Background Story is History

Not necessarily about the Netherlands, but this is the background of our families. My life. My history.

Tja, moet dit nu opgeschept worden voor Holocaust Holland, of Het achtergrondverhaal? Ik denk het laatste, Background Story is History. Interview van en door begeesterde personages die ons fêteren op verhalen uit de geschiedenis.

En daar ik alles beter hoor, oftewel begrijp, wanneer ik notities maak, heb ik dat nu ook gedaan. Hier is niet woordelijk, maar wel in grote lijnen het verhaal van Carmiggelt dat ik heb uitgetikt. 

Carmiggelt werkte in de dertiger jaren voor het Sociaal Democratisch dagblad Vooruit. Ze deden veel aan het verlaan van 'het Facisme'. Zo moest C. naar allerlei bijeenkomsten, ook hagespraken van Musschert, ze schreven heel vel en uitvoerig tegen Facisme. Taak als verslaggever, gaan naar NSB bijeenkomsten. Musschert had grote aanhang, vond uitdragen antisemitisme onvoorzichtig. Hij zei: we zijn geen antisemieten. Zo'n 800 mensen, er sprak een Eerste kamerlid, een graaf die Duits/Limburgs sprak.

Een ander zei: Volksgenoten, ik hoor het sappige Limburgs liever dan dat Yiddische gesis, en dan gilde de hele zaal. Dat was dan in strijd met het niet delen van gedachten over antisemitisme.

Het klinkt akelig, maar er werd toch wel gelachen. Absurde van Nationaal Fascisten groter dan mensen die gewoon doen.

Majoor Kruit (?d) die zijn eigen partij had, die kwam wel uit voor zijn antisemitisme. Met 25 leden + Carmiggelt op een bijeenkomst.

Neanderthaler van een vent met bruin hemd met koppelriem, ontduiking uniform verbod, kondigende Kruit aan. Oud Indieganger. Aanhoren (zonder te lachen) was moeilijk, zelfde stem als Busio (revuekomiek) waarmee die man de vreselijkste dingen zeggen. Na de pauze zou een kameraad uit Limburg komen spreken, maar die was verlaat. Dus daalden ze af in gebouw Amecitia, naar het buurtcafé.

Carmiggelt zat bij de deur, niet bij de club van fascisten. Naast hem, bij de ingang zit een kaal mannetje met een hondje zijn pilsje te drinken. Na een tijdje komt een vent binnen, ook in bruin hemd en riem en slaat zijn hakken tegen elkaar en zegt tegen het mannetje: Den leider heil.

Nee, kameraad, hier moet je zijn, riep de spreker.

Man met hondje zegt, waarom zegt hij leider tegen me, ik heb nog nooit de leiding gehad. Misverstand zei Carmiggelt, dit soort dingen kwamen in die sfeer voor.

Musolini fascisten, Italiaans fascisme, grote zaal dierentuin Den Haag, achter op het toneel perstafel, allemaal zo'n man of 10. Die spreker priemde in richting van leugenblad de Vooruit opschrijven als ie durft. Dat deed hij wel drie vier keer per avond. Na vergadering, toehoorders opgewonden, wilden verslaggever vna de Vooruit, maar pakten de man van de Waarheid. Vuurrood haar, rood. Liet zijn perskaart zien, niet van de Vooruit.

Een ding overgehouden, vergadering begonnen met een lied, eindigde het fascisme zal u brengen al het geluk waarnaar u smacht. Weerzin gehouden tegen alle mensen, politici, die beloven dat ze het geluk zullen brengen. Vooral die fascisten, we hebben gezien wat dat ons bracht vijf jaar lang. Maar je kunt mensen niet het geluk brengen.

Ik heb geschreven dat in de nieuwe vertaling van de Internationale tegen het beloven van het geluk.

Mandelstam omgebracht in kampen van Stalin, weduwe kwam vriend tegen in Moskou en zei 1 maal in ons leven hebben we de mensen gelukkig willen maken, dat zullen we ons zelf nooit vergeven.

Het lijkt me prachtig om de overige afleveringen van het interview met Koos Postema ook te beluisteren. Bijzonder, terug in de tijd.

Waar was u of jij in 1978?

Ik woonde in Amsterdam, werkte bij Metz & Co als assistente van Cok de Rooy in de inkoop, en wilde kunstenaars coachen. Tot eentje zei, waar ben jij nou mee bezig, wanneer ga je eens iets voor jezelf doen? Wie zou dat nu geweest zijn?

Searching for what's no longer there, here's some find to peruse.

A wall of sound, and a nearly never ending concert, amazing experience. I had only landed in the U.S. on May the 4th 1974, this event was such a surprise, everybody else was prepared for hours and hours of music, and brought coolers filled with food and drink. The previous time I'd seen The Dead live was at the Concertgebouw in Amsterdam on May 10, 1972, seated on plush read chairs, lined up for the philharmonic.

Walked Offa's Dyke Path the summer of 1980. Beautiful countryside. Also covered quite some territory in Scotland, John O'Groats, Isle of Skye. But it all started with Offa's.

In Lillian Faderman's memoir "Naked In The Promised Land" her mother and aunt have arguments in Yiddish. "Koleryeh", (sufferer of cholera) they yell at each other. Recognizing the familiar "kolerelijer" is both exhilirating, and cause for embarrasment, but most of all leaves me with a hooray! notion. I finally know how to translate Papa's Curse(s). Not, that is. He cursed in Yiddish, and that my dear friends, is a universal language.

How Patrilineal Jews feel about their Jew-ish-ness has a lot to do with what they have been told they are NOT by Jews with both a Jewish father and a Jewish mother.

Gleaning information about murdered relatives and survivor father thanks to the USHMM data bank, possible thanks to new technology and tens of thousands of hours put in by volunteers and staff members.

Clinique for recuperation of among others KZ Syndrome patients.

My 85-year-old friend Ada often tells me, "enough is enough, why write another book about that war?"
I understand where she's coming from. She survived Auschwitz, and built a life abroad far from her former homeland. Reading about the Holocaust or even the aftermath of WWII brings to the surface, if not memories —she has forgotten on purpose— a sadness that is so profound, and goes so deep, her sensibilities tell her not to trigger those feelings of despair she no doubts knows will appear.

For me it's different, I need to tell the stories I've heard as a child, and researched for many years. And while my parents told me "not to forget", it's Ada's voice that keeps me from sharing.

It's time to stop listening, I want to see my name, the titles of my books added  to the list behind the above link.

My father wore no cardigan, but did wear an RAF trenchcoat with raglan sleeves, sailors' T-shirts like Picasso, and paced our property in a Montycoat. He started out in three piece suits, and wound up going dressed in Manchester, and then blue, like workers and farmers.

Fantastisch, het recept beschrijft gebruik van 250 g. rauw gedraaid vet voor, dat is rundervet jullieden! De eigenaresse van het kookboek heeft dat wijzelijk veranderd in margarine of boter.

Mijn moeder maakte een prima perenkugel voor Oudejaarsavond. Ook bakte ze appel beignets (daar hoefden we niet zo lang op te wachten, die waren zo klaar) dus je begrijpt, je kon ons de kamer uit rollen.
Dit recept behoort tot de heimwee keuken, en zoals dat vaak met heimwee gesteld is blijkt het vaak niet meer zo fijn als je het je herinnert.
Zo'n bal langzaam gegaard deeg, met roodkokertjes, daar moest je eigenlijk maar een heel klein stukje van eten, maar wie deed dat nou? Lekker? Ach ja. Ik zal het maar weer eens proberen te maken wanneer ik tegen Gieser Wildeman peertjes aanloop.