Fuga Libera
78 views | +0 today
Follow
Your new post is loading...
Your new post is loading...
Rescooped by Frederik Styns from Camille Thomas, cellist
Scoop.it!

Cd-Tipp der Woche: Russische Seele für Violoncello und Klavier

Cd-Tipp der Woche: Russische Seele für Violoncello und Klavier | Fuga Libera | Scoop.it

In jüngster Zeit ist unter den russischen Komponisten vor allen Dingen Sergej Rachmaninow aufgewertet, ja rehabilitiert worden. Früher galt er als Lieferant von hochvirtuos gefertigtem Plüsch, jetzt sieht man in ihm einen aufregenden Brückenkopf zwischen romantischer Tradition und der Klangsprache der Moderne. Unter diesem erfreulichen Vorzeichen kann man auch die Sonate in g-moll für Violoncello und Klavier beispielhaft hören. Ihr expressiver Gestus zeigt eben nicht nur rückwärtsgewandte Aspekte, man erlebt bei aller Zartheit auch die Gravur einer fernen Zukunft.

Dieses herrliche Werk spielen nun auf der beispielhaften CD "A Century of Russian Colours" Camille Thomas (Cello) und Beatrice Berrut (Klavier). Große Musikerinnen, die am Pathos nicht zwingend interessiert sind. Vervollständigt wird diese eindrucksvolle und mehr als nur touristische Exkursion nach Russland durch die selten gespielte Sonate von Dimitri Kabalewsky sowie die sieben Präludien von Lera Auerbach. WOLFRAM GOERTZ

Cd-Tipp: Russische Seele für Violoncello und Klavier - Lesen Sie mehr auf:
http://nachrichten.rp-online.de/wissen/russische-seele-fuer-violoncello-und-klavier-1.3534589#523580884


Via Camille Thomas
more...
No comment yet.
Rescooped by Frederik Styns from Camille Thomas, cellist
Scoop.it!

Le disque de Camille Thomas et Beatrice Berrut est sélectionné par la radio flamande Klara dans les 10 meilleurs enregistrements du mois !

Le disque de Camille Thomas et Beatrice Berrut est sélectionné par la radio flamande Klara dans les 10 meilleurs enregistrements du mois ! | Fuga Libera | Scoop.it

Klara's oordeel

Het is mooi en, in deze moeilijke tijden, moedig hoe ze zich bij de Belgische cd-firma Fuga Libera voor jong talent blijven inzetten. Neem bijvoorbeeld deze nieuwe cd met twee voortreffelijke jonge muzikantes in een programma met romantische en hedendaagse Russische muziek voor cello en piano.


Camille Thomas is een Frans-Belgische celliste, geboren in Parijs in 1988. Zij won al enkele prijzen en ze werd in de muziekpers, terecht als we op deze opnames mogen afgaan, al geprezen voor haar welluidende romantische expressie, haar volle, diepe celloklank en onberispelijke techniek. Haar partner hier is de drie jaar oudere, Zwitserse pianiste Beatrice Berrut, een al even groot talent, dat al samenwerkte met muzikale reuzen als Gidon Kremer, Shlomo Mintz en Itzhak Perlman.

Camille Thomas brengt een warme, passievolle en verfijnde vertolking van de cellosonate van Rachmaninov, en Beatrice Berrut is een vindingrijke, attente en erg geconcentreerde partner. Opmerkelijk is ook de grote lyrische drive waarmee ze de finale spelen. En de waarde van deze fraai (in Studio 4 van Flagey) opgenomen en uitgebalanceerde cd verhoogt nog door de andere werken, de cellosonate op.71 uit 1962 van Dmitry Kabalevsky bijvoorbeeld.

Dmitry Kabalevsy (1904-1987) was het type componist dat, binnen de artistieke richtlijnen van het Sovjet-regime, een heel eigen emotionele, geraffineerde en elegante stijl ontwikkelde. Zijn cellosonate, nog altijd een rariteit op cd, behoort zeker tot zijn beste werken. De beide jonge muzikantes brengen er hier een frisse, spontane en technisch verbluffende (celliste Camille Thomas in het veeleisende middendeel!) versie van.

Ze sluiten de cd af met 7 van de 24 preludes voor cello en piano uit 1973 van Lera Auerbach, een componiste die de volledige ontmanteling van de USSR niet afwachtte en zich in 1991 al in New York vestigde. Thomas en Berrut slagen er hier moeiteloos in om elk deel van deze cyclus, waarin Auerbach grote muzikale voorbeelden uit het verleden in een persoonlijke, hedendaagse stijl verweeft, een heel eigen sfeer en karakter te geven.

Bart Tijskens


Via Camille Thomas
more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

The Strad | Reviews

The Strad | Reviews | Fuga Libera | Scoop.it

As a student of both Philippe Muller and Frans Helmerson it is clear that award-winning French cellist Camille Thomas has benefited from excellent tutoring. It’s no surprise then that in these warmly recorded works her technical and musical readings are so impressive. The Rachmaninoff is a real heart-on-sleeve Sonata, yet these artists control the emotional pacing expertly, with a brisk and exciting Allegro scherzando and an Andante that is expressive yet eschews sentimentality. Beatrice Berrut creates real clarity within the huge piano part, with textures that are rich yet transparent, thereby allowing the cello line full sway.

If Rachmaninoff’s idiom explores Romantic yearning, Kabelevsky’s musical vernacular delves into steelier anguish. His Cello Sonata is sombrely framed by a mournful, slurred quaver theme which returns at the end of the work as crotchets. Both artists are compellingly expressive in the first movement’s plaintive invention and the final Allegro is particularly brilliant, with the cello’s 16ths powerfully descending into quadruple-stops.

Lera Auerbach’s Preludes are stylistically steeped in Russian melancholy, with a fluent and individual style suggesting the influence of Schnittke and Prokofiev. The seven pieces presented here offer the maximum contrast and are vividly depicted from the off-key disturbed waltz of no.16 to the Prokofiev-like folk melody of no.20. The colours might err on the darker side of the spectrum, but the performers imbue these shades with great drama.

 

Joanne Talbot

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

A Century of Russian Colours | Klassiek | Muziek Volkskrant

A Century of Russian Colours | Klassiek | Muziek Volkskrant | Fuga Libera | Scoop.it

IN HANDEN VAN THOMAS EN BERRUT KRIJGEN DE MUZIEKSTUKKEN EEN ORGANISCH ADEMENDE UITVOERING

 

Celliste Camille Thomas (Parijs, 1988) en pianiste Beatrice Berrut (Genève, 1985), twee artiesten met ieder een goed gevulde prijzenkast, hebben elkaar gevonden in hun liefde voor Russische muziek. Met de cd A Century of Russian Colours omspannen ze de 20ste eeuw. Daarin haakte Sergej Rachmaninov naar de Romantiek, verkende Dmitri Kabalevski zijn ruige kant en schreef Lera Auerbach 24 preludes voor cello en piano.

