Jeugdzorg (2.0)

Daar heb ik niets mee

Voor steeds meer mensen om me heen is het duidelijk dat sociale media, diversen nieuwe media en jongeren onlosmakelijk zijn van elkaar. De tijd dat je zou kunnen spreken over een hobby zoals andere vrijetijdsbestedingen vaker wel op die wijze worden gezien, die is voorbij in mijn ogen. Ook het idee dat de omgang met sociale media met een 2 tot 8 uur in de week gedaan is en klaar, is naar mijn idee een verouderd beeld. Nope, 'online zijn' gaat continue door. Nou ja, als ik de berichten om me heen (online) lees denk ik dat er nog wel wordt geslapen en is er ook nog echt offline contact. En toch denk ik dat de impact van nieuwe media wordt onderschat.
Opvallend vond ik daarom dat niet alleen jongeren een online leven leiden en vond ik gelukkig ook mensen die raakvlakken hebben de zorg voor jeugd. Maar dit lijkt nog een beperkt aantal of ik heb ze nog niet allemaal gevonden. In beide gevallen is er dus vaker niet dan wel een link online wat me verbaasd.

'Daar heb ik niets mee' is nog een vaak voorkomende reactie als het online gebeuren bespreekbaar gemaakt wordt. Oh ja wat ook kan is; "dat is me allemaal te technisch!"
Zoals ik al schreef verbaasd me zo'n uitspraak met een vergelijkbare strekking.
Dit om de eenvoudige reden dat:

1) De impact van nieuwe media op het leven van jongeren en het een standaard aandachtsgebied zou moeten zijn wat aangesneden wordt.
Naast het offline contact heeft de jongeren vaak via sociale media nagenoeg de hele dag contact met hun netwerk. Verschillende onderzoeken, die ik hier achterwege laat, hebben mij dit doen beseffen.
Deze online communicatiekanalen bieden kansen maar er zijn zeker ook aandachtspunten.
Daarnaast zijn jongeren online te vinden voor het gamen. Virtuele werelden zoals Habbo-hotel of bijvoorbeeld Minecraft die ook via de Xbox online te spelen is. Zeg maar een digitale plek waar je met je online poppetje (persoontje) de hele wereld rond kan.

2) De kansen om informatie te delen en er samen beter van worden.
Nu ruim een jaar ben ik zelf aan de slag met twitter. Om eerlijk te zijn dacht ik eerder ook voldoende te hebben aan mijn privé-account op Facebook.
Maar al snel werd me duidelijk dat de relevante informatiestroom door twitteraars te gaan 'volgen' enorm was waarmee ik op mijn beurt mijn voordeel kon doen. Een snelle genomen stap later, namelijk door de gelezen berichten zelf ook te twitteren, heeft me doen beseffen dat anderen er misschien net zo over denken als ik doe. Namelijk dat een gedeeld bericht (tweet met een link naar bijvoorbeeld een artikel) iets toevoegt aan een ander.

Misschien is de motivatie om je eens te verdiepen in de mogelijkheden van sociale media en andere vormen van nieuwe media. Maar ik hoop dat alleen al de 1e reden aanleiding geeft om toch eens eventueel met de hulp van een ander te onderzoek wat het is en waarom het voor jou zinvol kan zijn.

Anton Loonen, arts en hoogleraar farmacotherapie aan de RUGroningen, legt in NRC Handelsblad uit wat het probleem is met de nieuwe DSM-5. Die is allesbepalend in de psychiatrie en vormt de basis voor rigide behandelprotocollen.