mpakalogatos
17 views | +0 today
Follow
Your new post is loading...
Your new post is loading...
Rescooped by George Mpakalogatos from World of Street & Outdoor Arts
Scoop.it!

Saxophone Shadow Street Art by Alexey Menschikov

Saxophone Shadow Street Art by Alexey Menschikov | mpakalogatos | Scoop.it
Saxophone Shadow Street Art by Alexey Menschikov

Via Kuniko
more...
No comment yet.
Rescooped by George Mpakalogatos from Where is the love?
Scoop.it!

Take off

Take off | mpakalogatos | Scoop.it

Via Kim
more...
Jason Yau's curator insight, April 15, 2013 9:51 AM

Sometimes people forget that it the Heart that is the source of your desires - the job of the Brain is to work out how to get you there.  If you let your Brain drive, nothing gets done because it's too busy trying to protect you.

Rescooped by George Mpakalogatos from Where is the love?
Scoop.it!

Loved (?)

Loved (?) | mpakalogatos | Scoop.it

Via Kim
more...
Marie Skødt's curator insight, June 6, 2013 8:16 PM

Love is...

Beatriz Recio's curator insight, April 11, 2014 11:45 AM

No existe la palabra "amé". El amor no tiene tiempo pasado. Si alguna vez dejas de amar a alguien, es que nunca lo amaste en realidad... (llevo diciéndolo toda la vida ;-))

Rescooped by George Mpakalogatos from a dream is a wish
Scoop.it!

ΕΤΣΙ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ !!!!

ΕΤΣΙ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ !!!! | mpakalogatos | Scoop.it

Ετσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ’ από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν’αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ άλλου φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα..  .. . . .


Via Magda Benjelloun
more...
No comment yet.