Die laatste componiste, geboren in 1973 in de Oeral, werd opgeleid aan de Juilliard School in New York maar ondanks haar compositielessen van Milton Babbitt klinken haar preludes zo Russisch als die van Sjostakovitsj.

In handen van Thomas en Berrut krijgen de muziekstukken een organisch ademende uitvoering. Als de cello van Camille Thomas ruimte nodig heeft om een toon te laten opbloeien, is het alsof Beatrice Berrut zich even schuil houdt en aandachtig toekijkt. Het lijkt het begin van een gelukkige relatie.(Recensie door Biëlla Luttmer, gepubliceerd op 10-07-2013)

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

BLOCH Violin sonatas - Fuga Libera FUG711 [JW]: Classical Music Reviews - July 2013 MusicWeb-International

BLOCH Violin sonatas - Fuga Libera FUG711 [JW]: Classical Music Reviews - July 2013 MusicWeb-International | Fuga Libera | Scoop.it

A notable feature of this recording of Bloch’s Second Sonata is how the engineers have managed to vest the playing, as do the musicians themselves, with the kind of ethereal sound necessary fully to project its superscriptive name, Poème mystique. Elsa Grether takes pains to imbue the music with a quicksilver mystery, but it’s not one that hangs around. Grether and her fine colleague Ferenc Vizi are a good two minutes faster than the team of Novotný and Tomáš Netopil on Radio Servis [CRO439-2]. Their more elliptical, questioning and brisk approach takes the openingAndante moderato section determinedly; this work is where Bloch comes closest to the mystical sound world of Szymanowski and on the basis of this performance I’d be interested to hear Grether and Vizi play Mythes. The Chasidic recitative later in the music works well, and bowing is intense, chording taut but not scrunchy. This is a good partnership. As an index of her commitment, the violinist’s sniffs are picked up. 
  
The First Sonata offers similarly divergent approaches. Grether offers more rubato in the opening paragraph, Novotný remaining more rhythmic and metrical. It’s a question of rhythmic fluidity and also a question of whether you prefer a deterministic or a more provisional approach. Grether is slower than the Czech fiddler in the central slow movement, where he cultivates just a degree more tonal body at his faster tempo, but Vizi unfolds those rippling arpeggios with considerable allure. To show the variable nature of both performances - proportions are very much individualistic - the Greter/Vizi team are faster in the finale, though the Czech pairing manages to evoke rather more of the folkloric inspirations here. The peals in the Czech performance are perhaps rather more charismatic, the playing just a touch more earthy. 
  
There was certainly room for the whole of Baal Shem so I think it was a shame only to have presented the inevitable Nigun. And whilst I rather like Arvo Pärt’s ubiquitous Fratres, why not an all-Bloch CD? Why miss out Abodah, and the 1929 Melody, indeed why omit Nuit exotique? All would have fitted in very well, and rounded off the disc more comprehensively. 
  
That caveat duly noted, I liked these performances.

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Poème mystique BLOCH PART Elsa Grether Violon Ferenc Vizi Piano

Poème mystique BLOCH PART Elsa Grether Violon Ferenc Vizi Piano | Fuga Libera | Scoop.it
Poème mystique BLOCH PART Elsa Grether Violon Ferenc Vizi Piano, présentation, entretien avec le pianiste et une question à la violoniste, extraits.
more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

CD FUGA LIBERA, POEME MYSTIQUE, E. BLOCH, A. PART

CD FUGA LIBERA, POEME MYSTIQUE, E. BLOCH, A. PART | Fuga Libera | Scoop.it

Sono tanti i compositori che sono passati alla storia e a una relativa fama grazie solo a pochissime opere, mentre il resto della loro produzione passa quasi sempre sotto silenzio o sotto il peso del tempo, che ha il magico potere di far dimenticare uomini e cose. Sicuramente, uno di questi compositori è lo svizzero naturalizzato americano Ernest Bloch, le cui origini ebraiche sono state esaltate in diverse sue opere. Di Bloch si conoscono quasi esclusivamente due pagine: “Baal Shem” per violino e pianoforte e “Schelomo” per violoncello e orchestra.

Al contrario, l’opera lirica “Macbeth”, le cinque sinfonie, i concerti per violino e pianoforte e, soprattutto, il suo catalogo di musica da camera sono ad appannaggio esclusivo di addetti ai lavori e a un ristretto numero di appassionati. Ed è un vero peccato, perché Bloch, la cui produzione è stata in massima parte espressa attraverso un linguaggio modale, per poi giungere nelle ultime opere a un approccio dodecafonico, merita uno sguardo e un’attenzione più approfonditi. Intanto, ci ha pensato la giovane e bravissima violinista francese Elsa Grether, con il pianista rumeno Ferenc Vizi, a riportare alla ribalta, dopo la storica interpretazione del sommo Jascha Heifetz, le due sonate per violino e pianoforte (entrambe composte in America, la prima nel 1920 e la seconda quattro anni più tardi), unite a “Nigum” (pagina centrale del celebre “Baal Shem”) e alla versione per violino e pianoforte di “Fratres” dell’onnipresente Arvo Pärt. Ebbene, in senso assoluto, le due sonate per violino e pianoforte sono tra le più belle, stupefacenti e mirabili di tutto il repertorio del Novecento, soprattutto la seconda, denominata proprio “Poème mystique”. Se questa sonata, composta in un unico movimento suddiviso in quattro tempi senza soluzione di continuità, stupisce per la carica spirituale evocata, per un lirismo a dir poco ammaliante (l’Andante moderato iniziale è un autentico gioiello nel quale violino e pianoforte si fondono in un prodigioso unicum), la prima sonata risulta più ardita da un punto di vista armonico, caratterizzata da un ritmo percussivo nell’Agitato iniziale, ma meno complessa nel suo insieme. Semplicemente da incorniciare l’interpretazione di Elsa Grether (ben sostenuta da Ferenc Vizi), la quale dimostra di identificarsi completamente con la musica di Bloch, visto che anche la pagina “Nigum” risulta fulgida, diamantina, splendente nel nitore del fraseggio e della cavata, così come nel brano di Pärt. Da rimarcare anche l’aspetto tecnico della registrazione, nella quale i due strumenti risultano timbricamente perfettamente fusi e, allo stesso tempo, ben delineati nel palcoscenico sonoro. Altamente raccomandato.

