs enregistrements pour faciliter mon choix. Et c’est mon premier souvenir : nous étions à la maison, dans le salon, et j’ai été séduite par le son d’un violoncelle dans un enregistrement des Suites pour violoncelle de Bach par Pablo Casals (l’un des plus célèbres violoncellistes du XXe siècle N.D.R.). » (rires)

En dépit de votre carrière comme soliste et concertiste de chambre, vous êtes encore en train de poursuivre des études ?
Camille Thomas : En effet. Parce que je pense que l’apprentissage chez un musicien ne s’arrête jamais. Mon professeur, Frans Helmerson, est un professeur exceptionnel. En plus, il a été l’élève de Mstislav Rostropovich et de William Pleeth, et l’enseignant de Jacqueline du Pré, qui est l’un de mes grands modèles avec Rostropovich. Je pense que toute ma vie, j’aurai envie d’avoir quelqu’un devant qui jouer régulièrement, quelqu’un qui m’écoute avec une autre oreille, qui puisse m’aider à me donner une direction, en marge des conseils sur des questions purement techniques que requiert de ses interprètes un instrument comme le violoncelle. Un soliste ou un musicien de chambre mènent des vies très solitaires, assez comparables en fait à celles d’écrivains ou de peintres, qui, eux aussi, restent travailler en solo chez eux à leur domicile. Donc, à qui peux-tu t’adresser ? Ce n’est pas facile en tant que jeune musicien de trouver son chemin. Avoir une personnalité bien marquée est un élément essentiel, mais avoir du charisme est aussi nécessaire, c’est cela qui fait en sorte que le public vient t’écouter. Et de la chance bien sûr, beaucoup de chance. Ainsi que je l’ai expérimenté avec mon propre CD : quelqu’un de Fuga Libera est venu à l’un de mes concerts, avant de me proposer d’enregistrer un disque.

Dans le Festival Musiq’3, vous vous produisez avec votre Trio Saint-Exupéry. D’où vous vient ce nom ?
Thomas : Antoine de Saint-Exupéry était un écrivain français célèbre, connu surtout pour Le Petit Prince et pour sa disparition tragique pendant la Deuxième Guerre mondiale. Les deux autres membres du trio, le violoniste Lorenzo Gatto et la pianiste Béatrice Berrut sont tous deux passionnés d’aviation, comme Saint-Exupéry. Lorenzo a son brevet et Béatrice étudie encore pour l’obtenir.
L’avion est une métaphore : un engin qui t’emmène vers des horizons lointains. Et c’est précisément ce que nous recherchons dans nos interprétations : de nouveaux horizons. En cela, l’oeuvre littéraire de Saint-Exupéry, avec son contenu expressément humaniste, est une source d’inspiration importante pour chacun de nous. (sourires)

more...
No comment yet.
Scooped by Camille Thomas
Scoop.it!

"Une interprétation bouleversante" Un panorama de la musique russe du XXème siècle - ResMusica

"Une interprétation bouleversante" Un panorama de la musique russe du XXème siècle - ResMusica | Camille Thomas, cellist | Scoop.it

Camille Thomas et Beatrice Berrut sont deux solistes dont le jeune âge surprend autant que l’expérience qu’elles ont déjà acquise. Le programme ambitieux qu’elles nous proposent ici se présente comme un panorama de la musique russe du XXème siècle, à travers trois oeuvres pour violoncelle et piano.

 

La Sonate de Rachmaninov est une oeuvre ample, en quatre mouvements, et d’une difficulté redoutable, surtout pour le pianiste à qui le compositeur a ménagé deux véritables cadences solistes, au cours du développement de l’Allegro initial et peu avant le retour du Scherzo. Maintenir l’équilibre avec le violoncelle dans ces conditions relèverait de l’impossible, si Beatrice Berrut n’était excellente chambriste. Dotée d’une technique robuste, elle sait en effet se faire discrète et délicate quand il s’agit de laisser s’exprimer le lyrisme de Camille Thomas. Toutes deux sont d’ailleurs très attentives aux multiples indications du compositeur, même si leur interprétation de ces pages pêche à notre sens par excès de rubato. Reste que le Scherzo est une indéniable réussite, ainsi que l’Andante suivant, d’une mélancolie sans fin.

 

L’atmosphère change radicalement avec la deuxième oeuvre au programme, de Kabalevsky. Le compositeur, surtout connu pour ses aimables pièces didactiques, nous est ici révélé dans un registre tout autre. Sa Sonate, un chef d’oeuvre à n’en pas douter, possède un caractère très sombre, qui plonge l’auditeur dans une atmosphère entre désespoir et vaine révolte, sans que même la cadence finale (pourtant en si bémol majeur !) ne procure le moindre apaisement – la musique s’éteint, comme de guerre lasse.

Moins exigeante sur le plan technique, du moins pour le piano, cette oeuvre est l’occasion pour les deux interprètes de faire montre d’une belle complicité et de nous livrer une interprétation bouleversante. Notre coup de coeur de cet enregistrement !

 

more...
No comment yet.