 

Andrea Bedetti

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Monument Yin Yang piano duo Bach Kurtag Bartok

Monument Yin Yang piano duo Bach Kurtag Bartok | Fuga Libera | Scoop.it
Monument Yin Yang piano duo Bach Kurtag Bartok, présentation, extrait et vidéo.
more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Heitor Villa-Lobos - Melodia Sentimental

Heitor Villa-Lobos - Melodia Sentimental | Fuga Libera | Scoop.it

Heitor Villa-Lobos is niet alleen de componist die de Braziliaanse nationale muziek een stem gaf, hij is in zekere zin ook de peetvader van de revival van de gitaar in de twintigste eeuw. Villa-Lobos was zelf een uitstekend gitarist die het Braziliaanse chororepertoire op straat geleerd had, maar hij was ook een avontuurlijk componist. Dus toen de gitaarpionier Andrés Segovia hem polste voor wat gitaarwerk kwam er een unieke stroom los. Twaalf revolutionaire etudes, vijf verrassende preludes en een opmerkelijk gitaarconcert. Villa-Lobos bracht immers niet alleen Brazilië in de gitaarwereld, hij verrijkte het instrument ook met vele tot dan toe onbekende technieken. Zozeer dat Segovia moeite had met vooral de etudes en het gitaarconcert. Tegenwoordig horen deze composities tot het standaardrepertoire van gitaristen en komt er om de zoveel tijd een nieuwe opname uit met werk van de Braziliaan. Ook de briljante Poolse gitarist Krzysztof Meisinger draagt nu zijn steentje bij. En dat doet hij, in het gitaarconcert  met steun van de Academy of St Martin in the Fields, briljant. Zijn tempokeuzes zijn opmerkelijk, maar ze werken, en zijn vertolking is liefdevol virtuoos. Bovendien voegt hij met de bewerking van de even mooie als korte Melodia Sentimental voor gitaar, viool en orkest iets wezenlijks toe aan het Villa-Lobosrepertoire.

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Heitor VILLA-LOBOS Guitar music - FUGA LIBERA FUG599 [BR]: Classical Music Reviews - July 2013 MusicWeb-International

Heitor VILLA-LOBOS Guitar music - FUGA LIBERA FUG599 [BR]: Classical Music Reviews - July 2013 MusicWeb-International | Fuga Libera | Scoop.it

Guitarist Krzysztof Meisinger, making his first appearance on an international record label, chooses the music of Villa-Lobos. It’s a surprisingly apt choice, since the Polish Meisinger is fascinated by South American music: he has played in a band modeled after Ástor Piazzolla’s. He has also participated in master-classes with Piazzolla’s favored guitarist, Pablo Ziegler. Meisinger’s way with the five Villa-Lobos Preludes is like nobody else’s. 

Specifically, Meisinger allows the slower preludes (Nos. 1, 3) to develop at their own pace, slowing down to gently capture the full potential of the “Lyric Melody,” or to expand the “Homage to Bach” into a sarabande of great poignancy. There’s no stinting on the faster stuff - it’s hard to imagine a more evocative portrait of the “hustler” - but, for instance, compare Meisinger’s timing in the Bach homage with Norbert Kraft’s on Naxos: Kraft takes 3:06, Meisinger 7:31. The difference to the ear is substantial; Kraft's performance holds together much better, a consistent and structurally sound product, while Meisinger’s, more liable to muse, fuss around with phrases, and generally put its nose into the roses, might be favored by those who want something more meditative or “evocative.” It's strange, but in a way that's interesting rather than perverse. 
  
The Guitar Concerto gets a more conventional reading, but no less distinguished. Meisinger’s joined by the Academy of St. Martin-in-the-Fields, who sound like they’re bunched around the microphones but thankfully the score itself is very clear and their contributions all go well-noticed. Here there’s again competition from Norbert Kraft among others, although maybe it’s me but I find it hard to really fault any recording of such a charming, un-muck-up-able piece. The Melodia sentimental is a gorgeous encore destined for radio airtime and maybe a role in a film. 
  
This is to be welcomed, then, if you can get past two hurdles: the short playing time (50 minutes) and Meisinger’s eccentricity. As far as I’m concerned, both are okay, especially with performances distinctive enough that Villa-Lobos fans will love to hear them and assess the music anew.

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Transitions: Dussek... | Klassiek | Muziek Volkskrant

Transitions: Dussek... | Klassiek | Muziek Volkskrant | Fuga Libera | Scoop.it

Olga Pashchenko - Pasjtsjenko, zouden wij Nederlanders schrijven - is 26 jaar, zit in het tweede jaar van haar masteropleiding pianoforte en is eerstejaars klavecimbel aan het Amsterdams conservatorium. Wat doet de opname van zo'n studente in de schappen van een cd-winkel? Het antwoord geeft Pasj-tsjenko direct al bij de eerste tonen van haar debuut-cd Transitions. Met gloeiend charisma verdedigt ze, op een fortepiano van bouwer Donat Schöfftos, de Sonate op. 61 van Jan Ladislav Dussek, een componist die met één been in de klassieke periode staat en met het andere in de romantiek. Ook in de andere werken tast ze de grenzen tussen die stijlperioden af. Met geraffineerde aarzelingen, vlugge riedels en een subliem gevoel voor proporties houdt ze je aandacht gevangen. Dat houdt niet op als ze overstapt op een recenter instrument, van Conrad Graff, voor de latere werken: Beethovens laatste Sonate op. 111 en Mendelssohns Variations sérieuses. Wat een persoonlijkheid, wat een pianistisch raspaardje.

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Les Introuvables de Nereffid: Thoughts on "Transitions".

Les Introuvables de Nereffid: Thoughts on "Transitions". | Fuga Libera | Scoop.it
I had this great idea for a Music Is Good article in which I would combine a review of Olga Pashchenko's wonderful debut album "Transitions" with a discussion of how it reflected various preconceptions that could be entertained about classical music. Things that I had "learned and unlearned". But it soon struck me that the reader might never have had such preconceptions or even been aware of their existence, and hence I'd have a much harder case to make. So instead I can write about it here, where I can put in any old shite and not feel like I'm letting anyone down.Such thoughts of preconceptions were also encouraged by my by-the-way noticing that the EMI compilation "The Classic Experience" was released in 1988 and I thus can say that classical music has been a feature of my listening habits for an even quarter-century. (I can't actually remember the exact circumstances of that album appearing; I think we got it for my father for his birthday or something. I can't even say for certain that this was the first classical album I listened to with any regularity. I might have had a few other things before it. Screw it, this is my memoir, and I get to say what's an acceptable level of fact).It'd be a nice coincidence if Olga Pashchenko were herself a quarter-century old, but she's a little older than that. You can have a listen to the album and read the sleeve notes on the relevant page at Outhere Music, so all we'll say by summary here is that it's a fortepiano recital featuring music by Dussek, Beethoven, and Mendelssohn. Come to think of it, if you have good enough eyesight you could have got that from the cover image above. (See? I can put in any old shite!).Now here's the preconceptions bit.1. Classical music can be divided neatly into periods.OK, this one wasn't a preconception I started out with, in as much as back in 1988 it was all just "classical music" and I had no real notion of what the chronology of it was. But I soon learned that there were these eras: Medieval, Renaissance, Baroque, Classical, Romantic, and... well, it got a bit tricky then because Modern included music written nearly a century earlier as well as much more recent music that didn't sound as modern as some of the older modern stuff. Also you could have Early Music which sometimes included Baroque. This sort of thing is generally very helpful for organising your thoughts, but—as the current chapter of A History of Classical Music will show if I ever get around to finishing it—there are grey areas. Which is where Olga Pashchenko finally comes in, because "Transitions" is about the move from Classical to Romantic. Beethoven's op.33 Bagatelles are from 1802 but if anything they mark a transition from Baroque to Romantic; conceptually they're the sort of character pieces a Couperin or Schumann might have written. And the other pieces... well, you can spend ages attempting to identify Classical versus Romantic notions in all of these works, but ultimately that's just an academic exercise. The great thing about being a music listener today is that we can listen to anything whenever we like; "new" music is like as not several centuries old. So these classical eras are useful guides but we can also say "so what?" Here's some Dufay, here's some Dutilleux...2. Piano music belongs on a grand piano.Olga Pashchenko here plays on two fortepianos, an instrument that in 1988 I was unaware of. I remember one of the first issues of Classic CD I read (circa 1993 for the sake of argument) had something about Melvyn Tan in it (also an anecdote about someone being told that Melvyn Tan was one of the top fortepianists in the world, and wondering who the other 39 were). So Mozart and Beethoven were played on a modern grand and that was all I knew about it. I don't keep too close an eye on these things but Beethoven on fortepiano seems to raise few eyebrows these days; in a 2010 review of one of Ronald Brautigam's sonata discs, Christopher Brodersen in Fanfare said "Although not the first pianist to use a period instrument to record the complete Beethoven sonatas (that honor belongs to Malcolm Binns on L’Oiseau-Lyre, circa 1977), Brautigam is the first to approach the music in such a way that the choice of a period instrument is no longer a novelty, or even the main attraction", so I guess that's about where we stand now. But, again going back to Classic CD, the whole notion of "historically informed practice" came as something of a surprise to me; I think the first time I paid serious attention to the idea was with Gardiner's Beethoven 9 (the "Froh, froh" section was on a cover disc), which would have been 1995 I suppose. Obviously period practice had been around for quite a while at this stage, but it was news to me, implying that it certainly wasn't the norm. These days you get complaints that Nobody's Allowed to play anything the "old-fashioned" way; if you try to conduct a Mozart symphony with more than forty players you'll be run out of town. Or something. True, there are some who will insist that Beethoven was most certainly writing for a modern grand (I know!) and thus should only be performed on same. To which all one can really say is "pfft". The music Olga Pashchenko plays here sounds perfectly at home on the instruments she's using.3. Mendelssohn was a middle-class sentimentalist.I'm not actually sure of the extent to which this idea was prevalent back in 1988 or subsequently, but I certainly picked it up from somewhere other than my own mind. Maybe it's just one of those myths that I only read in the context of being exploded; maybe in 1988 everyone knew Mendelssohn wasn't some overly genteel Victorian but still had to keep pointing out that he wasn't, sort of like nobody believes Vivaldi wrote the same concerto 400 times but there are people who still like to remind us that he didn't. Anyway, though I don't think I myself ever specifically dismissed Mendelssohn on these grounds, I never felt any particular need to explore his music; this was mostly because I'd group him with Brahms and Schumann as 19th-century composers I wasn't that keen on, but there was certainly some sense of his bad reputation preceding him. Too many wordless songs, doves' wings, and fairies. Anyway, listening to the Variations serieuses, especially on a fortepiano, should set things right. Aside: We were watching the recent Proms performance of the Beethoven 7 last night and the presenter did the usual thing of quoting Wagner's comment about it being the "apotheosis of the dance", which got me thinking about how there are certain "stock quotes" for classical music (yes, including Stravinsky's dig at Vivaldi). Yes, the Wagner quote is a nice one to throw in approvingly, but can we also pause and consider the fact that Wagner also said that Mendelssohn could never be a great composer on the simple grounds that he was a Jew, and if someone is capable of making thatsort of asinine statement about music, why should we take him seriously as a commentator on the subject? (Insert smiley here to placate outraged Wagnerians).
4. Obscure composers have been forgotten for a reason.
Ah yes, the Canon. I do indeed believe that there's a canon of great composers and great works, but I also believe this canon to be the outcome of a democratic, if nebulous, election. Who are the great composers? Those who stand a reasonable chance of being mentioned when someone is asked "who are the great composers?" Certainly there are some—Bach, Mozart, Beethoven—who seem to have had a particular ability to appeal to a huge proportion of listeners, but the fact that we all have favourite composers that tend not to show up on these lists of the greats shows how ultimately futile such lists are. So Beethoven is definitely a Great Composer, and Jan Ladislav Dussek definitely isn't. And we can say this authoritatively because...? Recently Jerry Coyne asked (in the context of the recent JK Rowling Pseudonym Kerfuffle), "Imagine that Beethoven had never written his Fifth Symphony. But then, a few years ago, someone finds the score of that piece in a stack of old papers—written by someone other than Beethoven, say, one Gustav Biederstücker.  What would happen?... It should be recognized as a lost masterpiece. But it wouldn’t, because it was written by Biederstücker and not Beethoven. It would be ignored." Well, that got me thinking that if Beethoven hadn't written his Fifth Symphony then this would surely have had a knock-on effect in terms of Beethoven's posthumous reputation—one less symphony to intimidate Brahms or for Berlioz and Liszt to idolise; only 8 Beethoven symphonies and thus no "curse" associated with a 9th; and of course no "V for Victory" motto; different clichéd music required for certain situations... butterfly wings! butterfly wings! It's conceivable that the absence of Beethoven's Fifth from history would mean that the very definition of a "masterpiece" would be changed, on the grounds that this work of music itself laid the foundation for the things that became regarded as "great music" in the later 19th century. So we can say Dussek wasn't "as good" a composer as Beethoven but perhaps to some extent this is because "Beethoven" is actually part of the definition of a good composer. History written by the victors etc. (Which also reminds me tangentially of Joseph Heller's "Picture This": Homer couldn't have been the author of both the Iliad and the Odyssey because nobody could be that great an author... unless he was a genius on the order of Homer.). Hey, this also reminds me of something I wrote a few years ago about teaching newcomers to classical music using single-composer compilation albums: "The other controversial aspect is that your Bachs and Beethovens get equal time to your Telemanns and Hummels. But at least it offers a broader perspective on the world of music. It's more of a "listen without prejudice" approach. Possibly your pupil might mentally rewrite history if they're not, as it were, obliged to consider composer A to be more worthy than composer B." So let's put ourselves in the mind of the Fictional Total Novice who's listened to Olga Pashchenko's "Transitions" and heard music by Dussek, Beethoven, and Mendelssohn. They've never heard of any of these composers or their music. And we ask: which one of these was subsequently declared a godlike genius? Presumably they would reserve judgement until they'd heard more of each man's work. And then...?
5. Oh yes, one last preconception.
This one I thought was deader'n a dodo, but actually I'm not sure: That the major labels are your best option. Back in 1988, Naxos celebrated its 1st birthday; Chandos and Hyperion were less than a decade old. The vast majority of albums I bought before about 10 years ago were on major labels. But now it's quite the reverse. We see it in the Nereffid's Guide Awards each year; the majors (now, of course, down to 3) do win some awards but it's the indies who make by far the best showing. But I did a double-take recently when I read this in the digital magazine thingy Gramophone produced for its latest awards: "And once again, the difference between major company and independent is less discernible" (drawing attention to Beethoven symphonies on Glossa versus "1612 Vespers" on Decca).I'd say the mere existence of that Decca recording is newsworthy, certainly, but it's an outlier for the majors, who by the way got 17 out of the 66 nominations. Seems like the "difference" between majors and indies is that indies produce three-quarters of the best music. Now let me wheel around with a horrible journalistic manoeuvre and say something like "I don't know if Olga Paschenko's album will appear in next year's Gramophone Awards, but..."

And that's what I think about when I listen to "Transitions", the new album by young Russian pianist Olga Pashchenko, out now on the Fuga Libera label.
more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

TRANSITIONS Pianiste Olga Pashchenko Dussek Beethoven Mendelssohn PIANO ANCIEN

TRANSITIONS Pianiste Olga Pashchenko Dussek Beethoven Mendelssohn PIANO ANCIEN | Fuga Libera | Scoop.it
TRANSITIONS Pianiste Olga Pashchenko Dussek Beethoven Mendelssohn PIANO ANCIEN, présentation du premier disque de la pianiste, pianofortiste, claveciniste et organiste, sur piano ancien Donat Schofftos : 1812 et Conrad Graf.
more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Camille Thomas & Beatrice Berrut, A century of Russian Colours

Camille Thomas & Beatrice Berrut, A century of Russian Colours | Fuga Libera | Scoop.it

Voilà un programme russe d’un siècle d’histoire : le tsarisme qui a vu naître la sonate pour violoncelle de Rachmaninoff, le régime soviétique, servi par Kabalevsky, non sans autoriser une touche personnelle et 7 des 24 « Préludes » composés par une native de l’Oural, qui a choisi de vivre aux Etats-Unis (Lera Auerbach). Le tout servi avec ardeur.

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

THOMAS, CAMILLE EN BERRUT, BÉATRICE: A CENTURY OF RUSSIAN COLOURS | T

 

 

De titel van deze cd wordt heel leuk precies waargemaakt want de Cellosonate van Rachmaninov dateert uit 1901 en de Preludes van Auerbach werden in 1999 geschreven: een aardige trouvaille dus.

De Rachmaninovsonate begint met drie lome vragen; de cello stelt ze, de piano antwoordt onzeker, waarna ze die vragen nogmaals stellen en samen oplossen. Het is een inleiding die moet worden gespeeld alsof beide musici alle tijd van de wereld hebben en geeft tegelijk een mooi beeld van hun relatie.

De piano is de dominante partner – geen wonder met Rachmaninov, zelf voortreffelijk pianist – maar hij ondersteunt, beschermt en koestert de cello die in wezen de cruciale rol speelt in dit turbulente werk, met name in de korzelige furie van het allegro scherzando en de uitgelaten finale met zijn typisch Russische triomfritme. In het langzame deel, een ware vocalise, komt een boeiende overgang van majeur naar mineur voor.

Natuurlijk circuleerden van dit werk al heen wat opnamen, waaronder die van Kurtz (RCA 09026-68996-2), Harrell (Decca 414.340-2), Tortelier (EMI 769.851-2) tot de betere uit een wat verder verleden behoren en bij de recentere uitgaven Mørk (Virgin 72435-451192-9), Rademakers (Quintone Q12002) en Grabanier (Naxos 8.550987) tot de beste behoren. 

Misschien moeten we het als de tragiek van Dmitri Kabalevsky beschouwen dat hij in het verkeerde tijdsbestek in het verkeerde land leefde en zich strikt te houden had aan de compositorische beperkingen die het Sovjet regime dicteerde. Desondanks werd hij ooit van formalisme beschuldigd.

Maar in potentie was Kabalevsky best een krachtige componist met soms even  een doorbrekend eigen geluid. Zijn cellosonate behoort beslist tot zijn betere werken en het is goed dat het werk hier een kans krijgt om dat in een uitstekende verklanking te laten horen.

Van zijn sonate kennen we al heel mooie vertolkingen door Rostropovitch (met de componist als begeleider, EMI 572.026-2), Walton (Somm SOMMCD 029) en Birkeland (Simax PSC 1146).

De in 1973 geboren veelzijdige Russische componiste Lera Auerbach die zich vooral in de V.S. en Duitsland manifesteert, trok op cd al eerder de aandacht van BIS met kamermuziek- en pianowerken (BIS CD 1242 en 1592). In haar reeks van 24 Preludes voor cello en piano, waaruit hier een keuze is gemaakt, zodanig dat de speelduur van het plaatje volledig is benut (volledig zijn ze opgenomen door Ani Aznavoorian en de componiste zelf op Cedille CDR 90000-137), ontpopt zij zich als componiste met een eigen, heel Russische stem (nog) in de buurt van Shostakovich.

De combinatie van deze drie werken op deze nieuwe uitgave is uniek en het dient zonder voorbehoud te worden gezegd dat het nieuwe duo zich hiermee meteen in de hoogste interpretatieve regionen brengt. Hoe lang het tweetal al samenwerkt, is niet bekend, maar duidelijk is wel meteen dat van een hechte twee-eenheid sprake is, zo optimaal wordt als het ware vanuit één commandocentrum de frasering, de accentuering, de expressie in harmonie geregeld. De aanpak is fris, met een duidelijk onderscheid tussen de openlijk beleden romantiek van Rachmaninov, de ingetoomde ruigheid van Kabalevsky en de geserreerde miniportretten van Auerbach. Waar nodig gunt men elkaar ook even de ruimte voor een persoonlijk accent. Een nogal opmerkelijk cd debuut.

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Radio Accent 4, la musique classique en Alsace: Disque du mois de mai d’Accent 4

Radio Accent 4, la musique classique en Alsace: Disque du mois de mai d’Accent 4 | Fuga Libera | Scoop.it
Pour se faire connaître du grand public, de jeunes artistes n’hésitent pas à enregistrer les œuvres du grand répertoire. Au contraire, d’autres manifestent davantage de curiosité musicale. C’est le cas d’Elsa Grether, bien connue en Alsace, et de Ferenc Vizi qui viennent de graver pour le label belge Fuga Libera un disque en tout point passionnant par le contenu, les deux Sonates pour violon et piano d’Ernest Bloch et Fratres d’Arvo Pärt, et par la réalisation artistique saluée par Jean-Michel Molkhou de Diapason.« La sincérité de leur inspiration, leur complicité ne laissent aucun doute et signent une vision particulièrement attachante. Pour son premier, la jeune violoniste française, qui bénéficia de l’enseignement de Ruggero Ricci, Donald Weillerstein ou Régis Pasquier, révèle un jeu imaginatif et sensuel, pénétrant avec conviction ce répertoire parfois austère… » (Diapason 614 mai 2014)
more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Ernst Bloch, Poème Mystique, Elsa Grether, violon, Ferenc Vizi, piano

Ernst Bloch, Poème Mystique, Elsa Grether, violon, Ferenc Vizi, piano | Fuga Libera | Scoop.it

Organisé autour de la Sonate n°2 d’Ernest Bloch (1880-1959) - surnommée "Poème mystique" -, le CD fait coup double : il ouvre une fenêtre sur la riche production de musique de chambre du compositeur (dont on entend, ici, les deux sonates et le planétaire "Nigun") et révèle la jeune violoniste française Elsa Grether. Obéissant ici à un "véritable coup de cœur" pour les sonates de Bloch, dont elle espère traduire "la ferveur et la flamme le plus fidèlement possible", l’artiste met sa maîtrise au service d’une version passionnée, engagée, souvent paroxystique, mais toujours "classique". Les sonorités sont fines et brillantes, la dynamique étendue, la justesse infaillible, et, même dans les effusions les plus poignantes, l’écueil du sentimentalisme est évité. Excellent Vizi au piano. (MDM)

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Poème mystique : Sonates d'Ernest Bloch par Elsa Grether et Ferenc Vizi

Poème mystique : Sonates d'Ernest Bloch par Elsa Grether et Ferenc Vizi | Fuga Libera | Scoop.it

Ernest Bloch est un des compositeurs les plus marquants de la première moitié du xxe siècle. Peut-être l'admiration qu'il portait à Beethoven l'a-t-elle conduit à envisager son œuvre comme celle d'un artisanat singulier, plutôt que participation à un mouvement collectif. Sa musique est très individuelle et originale. Dans le très bon livret, Harry Halbreich a raison de relativiser l'idée que la musique d'Ernest Bloch serait juive, inspirée de la synagogue (qu'est-ce donc là ?). Manière de situer comme on le peut ce qui échappe à toute école ou sens de l'histoire explicite.

C'est avant tout une musique intellectualisée, voire souvent méditative ou introspective, qui semble plus tenir de la glose ou du commentaire, que de la description, ou comme disaient les anciens de l'imitation de la nature et des passions. Il a aussi retenu de Beethoven le goût du développement acharné et du dépassement.

Sa musique, au moins dans les deux sonates pour violon et piano, particulièrement dans la première, peut paraître austère acide, notamment par l'emploi d'intervalles « grimaçants », comme le triton. Une musique presque toujours tendue sur des influences impressionnistes bien perceptibles. Libérée de la tonalité, mais polarisée (dans la résonance de notes privilégiées) ou évoluant dans un sentiment modal, la musique de Bloch est aussi lancinante, par le retour cyclique obstiné à l'excès de thèmes ou de notes longues à l'aigu. Elle peut se détendre, aller à l'imitation, avec des thèmes d'allure tsigane, orientalisés par l'insistance de l'intervalle de seconde augmentée, comme dans la musique yiddish.

C'est une musique exceptionnelle, mais qui est loin d'être évidente, pour un premier cédé, Elsa Grether ne donne pas dans la facilité, elle est même assez audacieuse.

Quand on connaît l'artiste à la scène, juvénile, apparaissant comme passant là par hasard, mais radieuse d'y être, on est surpris par ce choix et la maturité d'exécution — on ne pense pas à la virtuosité évidemment au rendez-vous, et aux très belles sonorités, mais à l'esthétique et à l'expression.

Elsa Grether et Ferenc Vizi (toujours délicat et à propos) semblent être entrés droit dans les partitions de Bloch, avec ce qu'on peut appeler en musique de l'authenticité et de la vérité, sans troubler cette musique très exigeante, qui laisse très peu d'occasions aux interprètes à l'exhibition personnelle.

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Violinist Elsa Grether revives interest in Ernest Bloch

Violinist Elsa Grether revives interest in Ernest Bloch | Fuga Libera | Scoop.it

As a resident of San Francisco, I have a “hometown inclination” to write about the compositions of Ernest Bloch. After all, when Ada Clement decided to “escalate” the Piano School she founded with Lillian Hodghead in 1917 to a full-fledged Conservatory of Music, Bloch was her first choice to serve as director. (This was based on her having heard his “Schelomo” performed by the San Francisco Symphony.)

Thus, when I learned that French violinist Elsa Grether was the featured soloist on a new recording of Bloch’schamber music on the Fuga Libera label, I was immediately curious. Not scheduled for release in the United States until May 14, while the recording, entitled Poème Mystique, is available for pre-order from Amazon.com, it can currently be downloaded from ClassicsOnline. Those who are familiar with the Bloch repertoire will recognize the album title as the subtitle Bloch assigned to his single-movement second violin sonata. The recording also includes the first violin sonata (which is in three movements) and the “Nigun” movement from the original violin-piano version of the suite Baal Shem – Three pictures of Chassidic Life. All three of these pieces were composed during Bloch’s tenure as the first Musical Director of the newly formed Cleveland Institute of Music: the first sonata in 1920, Baal Shem in 1923, and the second sonata in 1924. Finally, as if this CD could be listened to as a recital, there is an “encore” track of the violin-piano (1980) version of Arvo Pärt’s “Fratres.”

There is an interesting coincidence in Grether’s selections of these three Bloch pieces. While Jascha Heifetz was not the first violinist to champion Bloch’s music, he certainly gave the composer a bully pulpit through his recording contract with RCA. The selections on this new recording happen to be exactly those that Heifetz recorded for RCA: the first sonata in December of 1953 with Emanuel Bay on piano, the second sonata in December of 1955 with accompanist Brooks Smith, and “Nigun” at his final recital at the Dorothy Chandler Pavilion in Los Angeles on October 23, 1972, again with Smith. Bloch may not have been at the summit of Heifetz’ repertoire, but he was definitely among the foothills.

I was therefore pleased to encounter a freshness in Grether’s interpretation of these pieces, performed with her accompanist, Romanian pianist Ferenc Vizi. However, I am not sure that I buy into her decision to present these three works in reverse chronological order. While it is not that difficult to “parse” the second sonata, there is still something a bit daunting about beginning with this seamless twenty-minute composition, particularly for those listening to Bloch for the first time. The more conventional three-movement structure of the first sonata does much to prepare the listener for the more integrated approach to the second, and many listeners may benefit from listening to the tracks of this recording in that order.

Regarding “Nigun,” readers of my San Francisco site know that I have a particular interest in this word, which identifies a Jewish chanting technique associated closely with the ecstasy of the mystical practices of Hasidic worship. The title of Bloch’s suite refers to Rabbi Yisroel ben Eliezer, considered to be the founder of Hasidic Judaism and best known as “Baal Shem Tov” (which may be translated as “master of the Good Name,” one of the many elliptical phrases for avoiding any reference to God by a name). I am not sure how much thought Grether gave to this social context of this particular selection, even if her execution was both capable and expressive. At the same time I have to say that Bloch’s meditation on Jewish mysticism has been nicely complemented by the encore selection of “Fratres,” which many have taken as the iconic example of Pärt’s “New Spirituality” approach to composition. Thus, whatever Grether’s thoughts about faith may be, her approach to performance seems to have been sincere when dealing with two composers who took matters of faith very seriously.

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Een monument voor Bartok, Bach en Kurtag

Een monument voor Bartok, Bach en Kurtag | Fuga Libera | Scoop.it
Verstilling en nuances

Een schijnbare tegenstelling: een cd die 'Monument' heet en die op zijn hoesje een totaal vlakke zee laat zien. Monumenten moeten er toch uitschieten? Het onderwerp van de cd is ook niet zo duidelijk afgetekend. Al zijn er vele insteken. Hongaarse muziek, muziek die onder de invloed van iemand anders staat, het pianoduo, het gehuwde pianoduo…

Jan Michiels omschrijft het zo: “Zelf componeren we niet – daarom componeerden wij een programma: een ‘Bartokmonument’ ondersteund door Bachkoralen als zuilen in een Kurtagiaans landschap.”

Dat is het, daar zit alles in. Vandaar dus ook de link met die kalme zee van de cover. De zee en een landschap dat bestaat uit muziek van Kurtag, associeert zeer goed. Want zelfs een kalme zee is nooit helemaal stil. De muziek van Kurtag is een muziek van nuances, details, accentjes. Maar wel ook van verstilling, verinnerlijking, alleen het essentiële.

Videobekijk de albumtrailer

De plaat bestaat uit Bachkoralen bewerkt voor twee piano’s door Kurtag, dat lijkt de zee, gealterneerd door pianoduo’s van Bela Bartok, dat zijn dan de zuilen. Die Bachkoralen zijn een bijzondere ervaring. We horen de oorspronkelijke muziektekst en, rustgevend, stabiel en in de andere partij allerlei invallen die niet tot het oorspronkelijke koraal horen. Maar die er wel mooi me accorderen. De zaken die de componist invielen tijdens het transcriberen. Gedurende jaren deed hij dat. Het zou kunnen gelden als een muzikaal dagboek. Muziek die hij samen met zijn vrouw Marta aan de piano speelt.

Het Bartokverhaal is dat van een reactie op het wilde romantisme dat Bartok in de muziekgeschiedenis voorafging. Ook met de kennismaking met het impressionisme van Debussy. Het is een zoektocht van decennia naar een eigen taal en van stormen naar de rust. Die weg zal later Kurtag voortzetten. De weg naar de abstractie. Bartok speelde zijn muziek met twee piano’s ook samen met zijn vrouw Ditta. Al was het maar om in hun onderhoud te voorzien toen ze tijdens de oorlog in Amerika zaten.

En dat is de tweede link. De cd is een hommage aan die twee pianoduo’s. Van twee componisten, creatieve geesten die met hun echtgenoot piano speelden. En vermitsJan Michiels en Inge Spinette niet componeren, maar toch een koppel zijn componeerde ze een monument voor Bartok en Kurtag en voor hun vrouwen.

Nu is het pianistenkoppel Michiels – Spinette (Yin Yang) erg sereen, ze van die rotsen in de branding en een zee van rust in de Bach / Kurtag. Maar het mangelt hen een beetje aan sulferdampen en bokkenpootjes als ze een allegro diabolico moeten spelen. Daar zijn ze te beschaafd voor. Maar afgezien daarvan: deze cd is een klomp gelukzaligheid.

Lucas Huybrechts

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Kerknet

Kerknet | Fuga Libera | Scoop.it

Ook al is sentimentaliteit niet langer trendy, zelden hoorden we zulke aangrijpende en warme gitaaropnames. Met dank aan het talent van de jonge Poolse gitarist Krzysztof Meisinger en aan een steengoed orkest, met name het overbekende Academy of St Martin in the Fields.

De schijf begint met de vijf preludes voor gitaar solo, warmbloedige meesterwerkjes vol kracht en verstilling, die de Braziliaan Heitor Villa-Lobos (1887-1959) componeerde omstreeks 1940. Vervolgens verruimt de horizon in het grootse concerto voor gitaar en orkest uit 1952. Daarin bezingt de componist ‘de stille kracht’ van de gitaar als concertinstrument. De cd besluit met een knappe vertolking van de ‘sentimentele melodie’, hier in een arrangement voor gitaar, viool en orkest.

In het aanbod worden de diverse facetten van het gitaarspel knap aangebracht. Tegelijk geldt dat je als muzikant een dergelijk programma niet aankunt, tenzij je bijzonder veelzijdig getalenteerd bent. En dat is Krzystof Meisinger gelukkig wel. Hij excelleert in het solowerk, maar gaat geenszins kopje onder in de dialoog met het grote orkest. Kortom, een piekgave, verfijnde en evenwichtige vertolking.

Een immens oeuvre schreef Heitor Villa-Lobos bijeen, even groots als zijn vaderland. Overal vond hij inspiratie, zowel in de talrijke muzikale tradities van Brazilië, maar evengoed bij de oude Johann Sebastian Bach – denk maar aan zijn befaamde Bachianas Brazileiras. En dan zeggen we nog niets over de contacten die de componist onderhield met de Parijse muziekwereld of hoe hij ontdekt werd door de grote pianovirtuoos Arthur Rubinstein (1887-1982). Al die stijlen en richtingen leidden Villa-Lobos niet af van zijn werk, maar hielpen hem juist zijn eigen koers te varen.

Villa-Lobos durfde zich toe te vertrouwen aan de muziek zelf en het hoeft dan ook niet te verwonderen dat hij op zijn best is wanneer hij vrij aan het improviseren slaat en zich niet teveel aantrektvan knellende vormen en verwachtingen. De spontaneïteit barst dan uit alle voegen en dat horen we graag. De jonge Meisinger volgt de componist daarin op de voet en tekent voor een opname waarin Villa-Lobos’ veelkleurige muziek aan de hemel openspat als een feeëriek vuurwerk bij valavond. (jc)

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Transitions Fuga Libera FUG 598 [BR] : Classical Music Reviews - May 2013 MusicWeb-International

Transitions Fuga Libera FUG 598 [BR] : Classical Music Reviews - May 2013 MusicWeb-International | Fuga Libera | Scoop.it

Jan Ladislav Dussek’s sonata in F sharp minor, Élégie harmonique, is a stunner. It writhes in pain, takes bewildering harmonic turns and in many ways sounds like it was written at least a hundred years later. It’s a masterpiece, and if anything the only thing keeping it out of the concert hall is that it’s too modern. As you listen for the first time, you’re kept in a near-constant state of mystery: what on earth is going to happen next?
 
The sonata was written in 1806 and 1807, after the death of Prince Louis Ferdinand of Prussia. Louis Ferdinand was a warrior, which is how he met his fate, but he was also a pianist, who worked with Dussek. Beethoven’s third concerto was dedicated to the prince. Based on the evidence here, Dussek was deeply saddened by the loss of his employer. According to the booklet, Dussek took to “travelling in the prince’s entourage from one battlefield to another”.
 
From a few years earlier we have Beethoven’s first set of bagatelles, with their echoes of the classical period, signs of the new master finding his voice, and in the case of the Scherzo in C major, a striking foreshadowing of Schubert’s last symphony. The program’s second half is more familiar: Beethoven’s final sonata and Mendelssohn’s Variations sérieuses. This is an album entitled Transitions, looking at the move from the classical to the romantic era, and the ways those lines blurred. The idea is good and the execution is frankly brilliant.
 
Olga Pashchenko, who has studied with period-instrument luminaries Alexei Lubimov and Richard Egarr, dips into the collection of the Museum of Musical Instruments, Austria, for two pianos very well-suited to the music at hand. An 1812 piano by Donat Schöfftos - first time I’ve seen that name - immediately establishes itself as perfect for the spooky impassioned cry of the Dussek elegy. We also get to hear it in the Beethoven bagatelles, although it gets clanky when played fortissimo. An 1826 piano by Conrad Graf is warm, burnished and powerful in the sonata and Mendelssohn variations. If I could own a fortepiano it would be a Conrad Graf; see also Penelope Crawford’s superb Beethoven CD.
 
Pashchenko’s playing in the Dussek is imaginative and haunting, Mendelssohn’s variations offer the chance to show her playing at its most accomplished and she has the measure of the Beethoven bagatelles. While I’m a little concerned about a couple of technical slip-ups and tiny pauses in the great Beethoven sonata, and while Penelope Crawford uses her fortepiano more imaginatively in the final variations, truth be told, Pashchenko offers an extremely good performance. It only barely falls short of the best and does not diminish the value of this album.
 
With excellent sound and truly superb booklet notes that address the album concept, the composers and the pianos themselves, this is a very strong entry. An album I’ll treasure.
 

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

Musikzen - Olga Pashchenko explore les liens entre classicisme et romantisme - Travaux pratiques

Musikzen - Olga Pashchenko explore les liens entre classicisme et romantisme - Travaux pratiques | Fuga Libera | Scoop.it

« Forme versus liberté, précision versus franchise, intellect versus passion. » Telle est la manière choisie par Olga Pashchenko pour résumer la différence entre le Classique et le Romantique. Ce n’est qu’un stéréotype, se hâte-t-elle de préciser, et cet album intituléTransitions est justement conçu pour le prouver : Dussek, le classique, se laisse aller à l’émotion, et Mendelssohn, le romantique, ne dédaigne pas la mécanique classique. Quant à Beethoven, il passe d’une tendance à l’autre au fil de son existence et de ses humeurs, en transgressant largement tous les principes comme le laisse entendre sa trente-deuxième sonate, la fameuse opus 111, qui fait peur à tous les pianistes. La peur, connais pas, pourrait ajouter Olga Pashchenko, qui aborde toutes ces œuvres sans aucun complexe et en profite pour aller au bout de sa démarche pédagogique en choisissant des pianoforte adaptés à ses intentions, le premier, daté de 1812, pour Dussek et le Beethoven de jeunesse, le second, de 1826, pour la Sonate op.111 et Mendelssohn. Résultat de ces travaux pratiques ? Un album qui s’écoute, certes, mais parfois, là où la musicologie passe, la musicalité trépasse.

more...
No comment yet.
Scooped by Frederik Styns
Scoop.it!

PASHCHENKO, OLGA: TRANSITIONS | P

De titel Transitions, overgangen, moet hier in tweeërlei betekenis worden opgevat als zowel een geleidelijke vervanging van muziekstijl als van instrumentarium. Immers het classicisme ging geleidelijk over in de vroegromantiek en het verlangen naar klavieren met een steeds grotere toonomvang en dynamiek leidde juist begin jaren negentiende eeuw. Onwillekeurig duiken dan de namen van de belangrijkste klavierbouwers na uitvinder Bartolomeo Cristofori (1698) op: Gottfried Silbermann in Duitsland, Sébastien Érard in Frankrijk, John Broadwood in Engeland en Johann Gottfried Malleck, Conrad Graf en naar de jonge Russisch-Nederlandse Hammerklavierspeelster Pashchenko uit de school Lubimov/Egarr laat horen ook Donat Schöfftos uit Wenen.

Ze bespeelt namelijk in het Dussek- en Beethoven Bagatellen gedeelte van haar recital op een Schöfftlos instrument uit 1812 en de rest van Beethoven plus Mendelssohn op een Graf uit 1826. Beide instrumenten uit de verzameling op Schloss Kremsegg in Kremsmünster waar ook de opname werd gemaakt. 

Van de tweedelige Sonate van Dušek of Dussek uit 1806 met de ondertitel ‘Elégie harmonique sur la mort de son altesse royale le prince Louis Ferdinand de Prusse’ (met wie hij persoonlijk bevriend was) bestaat al een behoorlijk aantal opnamen, waarvan die van Andreas Staier (Deutsche Harmonia Mundi 05472-77334-2), Markus Becker (CPO 777.020-2) en Richard Egarr (Et’cetera KTC 1270) de aandacht trokken.

Qua thematiek doet het werk sterk aan Beethoven en Schubert denken, wat die overgangspositie nog eens onderstreept. Maar in pianistisch opzicht loopt het interessant genoeg ook op Chopin vooruit. Pashchenko is zich duidelijk van al deze aspecten bewust in haar stijlvolle, goed verzorgde uitvoering.

De stap naar de jonge Beethoven van de zeven Bagatellen op. 33 uit 1802 is hierna niet groot. Ze klinken hier allerminst is de betekenis van bagatel als kleinigheid, maar wel in optima forma als lichte muziekstukken. Het beste compliment dat men de pianiste kan maken is dat ze eenzelfde speels niveau bereikt als Brautigam (BIS CD 1882).

Dat hierna Beethovens laatste pianosonate uit 1822 is heel  gedurfd. Het werk met de beroemde prachtigeArietta stelt hoge eisen aan het expressievermogen van de uitvoerende, maar aan de meeste verlangens op dat punt is ook hier voldaan. Lees hierover nog eens Antic Hay van Aldous Huxley en Thomas Mann’s Doktor Faustus waarin de vraag werd opgeworpen waarom het werk geen derde deel heeft: omdat het tweede deel de sonatevorm ten grave draagt. Gelukkig weerstond Pashchenko een begrijpelijke uitdaging om de sonate nr. 29 met de bijnaam Hammerklavier te kiezen: het werk is helsmoeilijk en vol valkuilen.

Met Mendelsohn belandt ze met het variatiewerk uit 1841 in rustiger vaarwater. Begrijpelijk dat Clara Schumann het enthousiast in haar repertoire nam. Pashchenko karakteriseert fraai elke variatie met een contrasterend tempo en toucher zonder de continuïteit en de eenheid van het werk te schaden. Maar ze laat de luisteraar ook de toevoeging sérieuses niet vergeten. Ze slaagde hier – net als bijvoorbeeld Frith op Naxos 8.550940 – volkomen.

Gelukkig klinkt ook de opname levensecht. Een geslaagd, veelbelovend debuut.

more...
No comment yet.